فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٨٣

الطُّمْرُور

داد ، - يَدَه بِخَيْر : دست خود را براى كار نيك دراز كرد . ، - - طلاقاً تِ المَرْأَةُ مِنْ زوجها :

از شوهرش جدا و دور شد . ، - طُلُوقاً و طُلُوقَةَ اللَّسَانُ : آن زبان فصيح و بليغ شد .

طَلِقَ

طَلِقَ - طَلَقاً : دور شد ، فاصله گرفت .

طَلُقَ

طَلُقَ - - طُلُوقَةً و طَلَاقَةً الرجُلُ : چهره اش باز و خندان بود .

طَلَّقَ

طَلَّقَ - تَطْلِيقاً [ طلق ] المرأَةَ زوجُها : آن مَرد همسرش را طلاق داد ، - قومَه : قوم خود را ترك كرد .

الطُّلْق

الطُّلْق - بدون قيد و بند ؛ « حُبِس طُلْقاً » :

بىدستبند و يا پاى بند زندانى شد ؛ « رجلٌ طُلْقُ الوجه » : مرد خندان و نيز اين تعبير را طُلْقُ المُحَيّا « گويند .

الطَّلْق

الطَّلْق - مص ، و - ج أَطْلَاق : روده‌ها ، ( ح ) :

آهو ، بدون قيد ؛ « رَجُلٌ طَلْقُ اليدين » : مَرد دست و دل باز ؛ « رَجُلٌ طَلْقُ الوجه » : مرد خندان و گشاده روى و نيز اين تعبير را « طَلْقُ المُحَيَّاه » گويند ؛ « طَلْقُ اللِّسانُ » مرد فصيح و بليغ ؛ يومٌ طَلَق « : روزى كه هوا نه سرد است و نه گرم ؛ » فِى الهَوَاءِ الطَّلْق « : در بيابان و هواى آزاد ؛ » الطَّلَق « پودر تالك ، نرم و صاف .

الطَّلْق

الطَّلْق - بدون قيد ؛ « رَجُلٌ طِلْقُ الوَجْه » : مرد خندان و گشاده رو ، - الطِّلْق : چيز حلال مُطلق ؛ « طِلْق اللِّسانِ » : زبان فصيح .

الطُّلُق

الطُّلُق - بدون قيد ؛ « لِسانُه طُلُقُ » : خوش بيان و فصيح .

الطَّلَق

الطَّلَق - مص ، و - ج أَطْلَاق : ريسمان محكم بافت ، تسمهء چرمى ، حركت يك گام است در دويدن اسب ؛ « اصَبْتُ مِن مَالِه طَلَقاً » : سَهمى از دارائى او به من رسيد .

الطَّلِق

الطَّلِق - بدون قيد ؛ ( لسانُه طَلِق ) : او فصيح و بليغ است ؛ « رَجُلٌ طَلِقُ الوجه » : مرد خنده رو .

الطَّلَل

الطَّلَل - ج أَطْلال و طُلُول [ طلّ ] : جايگاه بلند ، آثار برجسته ، - مِنَ الدَّار : سكوى درب خانه كه بر آن نشينند .

طَلْمَسَ

طَلْمَسَ - طَلْمَسَةً [ طلمس ] : چهره درهم كشيد ، - الكِتابَ : نوشته يا كتاب را پاك كرد .

الطِّلْمِساء

الطِّلْمِساء - [ طلمس ] : زمين بى نشان ، تاريكى ، ابر نازك .

الطَّلْو

الطَّلْو - ج أَطْلَاء و طِلَاء و طُلِيّ و طِلْيان و طُلْيان [ طلو ] : هر چيزى كوچك .

الطِّلْو

الطِّلْو - ( ح ) : گرگ .

الطِّلْوَة

الطِّلْوَة - تولهء حيوان وحشى .

الطُّلُوع

الطُّلُوع - آشكار شدن ، بالا رفتن ، - ج طُلُوعَات : دانه‌هاى بسيار كه از بدن خارج مىشود .

طَلِيَ

طَلِيَ - - طَلًى [ طلي ] فوه : دندانهايش زرد رنگ شد ، - لِسَانُه : زبانش گرفت و سنگين شد .

الطَّلِيّ

الطَّلِيّ - [ طلي ] : زردى دندان ، - ج طُلْيَان :

برّه ى گوسفند .

الطِّلْيَان

الطِّلْيَان - زردى دندان .

الطُّلْيَة

الطُّلْيَة - ج طُلىً [ طلي ] : گردن .

الطَّلِيس

الطَّلِيس - كور - نابينا .

الطَّلِيعَة

الطَّلِيعَة - ج طَلَائِع من الجيش ( ا ع ) :

پيش قراول لشكر ، اين كلمه در مفرد و جمع يكسان به كار رود ؛ « فِى الطَّليعة » : در مقدمه ، پيشتاز .

الطَّلِيق

الطَّلِيق - غير مقيد يا بىقيد ؛ « رجُلٌ طَلِيقُ الْوَجْه » : مردى با چهرهء خندان ؛ « لِسانُه طَلِيقٌ » : زبان او فصيح است .

الطَّلِيل

الطَّلِيل - [ طلّ ] : بورياى كهنه ، ج « طِلَّة و اطلَّة و طُلُلُ » ؛ « دَمٌ طَلِيلٌ » : خونى كه به هَدَر رفته باشد .

طَمَّ

طَمَّ - - طَمّاً و طُمُوماً [ طمّ ] الماءُ : آب فراگير شد ، - الشَّيءُ : بسيار شد ، - الأمرُ : امر بزرگ شد ، - الاناءَ : ظرف را پُر كرد ، - الشَّعْرَ : موى را بافت يا كوتاه كرد ، - طَمّاً البِئْرَ : چاه را پُر كرد و دهانه اش را بست ، - - طَمّاً و طَميمّا الْفَرَسُ : اسب به سرعت حركت كرد .

الطِّمّ

الطِّمّ - آب ، دريا ، شمارهء بسيار ، اسب رام و خوب ، شگفتى ، شگفت .

طَمَا

طَمَا - - طُمُوّاً [ طمو ] الماءُ : آب بالا آمد و رودخانه را پر كرد ، - الْبَحْرُ : دريا لبريز شد ، - النّبتُ : درخت رشد كرد ، - تِ همّتُه : بلند همت شد ، - به الهَمُّ اوِ الخَوفُ : ترس و ناراحتى او زياد شد .

طَمَى

طَمَى - - طَمْياً [ طمو ] الماءُ و البحرُ و النبتُ :

مرادف ( طَمَا ) است .

الطَّمَّاح

الطَّمَّاح - آزمند ، كسى كه چيزى را بسيار بخواهد ، بلند پرواز ، جاه طَلَب .

الطَّمَاطِم

الطَّمَاطِم - أو البنادورة ( ن ) : گوجه فرنگى .

الطَّمَّاع

الطَّمَّاع - آنكه بسيار طمع كند ، طمعكار .

الطَّمَاعَة

الطَّمَاعَة - آزمندى ، طمع كردن .

طَمْأَنَ

طَمْأَنَ - طَمْأَنَةً [ طمن ] الشيءَ : آن چيز را آرام كرد ، - ظَهْرَه : پشتش را خم كرد .

الطُّمَأْنِينَة

الطُّمَأْنِينَة - [ طمن ] : آرامش و اطمينان ، فراخ و آسودگى .

الطَّمَّة

الطَّمَّة - [ طمّ ] : آتش زير خاكستر .

طَمَحَ

طَمَحَ - - طَمْحاً و طِمَاحاً و طُمُوحاً إلى الشيء :

مشتاق او شد ، به او تمايل داشت ، - فِى الطَّلَبِ : براى رسيدن به خواستهء خود تا جاى دور رفت ، - بَصَرُه الَيْه : او را زير نظر گرفت ، او را نگاه تند نمود . ، - بِأَنْفِه : خود را بالا گرفت و تكبّر كرد ، - به : آن را برد ، - طِمَاحاً و طمُوحاً تِ الْمَرأةُ عَلَى زَوْجِها : زن ، شوهرِ خود را رها كرد و به خانه خويشاوندان رفت ، تِ الدَّابَّةُ : ستور سركشى كرد .

طَمَّحَ

طَمَّحَ - تَطْمِيحاً [ طمح ] الفرسُ : اسب دستهاى خود را بالا برد ، - بِالشَّيء فِى الْهَواء : آن چيز را به هوا رها كرد .

طَمَرَ

طَمَرَ - طَمْراً الشيءَ : آن چيز را دفن و يا پنهان كرد ، - طَمْراً وَطُمُوراً و طِمَاراً و طَمَرَاناً :

بسوى بالا يا پايين جهيد ، - طَمْراً المَطْمُورَةَ :

انبار زير زمين را پر كرد .

طَمَّرَ

طَمَّرَ - تَطْمِيراً [ طمر ] الشيءَ : آن چيز را پيچيد و پنهان كرد ، - الْبَيْتَ : پرده‌هاى خانه را آويخت .

الطِّمَر

الطِّمَر - اسب خوب كه داراى چهار پاى بلند است ، كسى كه چيزى ندارد ، لباس كهنه و فرسوده .

الطِّمِرّ

الطِّمِرّ - اسب خوب با دست و پاى بلند .

الطِّمِرَّة

الطِّمِرَّة - مؤنث ( الطِّمِرّ ) است .

الطِّمْرِر

الطِّمْرِر - مرادف ( الطِّمِرّ ) است .

الطُّمْرُور

الطُّمْرُور - مرادف ( الطِّمِّر ) است .