فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٩٤
عاطَى
ديگرى داده شود به شرط آنكه برگرداند ، آنچه كه بين مردم متداول مىشود .
عارَضَ
عارَضَ - مُعَارَضَةً و عِرَاضاً [ عرض ] الرجُلَ : با او مخالفت و مقاومت كرد ، با او مسابقه داد ، گفتهء او را نقض كرد ، - ه : از او برگشت ، - ه فِى الْمَسير : جلوى او را گرفت ، - ه بِمِثْلِ صَنِيعِه : با او عمل متقابل كرد ، - الكِتابَ بِالكِتابِ : دو كتاب را با هم مقابله كرد .
، - الرَّجُلُ : راهى براى خود گرفت و رفت .
العارض
العارض - فا ، عارضهء ديوانگى ، آنچه كه غير اصلى باشد ؛ « عَرَضَ عارِضٌ » : مانعى ايجاد شد ، كوه ، صورت و رخساره .
العارِضَة
العارِضَة - عَوَارِض : مؤنث ( الْعَارِض ) است ، چوب بالاى درب ، چوب سقف خانه ، دندان پيشين ، رأى صحيح و تصحيح در گفتار ؛ « عَارِضَةُ الأَزْيَاء » : مانكن لباس ، ناحيه ، چهره ، رخساره ، نيازمندى .
العارِف
العارِف - فا ، شكيبا ؛ « هَذَا امْرٌ عَارِفٌ » : امرى شناخته شده .
العارِفَة
العارِفَة - ج عَوَارِف : مؤنث ( العَارِف ) است ، نكوئى ، بذل و بخشش ، ( فاعلى است به معناى مفعول ) .
عارَكَ
عارَكَ - مُعَارَكَةً و عِرَاكاً [ عرك ] ه : با او زد و خورد كرد و مزاحمت ايجاد نمود .
العارِم
العارِم - « يومٌ عارِمٌ » : روز بسيار سرد .
العارِي
العارِي - ج عُرَاة [ عري ] : لُخت ، آنكه لباسهاى خود را درآورده باشد .
العارِيَة
العارِيَة - ج عَوَارٍ و عَارِيَات [ عري ] : مؤنث ( العَارى ) است .
العارِيَة
العارِيَة - مرادف ( العَارة ) است .
العارِيَّة
العارِيَّة - ج عَوَارِيّ [ عور ] : مرادف ( العَارة ) است .
عازَ
عازَ - - عَوْزاً [ عوز ] الشيءُ فلاناً : به آن چيز نيازمند شد ولى آن را بدست نياورد .
عازَّ
عازَّ - مُعَازَّةً [ عزّ ] ه : با او بر سر مَقام معارضه نمود ، در سخن بر او چيره شد .
العازِب
العازِب - كسى كه دور شده و پنهان گرديده باشد .
العازِبَة
العازِبَة - ج عَوَازِب : مؤنث ( العَازِب ) است .
العازِف
العازِف - نوازنده ، خواننده .
العازِل
العازِل - ( ف ) : مادهء ضد برق و گرما مانند چوب خشك و شيشه ، عايق الكتريكى و حرارتى .
العازِم
العازِم - ج عَزَمَة و عَازِمُون : آماده و مصمّم ؛ « امرٌ عازِمٌ » : كارى كه بر انجام آن تصميم گرفته شده باشد .
العاسّ
العاسّ - ج عَسَس و عَسِيس [ عسّ ] : شبگرد ، نگهبان شب .
عاسَرَ
عاسَرَ - مُعَاسَرَةً [ عسر ] ه : به سختى با او رفتار كرد .
العاسِل
العاسِل - ج عُسَّل و عَوَاسِل : مرد نيكوكار كه مورد تعريف و توصيف باشد ، كارگر جمعآورى عسل از كندو ؛ « رمحٌ عَاسِلٌ » :
نيزه اى كه از نرمى تكان خورد .
العاسِلَة
العاسِلَة - مؤنّث ( العَاسِل ) است ؛ « خَلِيَّةٌ عاسِلَةٌ » : كندوى عسل .
عاشَ
عاشَ - - عَيْشاً و عِيشَةً و مَعَاشاً و مَعِيشاً و مَعِيشَةً و عَيْشُوشَةً [ عيش ] : زندگى كرد .
العاشِب
العاشِب - من الأَمكنة : جائى كه در آن گياه روئيده شده باشد .
العاشِبَة
العاشِبَة - من الأَراضي : زمين سبز و پُر از گياه .
عاشَرَ
عاشَرَ - مُعَاشَرَة [ عشر ] ه : با او معاشرت و دوستى كرد .
العاشِر
العاشِر - ج عُشَّر : فا ، دهم ، دهمين شتر كه بر سر آب آيد .
العاشِرَة
العاشِرَة - ج عَوَاشِر : مؤنّث ( الْعَاشِر ) است .
العاشِق
العاشِق - ج عُشَّاق و عاشِقُون : آنكه دوستدار كسى يا چيزى باشد .
العاشِقَة
العاشِقَة - مؤنث ( العَاشِق ) است .
العاشُور
العاشُور - [ عشر ] : مترادف ( العَاشُوراء ) است .
العاشُورَى
العاشُورَى - [ عشر ] : مترادف ( العَاشُوراء ) است .
العاشُورَاء
العاشُورَاء - [ عشر ] : روز دهم ماه محرّم است .
العاشِيَة
العاشِيَة - ج عَوَاشٍ [ عشو ] من الإبل . شترى كه شبانگاه چرا كند .
عاصَ
عاصَ - - عِيَاصاً و عَوَصاً [ عوص ] الشيءُ : سخت و ممتنع شد ، - الْكَلَامُ : دانستن آن سخن مشكل شد .
عاصَى
عاصَى - مُعَاصَاةً [ عصو ] ه : او را با چوبدستى زد .
عاصَى
عاصَى - مُعَاصَاةً [ عصي ] ه : از او نافرمانى كرد .
عاصَرَ
عاصَرَ - مُعَاصَرَةً [ عصر ] ه : معاصر و همزمان او بود .
العاصِر
العاصِر - ج عَصَرَة و عَاصِرُون : فا ، فشار دهنده ؛ « رَجُلٌ عَاصرٌ » : مرد كم چيز و بخيل .
العاصِرَة
العاصِرَة - ج عَوَاصِر و عَاصِرَات : مؤنث ( العَاصِر ) است .
العاصِف
العاصِف - ج عَوَاصِف : بادهايى كه سخت بوزد ؛ « يومٌ عَاصِفٌ » : روزى كه در آن بادهاى شديد بوزد اين كلمه فاعل است به معناى مفعول .
العاصِفَة
العاصِفَة - ج عاصِفات و عَوَاصِف : مؤنث ( الْعَاصِف ) است ، بادهاى سخت وزش .
العاصِمَة
العاصِمَة - ج عَوَاصِم : پايتخت كشور ، مركز حكومت ، لقب شهر .
العاصِي
العاصِي - ج عُصَاة و عاصُون [ عصي ] : معصيت كار ، گناهكار ، آنكه دستور فرماندهء خود را اطاعت نكند .
عاضَ
عاضَ - - عَوْضاً و عِوَضاً و عِيَاضاً [ عوض ] فلاناً من كذا : به او عوض يا بدل چيزى را داد .
عاضَّ
عاضَّ - مُعَاضَّةً و عِضَاضاً [ عضّ ] تِ الدوابّ :
ستوران يا چهار پايان يكديگر را گاز گرفتند .
عاضَدَ
عاضَدَ - مُعَاضَدَةً [ عضد ] ه : او را كمك و يارى كرد ؛ « عَاضِدْنِى عَلَى فُلانٍ » : مرا در برابر فلانى يارى كُن .
العاضِه
العاضِه - فا ، ساحِر و جادوگر ، - ج عَوَاضِه مِنَ الحيّات : مار سمى و كُشَنده .
العاضِهَة
العاضِهَة - ج عَوَاضِه من الحيَّات : مارى كه با نيش زدن مىكشد .
عاطَ
عاطَ - - عَيْطاً [ عيط ] تِ العُنقُ : گردن دراز و بلند شد .
عاطَى
عاطَى - عِطَاءً و مُعَاطَاةً [ عطو ] ه : به او خدمت كرد ، - الرَّجُلَ الشَّيءَ : آن چيز را به او داد .