فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٦١٣

عَضَه

معصوم كه بر بزرگان اطلاق مىشود ، - ج عِصَمْ وَاعْصَم و عِصَمَة و جج اعْصَام : گردن بند .

العَصَمَة

العَصَمَة - اسم است از ( الأَعْصَمْ ) گردن بند ، گردن بند زيباى سگ .

العَصُوف

العَصُوف - ج عُصُف : باد تند و سخت .

عَصِيَ

عَصِيَ - - عَصاً [ عصو ] : عصا به دست گرفت ، - بِالسَّيف : با شمشير همانگونه كه با عصا زنند زد .

العَصِيّ

العَصِيّ - ج عَصِيُّون و أَعْصِيَاء [ عصي ] :

گناهكار ، نافرمان ؛ « عَصِيُّ الدَّمع ) : آنكه جلوى اشك خود را مىگيرد ؛ » ارَاكَ عَصِيَّ الدَّمع شِيمتُكَ الصَّبرُ « : تو را مىبينم كه اشك چشم ندارى زيرا خوى تو شكيبائى است .

العِصْيان

العِصْيان - [ عصي ] : نافرمانى ، مخالفت .

العَصِيب

العَصِيب - ج عُصُب و أَعْصِبَة : روده و دل و جگر و قلوه كه پُخته شود ؛ « يومٌ عَصيبٌ » :

روزى بسيار گرم .

العُصَيَّة

العُصَيَّة - [ عصو ] : عصاى كوچك .

العَصِير

العَصِير - چكيده و عصاره هر چيزى ، آب ميوه كه كنسرو شده باشد .

العَصِيرَة

العَصِيرَة - آب ميوه كه كنسرو شده باشد .

العَصِيف

العَصِيف - مرادف ( العَصُوف ) است .

العَصِيفَة

العَصِيفَة - برگ باز شدهء ميوه يا خوشهء سنبل .

العَصِم

العَصِم - عرق ، بازمانده يا باقيماندهء هر چيزى .

عَضَّ

عَضَّ - - عَضّاً و عَضِيضاً [ عضّ ] ه : او را با دندان گاز گرفت ، - ه الزّمانُ : زمانه بر او سخت شد ، - الشّيءَ : آن را چنگ زد و گرفت .

العُضّ

العُضّ - [ عضّ ] : خار ريز ، گياه خشك ، گندم ، جو ، يونجه .

العِضّ

العِضّ - ج أَعْضَاض و عُضُوض [ عضّ ] :

بدجنس ، تندخو ، بداخلاق ، همسان و مُشابه ، نيرومند ، بخيل ، بلا ، - اعْضَاض :

درخت خار ريز .

عَضَا

عَضَا - - عَضْواً [ عضو ] الشيءَ : آن چيز را از هم جدا كرد ، - الشّاةَ : گوسفند را تقسيم كرد .

عَضَّى

عَضَّى - تَعْضِيَةً [ عضو ] الشيءَ : آن چيز را از هم جدا كرد ، - القَومَ : فَرد فَرد آن قوم را از هم جدا كرد . ، - الشّاةَ : گوسفند را تكه تكه كرد .

العِضَاد

العِضَاد - بازوبند ، سنگ نرم و هموار ، داس .

العِضَادَة

العِضَادَة - يار و همراه كه از هم جدا نشوند ؛ « فلانٌ عِضَادةُ فلانٍ » : فلانى دستيار فلان است ، - مِنَ الطَّريق : كنار راه ؛ « عِضَادَتَا الْبَاب » : چوب دو طرف درب كه در دو جانب آن نصب كنند .

العُضَادِيّ

العُضَادِيّ - مرادف ( العِضَادِيُّ ) است .

العَضَادِيّ

العَضَادِيّ - مُرادف ( العِضَادِيّ ) است .

العِضَادِيّ

العِضَادِيّ - آنكه بزرگ بازو و ستبر باشد .

العَضَاض

العَضَاض - [ عضّ ] : آنچه با دندان گزيده و سپس خورده شود ، درخت كه تنومند شده باشد .

العَضَّاض

العَضَّاض - [ عضّ ] : بسيار گزنده .

العُضَال

العُضَال - سخت ؛ « داءٌ عُضَالٌ » : دردى سخت كه انسان را از پاى درآورد .

العِضَاه

العِضَاه - هر درختى كه تنومند شود و خار داشته باشد .

العِضَاهَة

العِضَاهَة - واحد ( العِضَاه ) است .

العَضْب

العَضْب - مص ، شمشير برنده ؛ « سَيْفٌ عَضْبٌ » : شمشير تيز .

العِضَة

العِضَة - [ عضه ] : واحد ( العِضَاه ) براى مؤنث است .

عَضَدَ

عَضَدَ - - عَضْداً ه : او را كمك و يارى كرد ، به بازوى او صَدمه رساند ، - - عَضْداً الشجَرَةَ : درخت را با داس قطع كرد ، برگهاى درخت را براى شُترانش روى زمين ريخت .

عَضِدَ

عَضِدَ - - عَضَداً : از بازوى خود ناليد .

عُضِدَ

عُضِدَ - عَضَداً : مُرادف ( عَضِدَ ) است .

العَضْد

العَضْد - مص ، - ج أَعْضَاد : يار و كمك ، ناحيه .

العُضُد

العُضُد - ج أَعْضَاد و أَعْضُد ( ع ا ) : مُرادف ( العَضُد ) است .

العَضُد

العَضُد - ج أَعْضَاد و أَعْضُد ( ع ا ) : كسى كه بازوى درشت و بزرگ دارد ؛ « فُلانٌ عَضُدِى » :

او يار و ياور و كمك مَن است ؛ « شَدَّ عَضُدَه » : او را تقويت كرد ؛ « فَتَّ فِى عَضُده » : او را ضعيف كرد و يارانش را پراكنده نمود ؛ « عَضُدُ الطَّريق » : كنار راه .

العَضَد

العَضَد - « عَضَدُ كلّ شيءٍ » : نرده و حفاظى كه در اطراف هر چيزى كشيده شود مانند ديوارهء دور حوض .

العَضِد

العَضِد - كسى كه از درد بازو شكايت كند .

العَضِدَة

العَضِدَة - مؤنّث ( العَضِد ) است .

عَضَّضَ

عَضَّضَ - تَعْضِيضاً [ عضّ ] : بسيار گزيد .

عَضَلَ

عَضَلَ - - عَضْلًا الرجُلَ : بر بازوى او زد ، - بِه الأَمْرُ : امر بر او سخت شد ، - عليه : بر او سخت گرفت و او را بازداشت ، - - عَضْلًا و عِضْلًا و عِضْلاناً المرأةَ عَنِ الزَّواج : در امر ازدواج آن زن كارشكنى و جلوگيرى كرد .

عَضِلَ

عَضِلَ - - عَضَلًا : پُر گوشت و فَربه شد ، گوشت ساق پاى او كلفت شد ، - عَضْلًا وَعِضْلًا وَعِضْلَاناً المَرْأَة عَنِ الزَّواج : آن زن را از ازدواج منع كرد .

عَضَّلَ

عَضَّلَ - تَعْضِيلًا [ عضل ] عليه : بر او سخت گرفت و جلوى او را از هر چه كه مىخواست گرفت ، - بِه الأَمْرُ : راه چاره بر او بسته شد ، - الْمَرْأَةَ عَنِ الزَّواج : مرادف ( عَضَلها ) است ، - الأَمرُ فُلاناً : بر او چيره شد و او را خسته كرد ، - الدّاءُ الأَطِبّاءَ : آن بيمارى پزشكان را خسته كرد ، - المَكانُ : آن جاى تنگ شد .

العُضُل

العُضُل - مرادف ( العَضِل ) است .

العَضِل

العَضِل - آنكه عضلهء ساق پاى او ضخيم شده باشد .

العُضْلَة

العُضْلَة - ج عُضْل و عُضَل : بلا و سختى .

العَضَلَة

العَضَلَة - ( ع ا ) : ماهيچهء گوشت ؛ ج عَضَل و عَضَلات ، - ( ن ) : درخت خر زهره .

عَضَه

عَضَه - - عَضْهاً و عَضَهاً و عِضْهَةً و عَضِيهَةً :

دروغ گفت ، دو به هم زنى كرد ، جادو كرد .