فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٨١

الطَّلَى

، - تِ المَرْأَةُ بِالْوَلَدَ : آن زن فرزند خود را سالم و كامل به دنيا آورد .

طَفَّحَ

طَفَّحَ - تَطْفِيحاً [ طفح ] الإِناءَ : ظرف را بقدرى پُر كرد كه از آن ريخته شود .

الطَّفْح

الطَّفْح - مص ، و - ( طب ) : دانه هايى كه بر روى بدن بيمار ظاهر مىشود .

الطَّفْحان

الطَّفْحان - ظرفى كه محتواى آن سرازير و ريخته مىشود ، و در زبان متداول به معناى تنبل و پليد مىباشد .

الطَّفْحانَة

الطَّفْحانَة - مؤنّث ( الطَّفْحَانَ ) است . اين كلمه در زبان متداول رايج است .

الطَّفْحَى

الطَّفْحَى - مؤنث ( الطَّفْحَان ) است .

الطَّفْحَة

الطَّفْحَة - ( طب ) : مرادف ( الطَّفْح ) است .

طَفَرَ

طَفَرَ - - طَفْراً و طُفُوراً : از بالاى ديوار به پُشتِ آن برجست ، از روى بلندى پريد .

طَفَّرَ

طَفَّرَ - تَطْفِيراً [ طفر ] اللبنُ : بر روى شير سَرشير بسته شد ، - الْفَرَسَ النَّهَر : اسب را واداشت كه از يكطرف رودخانه به سوى ديگر آن بِجَهَد .

الطَّفْران

الطَّفْران - عند العامَّة : بينوا ، بىپول و مستمند .

الطَّفْرَة

الطَّفْرَة - پرش بر روى بلندى ، - مِنَ اللَّبَن :

سرشير ، دانه‌هاى چركى بر روى پوست بدن ، اين كلمه در زبان متداول رايج است .

طَفَسَ

طَفَسَ - - طُفُوساً الرجُلُ : مُرد ، بدرود زندگى گفت .

طَفِسَ

طَفِسَ - - طَفَساً و طَفَاسَةً : چرك و كثيف شد .

الطَّفِس

الطَّفِس - چرك و كثيف .

الطَّفْطَاف

الطَّفْطَاف - [ طفطف ] : جانب ، جهت ، ساحل ، شاخه‌هاى نرم اطراف درخت .

طَفْطَفَ

طَفْطَفَ - طَفْطَفَةً [ طفطف ] : آن مرد در دست دشمن نرم شد . تسليم شد .

الطَّفْطَفَة

الطَّفْطَفَة - [ طفطف ] : مص ، و - ج طَفَاطِف :

گوشت لرزان و نرم .

الطَّفْطِفَة

الطَّفْطِفَة - [ طفطف ] : مرادف ( الطَّفْطَفَة ) است .

طَفَّفَ

طَفَّفَ - تَطْفِيفاً [ طفّ ] المكيالَ : پيمانه را كم كرد ، - عَلَى عَيالِه : بر خانوادهء خود بخل ورزيد ، - بِه مَوضِعَ كَذَا : او را راند و به آنجا نزديك كرد ، - الطَّائرُ : پرنده بالهاى خود را گشود .

الطَّفَف

الطَّفَف - [ طفّ ] من الإناء : مُرادف ( الطُّفَاف ) است .

طَفَقَ

طَفَقَ - - طَفْقاً و طُفُوقاً يفعلُ كذا : آغاز به كارى كرد .

طَفَلَ

طَفَلَ - - طُفُولًا : در تاريكى وارد شد ، - تِ الشَّمْسُ : خورشيد به غروب نزديك شد .

طَفُلَ

طَفُلَ - - طُفُولَةً و طَفَالَةً : نرم و لطيف شد .

طَفَّلَ

طَفَّلَ - - تَطْفِيلًا [ طفل ] الليلُ : شب نزديك شد .

، - تِ الشَّمسُ : خورشيد به غروب نزديك شد ، - الرَّجُلُ : آن مرد طفيلى شد ، - الْكَلامَ :

سخن را تدبير كرد .

الطَّفْل

الطَّفْل - ج طِفَال و طُفُول : نرم و نازك از هر چيزى .

الطِّفْل

الطِّفْل - ج أَطْفَال : كودك ، كوچك از هر چيزى .

الطَّفَل

الطَّفَل - مص ، طفوليت ، كودكى ، تاريكى ؛ « طَفَلُ الغَداةِ » : زمان پس از برآمدن خورشيد ؛ « طَفَلُ العشيّ » : پيش از غروب خورشيد .

الطَّفْلَة

الطَّفْلَة - مؤنث ( الطَّفْل ) است .

الطَّفْلَة

الطَّفْلَة - مؤنث ( الطِّفْل ) است .

الطُّفُوح

الطُّفُوح - هر چيز بسيار .

الطُّفُولَة

الطُّفُولَة - كودكى ، مُرادف ( الطفُوليَّة ) است .

الطُّفُولِيَّة

الطُّفُولِيَّة - حالت كودكى .

الطَّفِيف

الطَّفِيف - [ طفّ ] : ناقص ، كم ، كوچك ، بخيل .

الطُّفَيْلىّ

الطُّفَيْلىّ - [ طفل ] : طفيلى ، كسى كه بدون دعوت با ديگرى به ميهمانى رود . اين كلمه منسوب به مردى بنام ( طفيل ) است ، گياه يا جانورى كه طفيلى از گياه يا جانور ديگر تغذيه مىكند مانند گياهانى كه بر روى درختان مىرويند يا شپش و كك كه از حيوانات تغذيه مىكند .

طَقْ

طَقْ - [ طقّ ] : صداى سنگى كه بر روى سنگ ديگر بيفتد .

طَقَّ

طَقَّ - - طَقاً [ طقّ ] : هنگام شكستن و يا خرد شدن چيزى صدا داد .

الطَّقس

الطَّقس - ج طُقُوس : طريقت و مذهب ، نظام و تربيت و اقامهء شعائر دينى و در زبان متداول به معناى چگونگى وضع هواى كشور مىباشد ( اين كلمه يونانى است ) .

الطَّقْسُوس

الطَّقْسُوس - ( ن ) : درختى از نوع صنوبريهاست كه داراى چوب خوب و مفيدى است و بنام سرخدار يا زرنب معروف است .

الطَّقْسيّ

الطَّقْسيّ - وابسته به طريقهء مذهبى و روش آن .

الطَّقْسِيَّات

الطَّقْسِيَّات - كتابهاى ويژهء طريقه‌هاى مذهبى .

طَقْطَقَ

طَقْطَقَ - طَقْطَقَةً [ طقطق ] تِ الدوابُّ : سم چهار پايان در اثر حركت بصدا درآمدند .

الطَّقْطَقَة

الطَّقْطَقَة - [ طقطق ] : صداى شكستن بعضى چيزها .

طَقَّمَ

طَقَّمَ - تَطْقِيماً [ طقم ] الفرسَ : اسب را آماده كرد و زين بر آن نهاد .

الطَّقْم

الطَّقْم - ج طُقُوم و طُقُومَة و أَطْقُم : زين اسب ، كُت ، گروهى از يك چيز ؛ - « طَقْمٌ من الآنية » : يكدست ظرف و لوازم ؛ « طَقْمُ الأَسنانِ » يكدست دندان مصنوعى شخص .

طَلَّ

طَلَّ - طَلاًّ [ طلّ ] : آشكار و ظاهر شد ، - الْغَرِيمَ : بدهكار را وعدهء آينده داد ، - حَقَّه :

حق او را پايمال كرد ، - الدَّمُ : خون او هدر رفت ، كسى انتقام او را نگرفت ، - تِ السَّمَاءُ الأَرْضَ : آسمان بر روى زمين شبنم ريخت ، - ه بِالدّهن : او را روغن ماليد ، - طَلاًّ الدَّمُ : خون بهدر رفت .

طُلَّ

طُلَّ - طَلاًّ [ طلّ ] الدمُ : مُرادف ( طَلَّ ) است .

الطَّلّ

الطَّلّ - مص ، زيباى فتنه گر ، - ج طِلَال و طِلَلْ : باران سبك ، شبنم .

طَلَى

طَلَى - - طَلْياً [ طلي ] البعيرَ القطرانَ أو بالقطران :

شتر را با روغن قطران روغن مالى كرد ، - ه بالذَّهَبِ : آن را با آب طلا آراست .

الطَّلَى

الطَّلَى - ج أَطْلَاء [ طلي ] : آنچه با قطران