فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٣

اسْتَجْهَدَ

اسْتَتْلَى

اسْتَتْلَى - اسْتِتْلَاءً [ تلو ] هُ الشيءَ : آن چيز را خواست كه از وى پيروى كند .

اسْتَتَمَّ

اسْتَتَمَّ - اسْتِتْمَاماً [ تمّ ] الشيءَ : پاره‌هاى آن چيز را تكميل كرد ، از او خواست كه آن كار را تمام كند .

اسْتَثَابَ

اسْتَثَابَ - اسْتِثَابةً [ ثوب ] المالَ : مال را باز پس خواست ، - الرجُلَ : از آن مرد پاداش خواست .

اسْتَثَارَ

اسْتَثَارَ - اسْتِثَارَةً [ ثور ] هُ : او را برانگيخت ، - غَضَبَهُ : او را خشمگين كرد .

اسْتَثْأَرَ

اسْتَثْأَرَ - اسْتِثْأَراً [ ثأر ] : براى گرفتن انتقام يارى خواست .

اسْتَثْغَرَ

اسْتَثْغَرَ - اسْتِثْغَاراً [ ثغر ] الكلبُ بذنَبه : آن سگ دم خود را ميان دوران خود قرار داد ، - المصارعُ بِثَوبِه : كشتيگير دامن جامهء خود را تا زد و از ميان دوران بيرون آورد و بر كمر خود بست .

اسْتَثْقَلَ

اسْتَثْقَلَ - اسْتِثْقَالًا [ ثقل ] الشيءُ : آن چيز سنگين شد ، - الشيءَ : آن چيز را سنگين يافت ، - بِفُلانٍ : از سنگينى او آگاه شد ؛ « اسْتَثْقَلَ ظِلَّهُ » : سايه‌اش سنگين شد .

الاسْتِثْمار

الاسْتِثْمار - [ ثمر ] : بهره‌بردارى ، انتفاع ، سودجوئى .

اسْتَثْمَرَ

اسْتَثْمَرَ - اسْتِثْماراً [ ثمر ] الشيءَ : آن چيز را به ثمر رسانيد ، از آن بهره‌بردارى كرد ، - الرَّجُلُ : ميوه بدست آورد .

اسْتَثْنَى

اسْتَثْنَى - اسْتِثْنَاءً [ ثني ] الشيءَ : آن چيز را از حكم كلى بيرون آورد ، - فلاناً و على فلانٍ :

فلانى را مستثنى كرد .

الاسْتِثْنَاء

الاسْتِثْنَاء - [ ثني ] : بيرون كردن چيزى از حكم كلى ؛ « بِدوُن استِثْنَاء » : بطور يكسان ، بىاستثنا .

الاسْتِثْنَائيّ

الاسْتِثْنَائيّ - [ ثني ] : منسوب به ( الاسْتِثنَاء ) است ؛ « الأَحْوَالُ الاسْتِثْنَائِيّة » : وضع غير عادى ؛ « الجَلسَةُ الاستثنَائِيّة » : جلسهء فوق العاده .

اسْتَجَابَ

اسْتَجَابَ - اسْتِجَابَةً [ جوب ] هُ و له : به او پاسخ داد ، - اللَّهُ فلاناً و لِفلانٍ و من فلانٍ : خداوند دعاى او را پذيرفت و حاجت او را برآورد .

اسْتَجَادَ

اسْتَجَادَ - اسْتِجَادَةً [ جود ] هُ : آن چيز را نيكو شمرد ، - الأمِيرَ : از حاكم طلب نكوئى كرد .

اسْتَجَارَ

اسْتَجَارَ - اسْتِجَارَةً [ جور ] فلاناً و بهِ : به او پناه برد و از او يارى خواست ، - من فُلان : از فلانى حمايت خواست كه وى را از ديگرى پناه دهد .

اسْتَجَاز

اسْتَجَاز - اسْتِجَازَةَ [ جوز ] : اجازه خواست ، - الأَمْرَ : آن كار را جايز دانست .

اسْتَجَاشَ

اسْتَجَاشَ - اسْتِجَاشَةً [ جيش ] الجيشَ : لشكر را جمعآورى كرد ، - الأميرَ : از فرمانده كمك و لشكر خواست ، - القومَ : آن قوم را به كمكرسانى تشويق كرد .

اسْتَجَاعَ

اسْتَجَاعَ - اسْتِجَاعَةً [ جوع ] : از آن چيز خورد ولى سير نشد ، ساعت به ساعت غذا مىخورد .

اسْتَجَافَ

اسْتَجَافَ - اسْتِجَافَةً [ جوف ] الشيءَ : آن چيز را اجوف ( تو خالى ) بدست آورد ، - الشيءُ :

آن چيز فراخ شد .

اسْتَجَالَ

اسْتَجَالَ - اسْتِجَالَةً [ جول ] أموالَهم : اموال و دارائى آنها را برد .

اسْتَجَدَّ

اسْتَجَدَّ - اسْتِجْدَاداً [ جدّ ] الشيءُ : آن چيز تازه شد ، - الشيءَ : آن چيز را تازه و نو كرد يا تازه بدست آورد ، - الثوبَ : جامهء نو پوشيد .

اسْتَجْدَى

اسْتَجْدَى - اسْتِجْدَاءً [ جدو ] فلاناً : از او حاجت خواست ، بهره و سود از او خواست .

اسْتَجْذَلَ

اسْتَجْذَلَ - اسْتِجْذَالًا [ جذل ] : راست و استوار شد .

اسْتَجَرَّ

اسْتَجَرَّ - اسْتِجْرَاراً [ جرّ ] الشيءَ : آن چيز را كشانيد ، - المالَ : مال را بتدريج گرفت ، - لِفُلانٍ : از فلانى فرمانبردارى كرد .

اسْتَجْرَى

اسْتَجْرَى - اسْتِجْرَاءً [ جري ] فلاناً : فلانى را وكيل خود ساخت .

اسْتَجْرَأَ

اسْتَجْرَأَ - اسْتِجْرَاءً [ جرأ ] : تظاهر به دليرى و دلاورى كرد .

اسْتَجَزَّ

اسْتَجَزَّ - اسْتِجْزَازاً [ جزّ ] الغَنمُ أو البُرُّ أو النخلةُ :

هنگام ذبح گوسفند يا درو گندم يا بريدن نخل رسيد .

اسْتَجْزَلَ

اسْتَجْزَلَ - اسْتِجْزَالًا [ جزل ] هُ : او را نيكو ديد ، - رأيَهُ : رأى او را نيكو ديد .

اسْتَجْفَى

اسْتَجْفَى - اسْتِجْفَاءً [ جفو ] الشيءَ : آن چيز را سنگين و خشن دانست ، - فلاناً : از فلانى خواست كه از وى دورى جويد .

اسْتَجْلَى

اسْتَجْلَى - اسْتِجْلَاءً [ جلو ] الشيءَ : آن چيز را آشكار و روشن كرد ، - تِ العَرُوسُ : آن عروس آرايش كرده به شوهرش نمايان شد .

الاستِجْلَاب

الاستِجْلَاب - [ جلب ] : استمالت ، كشش ، نايل شدن ، بدست آوردن ، وارد كردن ؛ « اسْتِجْلابُ السَّائِحين » : جلب سياحان و ترويج سياحت و توريستى .

اسْتَجْلَبَ

اسْتَجْلَبَ - اسْتِجْلَاباً [ جلب ] هُ : خواستار جلب كردن او شد .

اسْتَجْلَسَ

اسْتَجْلَسَ - اسْتِجْلَاساً [ جلس ] هُ : از او خواست تا بنشيند .

اسْتَجَمَّ

اسْتَجَمَّ - اسْتِجْمَاماً [ جمّ ] : استراحت گرفت ، - تِ الأرضُ : گياه زمين روئيده شد ، - الماءُ :

آب فراوان شد ، - البئرَ : چاه را رها كرد تا پر از آب شود ؛ « انى لأَسْتَجِمُّ قلبى بِشيء من اللَّهوِ » : من دل خود را با كمى تفريح آسايش مىدهم .

اسْتَجْمَرَ

اسْتَجْمَرَ - اسْتِجْمَاراً [ جمر ] القومُ على أمرٍ : آن قوم به هم فشرده شدند و گردهم آمدند ، - بِالمجْمَرةِ : با بخوردان بخور كرد .

اسْتَجْمَعَ

اسْتَجْمَعَ - اسْتِجْمَاعاً [ جمع ] القومُ : همهء قوم براى كارى رفتند ، - لهُ الأمرُ : آنچه كه مىخواست برايش فراهم شد ، - البقلُ :

دانه‌هاى كشت خشك شد ، - الفرسُ جرياً :

اسب با تمام توان دويد ، - قُواه : نيرو و نشاط خود را بازيافت ، - افكارَه : حواسّ خود را جمع كرد ، براى خود خلوت گزيد .

اسْتَجْمَلَ

اسْتَجْمَلَ - اسْتِجْمَالًا [ جمل ] الشيءَ : آن چيز را زيبا شمرد ، - البعيرُ : آن شتر رشد كرد و هفت ساله شد .

اسْتَجَنَّ

اسْتَجَنَّ - اسْتِجْنَاناً [ جنّ ] : پوشيده شد ، ديوانه شد .

اسْتَجْنَحَ

اسْتَجْنَحَ - اسْتِجْنَاحاً [ جنح ] هُ : آن چيز را كج و خم كرد ، - اليه : به سوى او ميل كرد .

اسْتَجْهَدَ

اسْتَجْهَدَ - اسْتِجْهَاداً [ جهد ] في الأمر : در آن كار خبره و كوشا شد .