فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٦٢٩

عَوَّصَ

؛ « فلانٌ ما يَعْوِي و ما يَنْبَحُ » : فلانى ناتوان شده است .

العَوَّاء

العَوَّاء - [ عوي ] ( ح ) : سگى كه بسيار زوزه كشد .

العَوَائِد

العَوَائِد - [ عود ] : جمع عَادَة و عَائِدَة ، درآمد ؛ « عَوَائِد الْجُمْرك » : ماليات گمرك ؛ « عوائدُ المَبَانِي » : ماليات املاك .

العَوَائِذ

العَوَائِذ - [ عوذ ] ( فك ) : چهار ستاره كه در ميان آنها ستاره ايست بنام ( الرُّبْع ) .

العَوَائِر

العَوَائِر - [ عور ] من الجراد : دسته جات ملخ متفرقه .

العَوَائِف

العَوَائِف - [ عيف ] : « نسورٌ عَوَائِفُ » : پرندگان لاشخور ، كركس .

العَوَّاج

العَوَّاج - [ عوج ] : فروشندهء عاج و دارندهء آن .

العَوَاجِم

العَوَاجِم - دندانها .

العَوَاد

العَوَاد - [ عود ] : كار نيك ، نرمى و گشاده رويى .

العُوَادَة

العُوَادَة - [ عود ] : مص ، غذاى دست خورده كه مُجدداً براى خوردن باز گردانيده شود .

العَوَادِي

العَوَادِي - [ عدو ] : « عَوَادي الدهر » : مشكلات و زمانه ؛ « صَرَفَتْه عَن كذا عَوَادٍ » : مشكلات و مَوانِعى او را از كار بازداشت .

العُوَّار

العُوَّار - ج عَوَاوِير [ عور ] : خاشاك ، آنكه چشم او در راه رفتن نبيند ، ناتوان و ترسو .

العَوَاشِر

العَوَاشِر - [ عشر ] : پرهاى بلند بال پرندگان .

العَوَاضِد

العَوَاضِد - [ عضد ] : نخلهاىِ كنار رودخانه .

العُوَّام

العُوَّام - [ عوم ] : پيشانى مرد سوار در بيابان هنگامى كه چهرهء او ديده شود .

العَوَّام

العَوَّام - [ عوم ] : اسم مبالغهء ( الْعَائِم ) است ، اسبى كه در دويدن بسان شناور باشد .

العَوَّامَة

العَوَّامَة - ج عَوَّامات [ عوم ] : كُره ى معدنى و تو خالى كه بر روى آب شناور باشد ، - ( ط ) : گونه اى زولبياى گرد .

العَوَامِر

العَوَامِر - [ عمر ] : « عَوَامِرُ البيوتِ » : مارهاى خانگى .

العَوَامِل

العَوَامِل - پاها ، گاوِ شخم زن .

العَوَان

العَوَان - ج عُون [ عون ] : آنچه كه ميانسال باشد ، جنگى كه در آن پى در پى كُشتار شود ؛ « الحَربُ العَوَانُ » : جنگ بسيار سخت ، زمين كه به گِل فرو رفته باشد .

العَوَانَة

العَوَانَة - [ عون ] : نخل بلند ، - ( ح ) :

خار پُشت ، - ( ح ) : كرم خاكى .

العَوَّة

العَوَّة - [ عوى ] : سر و صداى زياد ، داد و فرياد .

عَوِجَ

عَوِجَ - - عَوَجاً [ عوج ] العودُ و نحوُه : چوب يا مانند آن كج شد ، - الإِنسَانُ : آن مرد بد اخلاق شد .

عَوَّجَ

عَوَّجَ - تَعْوِيجاً [ عوج ] العودَ و نحوَه : چوب يا مانند آن را كج كرد ، - النّاقَةَ : ماده شتر را به بچهء خود مهربان كرد ، - ه عَنِ الشَّيءِ : او را از آن چيز بازگردانيد ، - العَصَا و نَحْوَها : بر روى چوب يا مانند آن خاتم سازى كرد .

العِوَج

العِوَج - [ عوج ] : خميدگى ، پيچيدگى و كَجى ، اسم است از ( عَوِجَ ) .

العَوْجَاء

العَوْجَاء - ج عُوج [ عوج ] : مؤنّث ( الأَعْوج ) است ، كمان ، شتر كه از گرسنگى ناتوان و لاغر شده باشد .

عَوَّدَ

عَوَّدَ - تَعْوِيداً [ عود ] فلاناً كذا : او را به چيزى عادت داد ، - الرَّجُلُ : آن مرد پير شد ، - البَعيرُ : شتر پير و كهنسال شد .

العُود

العُود - ج عِيدَان و أَعْوَاد و اعْوُد : شاخه اى كه از درخت چيده شده باشد ، چوب ؛ « عُودُ الصَّلِيب » : چوبى كه بر آن حضرت عيسى ( ع ) را دار زدند ، نوعى عطر كه از دود آن بوى خوش برآيد ، استخوان بيخ زبان ، نوعى ابزار موسيقى ( بربط ) ؛ « عُودُ الثِقاب و عُودُ الكبريت » : چوب كبريت ؛ « عُودُ القَرْح و عُودُ الانجبار » ( ن ) : نام دو نوع گياه است .

العَوْد

العَوْد - مص ، راه قديمى ، - ج عِوَدَة : شتران و گوسفندان پير و سالمند .

عَوَّذَ

عَوَّذَ - تَعْوِيذاً [ عوذ ] الرجُلَ : دُعاى باطل السحر بر او آويخت ، براى سلامتى او دُعا كرد و گفت « اعِيذُكَ بِاللَّه » : خداوند تو را نگهدارد ، - ه اللَّه : خدا او را نگهدارد .

العَوْذ

العَوْذ - [ عوذ ] : پناه بُردن ؛ « اعوذ باللَّه مِنْك ) :

پناه مىبرم به خدا از تو .

العُوذَة

العُوذَة - ج عُوَذ [ عوذ ] : وِرد و دُعا كه براى محافظت انسان از چشم بد و يا جِنّ بر او بياويزند .

عَوِرَ

عَوِرَ - - عَوَراً [ عور ] : بينائى يك چشم او از دست رفت ، - تِ الْعَينُ : چشم نابينا شد .

عَوَّرَ

عَوَّرَ - تَعْوِيراً [ عور ] ه : او را كور كرد ، - المَكَايِيلَ : پيمانه‌ها را اندازه گيرى كرد ، - فُلاناً : او را باز گردانيد و نياز او را برآورده نكرد ، - عَنْ فُلانٍ : دروغ گفت و از او برگشت ، - ه عَنِ الأَمْرِ : او را از كار منصرف كرد ، - عليه امْرَه : او را تقبيح كرد .

العُور

العُور - [ عور ] : جمع ( الأَعْوَر ) است ؛ « المَعَانِي الْعُور » : معانى پيچيده و دقيق .

العَوِر

العَوِر - [ عور ] : بد روش و بدخوى .

العَوْرَاء

العَوْرَاء - مؤنّث ( الأَعور ) است ؛ « كَلِمَةٌ عَوْرَاء » : سخن زشت كه باعث شرم زدگى شود ؛ « فَلاةٌ عَوْرَاء » : سرزمين بىآب .

العَوْرَة

العَوْرَة - ج عَوْرَات و عَوَرَات : هر امرى كه باعث شرم شود ، هر عضوى از بدن انسان كه از روى شرم و حيا آن را پنهان كند ، آنچه كه پوشيده باشد ، تفرقه و فساد در مرزهاى كشور ، - مِنَ الْجِبَال : شكاف ميان كوهها ، - مِنَ الشَّمْسِ : جاى برآمدن و فرو رفتن خورشيد ( مشرق و مغرب ) .

عَوِزَ

عَوِزَ - - عَوَزاً [ عوز ] الرجُلُ : مستمند شد ، - الشَّيْءُ : آن چيز ناياب شد در حالى كه بدان نياز مىباشد ، - الأَمْرُ : آن كار سخت شد .

العَوَز

العَوَز - [ عوز ] : نياز و دست تنگى .

العَوِز

العَوِز - نيازمند .

العَوْسَج

العَوْسَج - [ عسج ] ( ن ) : نام درختى است از دستهء ( الْبَاذِنْجَانِيّات ) كه داراى شاخه‌هاى خاردار و شكوفه‌هاى رنگارنگ است ، تمشك .

العَوْسَجَة

العَوْسَجَة - واحد ( العَوْسَج ) است .

عَوِصَ

عَوِصَ - - عِيَاصاً و عَوَصاً [ عوص ] : آن چيز دشوار شد ، ناهنجار شد .

عَوَّصَ

عَوَّصَ - تَعْوِيصاً [ عوص ] : در گفتار و رفتار خود ثابت نبود ، - الشّاعِرُ أَو الخَطِيبُ : شاعر و يا سخنران شعر و سخنى بيان نمودند كه