فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٦٣٦

غَثَى

الغُبَار : گرد و خاك ؛ « لا يُشَقُّ غُبَارُه او لا يُشَقُّ لَه غُبارٌ » : به گرد او كسى نمىرسد ، نمىتوان بر او چيره شد ؛ « لَا غُبَارَ عليه » :

عيب و نقصى ندارد .

الغَبَاوَة

الغَبَاوَة - [ غبو ] : نادانى و كم هوشى ، غفلت .

الغَبَب

الغَبَب - ج أَغْبَاب [ غبّ ] : گوشت آويخته شدهء زير گردن خروس و گاو .

غَبَرَ

غَبَرَ - - غُبُوراً : رفت و گذشت ، ماند و اقامت كرد ، رنگ رُخسارش تيره شد .

غَبِرَ

غَبِرَ - - غَبَراً : گرد و خاك بر او نشست ، - الجرحُ : زخم چرك كرد و باز شد .

غَبَّرَ

غَبَّرَ - تَغْبِيراً [ غبر ] : گرد و خاك به راه انداخت ، - الشَّيءَ : آن چيز را گرد آلود كرد ، - الرجُلُ : آن مرد پى در پى با صداى بلند تهليل گفت يا صدايش را در گلو پيچانيد .

الغُبْر

الغُبْر - ج أَغْبَار : بازماندهء چيزى .

الغِبْر

الغِبْر - كينه .

الغَبَر

الغَبَر - خاك ، ماندن ؛ « دَاهِيَةُ الغَبَر » :

بلاى سخت كه پايان نپذيرد .

الغَبِر

الغَبِر - زخمى كه مانند ناسور باشد ؛ « جرحٌ غَبِرٌ » : زخمى كه همچنان خوب نشده و به ظاهر التيام يافته است .

الغُبَّر

الغُبَّر - باقيماندهء چيزى ، ج غُبَّرات ، بازماندگان ؛ « غُبَّرُ المَرَض » : آثار بيمارى ؛ « غُبَّرُ اللَّيْل » : اواخِرِ شب ؛ « غُبَّرُ النَّاسِ » :

كسانى كه در مقام و منزلت پايينتر از ديگران باشند .

الغَبْرَاء

الغَبْرَاء - مؤنّث ( الأَغْبَر ) است ، زمين ، - ( ح ) : كبك ماده ؛ « بَنُو غَبْراء وَبَنو الغَبْراءِ » :

بينوايان و مستمندان ؛ « سَنَةٌ غَبْراءَ » : سال قحطى .

الغُبْرَة

الغُبْرَة - گرد ، رنگ گرد .

الغَبْرَة

الغَبْرَة - آثار گرد و خاك .

الغَبَرَة

الغَبَرَة - مُرادف ( الغُبار ) است .

غَبَسَ

غَبَسَ - - غَبْساً الليلُ : شب تاريك شد .

الغَبَس

الغَبَس - مرادف ( الغُبْسَة ) است ، تاريكى شب .

الغُبْسَة

الغُبْسَة - تاريكى در شب ، رنگ خاكسترى .

غَبِش

غَبِش - - غَبَشاً الليلُ : سپيدى در تاريكى آخر شب نمايان شد .

الغَبِش

الغَبِش - « ليلٌ غَبِشٌ » : شب تاريك .

الغَبْشاء

الغَبْشاء - تاريك ؛ « لَيْلَةٌ غَبْشَاء » : شبى تاريك .

الغُبْشَة

الغُبْشَة - بقيهء شب .

غَبَطَ

غَبَطَ - - و غَبَطَ - غَبْطاً و غِبْطَةً ه : بر او غبطه خورد ، - - غَبْطاً الكَبْشَ : دست بر روى پشت قوچ گذارد تا فربهى آن را بداند .

غَبَّطَ

غَبَّطَ - تَغْبِيطاً [ غبط ] ه : او را مورد رشك و غبطه قرار داد .

الغِبْطَة

الغِبْطَة - فراخى ، خورسندى ، هوس نعمتى كه ديگرى دارد به شرط آنكه آن نعمت از او زايل نشود ، بزرگ اسقفان مسيحى كه او را ( البطريرك ) نامند .

غَبَقَ

غَبَقَ - - غَبْقاً ه : به او شراب شبانگاهى نوشانيد ، - الغَنَمَ : گوسفندان را شبانگاه آب داد و يا شير دوشيد .

غَبَنَ

غَبَنَ - - غَبْناً الثوبَ : پيراهن را شكافت و سپس آن را دوخت تا كوتاه و تنگ شود ، - غَبْناً و غَبَناً ه فى البَيْع أَو الشّراء : در فروش و يا خريد او را فريب داد ، - فُلاناً : به او بهاى كمترى پرداخت .

الغَبْن

الغَبْن - مص ، خدعه و فريب در فروش و يا خريد ؛ « غَبْنٌ فاحِشٌ » : زيانى فاحش .

الغَبَن

الغَبَن - مُرادف ( الغَبْن ) است ، آنچه كه از دو طرف جامه چيده مىشود .

الغُبْوَة

الغُبْوَة - [ غبو ] : مُرادف ( الغَفْلة ) است :

نادانى ، بىخبرى .

الغَبْوَة

الغَبْوَة - [ غبو ] : مُرادف ( الغَفْلة ) است .

الغَبُوق

الغَبُوق - آنچه از مىكه شبانگاه مىنوشند و بر خلاف ( صَبُوح ) است ، آن مقدار از شير كه شبانگاه مىدوشند .

غَبِيَ

غَبِيَ - - غَباً و غَبَاوَةً [ غبو ] الشيءَ و عنه : توجه به آن نداشت و يا آن را ندانست ، - الشَّيءُ عَلَيه : موضوع بر او پوشيده شد و آن را نشناخت ، - عَنِ الْخَبَر : از آن خبر آگاه نبود . ، - مِنْه الشَّيءُ : آن چيز از او پنهان شد .

الغُبِيّ

الغُبِيّ - [ غبو ] : نادانى و كم هوشى ، غافل بودن .

الغَبِيّ

الغَبِيّ - ج أَغْبِيَاء و أَغْبَاء [ غبو ] : كم هوش و نادان .

الغَبْيَاء

الغَبْيَاء - [ غبي ] : مؤنّث ( الأَغْبى ) است ؛ « شَجَرَةٌ غَبْياء » : درخت درهم پيچيده .

الغَبْيَة

الغَبْيَة - [ غبي ] : بارانى اندك ، رگبار باران ، - مِنَ التُّراب : گرد و خاك برخاسته از زمين .

الغُبَيْرَاء

الغُبَيْرَاء - ( ن ) : نام درخت گلى است كه براى زينت كاشته مىشود ، شرابى كه از ذُرّت تهيه شود .

الغُبَيْرَة

الغُبَيْرَة - ج غُبَيْرَات : تخم گلى كه از درخت جدا شده و كشت مىشود .

الغَبِيط

الغَبِيط - ج غُبُط : زمين هموار كه دو سوى آن بلند باشد ، سيلابى كه پستى و بلندى زمين را بشكند و به راه افتد ، پالان شتر كه بر روى آن هودج بندند .

الغَبِين

الغَبِين - سُست رأى ، سُست خِرَد .

الغَبِينَة

الغَبِينَة - فريب ، حيله .

غَتَّ

غَتَّ - - غتّاً [ غتّ ] الشيءَ في الماء : آن چيز را در آب فرو برد ، - المَاءَ : آب را جُرعه جُرعه بدون اينكه ظرف آب را از دهن بردارد نوشيد ، - الضِّحْكَ : خندهء خود را با قرار دادن دست يا پيراهن بر روى دهان پنهان كرد ، - فُلاناً : او را اندوهگين و خفه كرد ، - فُلاناً بِالأَمرِ : او را خسته و اندوهگين كرد ، - ه بِالْكَلَام : با خشونت با وى برخورد كرد و او را گريانيد .

غَثَّ

غَثَّ - - غَثَاثَةً و غُثُوثَةً [ غثّ ] تِ الشاةُ :

گوسفند لاغر شد ، - اللَّحْمُ : گوشت لاغر و بى رَمَق بود ، - حَديثُ القَومِ : سخن آن قوم پوچ و بىپايه شد ، - عَلَيْه المَكَانُ : آن مكان براى او سازگار و مناسب نبود .

الغَثّ

الغَثّ - لاغر و ناتوان ، - مِنَ الكَلَامِ : گفتار ناهنجار و بىارزش .

غَثَا

غَثَا - - غَثْواً و غُثُوّاً [ غثو ] الوادي : در ميان دره برگهاى پوسيده درختان بسيار شد .

غَثَى

غَثَى - - غَثياً [ غثي ] الكلامَ : سخن را ناسنجيده گفت ، - الوَادي : برگهاى خشك درختان در ته دره انباشته بود ، - تِ السَّمَاءُ بِالسَّحَابِ : آسمان ابرى شد يا آغاز به ابرى