فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٤٩

الأَزْهَر

أَزْعَقَ

أَزْعَقَ - إزْعَاقاً [ زعق ] السيرَ : با شتاب به راه افتاد ، - هُ : او را ترسانيد ، - القِدْرَ : نمك ديگ را زياد كرد .

أَزْعَمَ

أَزْعَمَ - إزْعَاماً [ زعم ] إليهِ : فرمانبردار او شد ، - على القومِ : رهبر آن قوم شد ، - هُ المالَ : آن مال را براى او ضمانت كرد ، - الأمرُ : آن كار امكانپذير شد ، - تِ الأرضُ : نخستين گياه زمين برآمد و آشكار شد .

الإزْعِيل

الإزْعِيل - [ زعل ] : با نشاط و شادمند .

ازْغَابَّ

ازْغَابَّ - ازْغِيبَاباً [ زغب ] الصَّبِيُّ او الفرخُ : موى كودك يا پر جوجه برآمد .

أَزْغَبَ

أَزْغَبَ - ازْغَاباً [ زغب ] الكرمُ : درخت مو برگ درآورد .

الأَزْغَب

الأَزْغَب - م زَغْبَاء ، ج زُغْب [ زغب ] : پرزدار ، آنچه كه داراى موى يا پرهاى ريز است ، - ( ح ) : جوجه مرغ سنگخوار ( قطا ) .

أَزفَ

أَزفَ - - أَزَفاً و أُزُوفاً : نزديك شد ؛ « ازَفَتِ السّاعةُ » : وقت نزديك شد ، - الرجلُ : آن مرد شتافت .

أَزَفَّ

أَزَفَّ - إزْفَافاً [ زفّ ] الرجلُ : آن مرد شتاب كرد ، - هُ : او را وادار به شتاب كرد ، - العروسَ الى زوجها : عروس را به شوهرش فرستاد .

الأَزَفّ

الأَزَفّ - [ زفّ ] : شتابان ، آنچه كه داراى كرك يا پرهاى ريز باشد .

الأَزْفَر

الأَزْفَر - ج زُفْر ، م زَفْرَاء [ زفر ] من الخيل : اسب بزرگ پهلو .

أَزْقَى

أَزْقَى - إزْقَاءً [ زقو ] هُ : او را گريانيد .

الأَزِقَّة

الأَزِقَّة - [ زق ] : جمع ( الزُّقَاق ) است ؛ « ابْناءُ الأَزِقَّةِ » : افراد بيكاره و آواره .

أَزْقَمَ

أَزْقَمَ - إزْقَاماً [ زقم ] هُ الشيءَ : آن چيز را به او خورانيد يا بلعانيد .

أَزكَى

أَزكَى - إزْكَاءً [ زكو ] الزرعُ : كشت نمو كرد ، - هُ اللهُ : خداوند او را بركت دهد .

أَزْكَمَ

أَزْكَمَ - إزْكَاماً [ زكم ] القِرْبةَ : مشك را پر كرد ، - هُ : او را به زكام دچار كرد ، - تْ به امُّهُ : مادرش او را زائيد .

أَزْكَنَ

أَزْكَنَ - إزْكَاناً [ زكن ] الشيءَ : در آن چيز گمان نزديك به يقين كرد ، - هُ الأمرَ : آن كار را به او اعلام و تفهيم كرد .

أَزَلَّ

أَزَلَّ - إزْلَالًا [ زلّ ] هُ : او را لغزانيد ، او را به گناه واداشت .

الأَزَل

الأَزَل - هميشگى ، ابد ، زمان بىآغاز .

الأَزَلّ

الأَزَلّ - م زَلَّاء ، ج [ زُلّ ] : آنكه رانهايش سبك و لاغر باشد ، شتابان .

ازْلَحَفَّ

ازْلَحَفَّ - ازْلِحْفَافاً [ زلحف ] : دور شد .

أَزْلَفَ

أَزْلَفَ - إزْلَافاً [ زلف ] هُ : او را به خود نزديك كرد ، - الأشياءَ : آن چيزها را جمعآورى كرد ، - الدليلُ القومَ : راهنما آن قوم را به پيشروى واداشت و آنها را سرگردان كرد .

أَزْلَق

أَزْلَق - إزْلَاقاً [ زلق ] هُ : مرادف ( ازَلَّهُ ) است ، - رأسَهُ : سر خود را تراشيد ، - هُ بِبَصَرِه : او را با خشم تيز نگريست .

الأَزْلَق

الأَزْلَق - [ زلق ] : آنكه موى تازه برآورده باشد .

الأَزَلِيّ

الأَزَلِيّ - قديم ، هميشه ، زمان بىآغاز .

أَزَمَ

أَزَمَ - - أَزْماً العامُ : قحطى سال سخت شد ، - الدّهرُ عَلَيْه : زمانه بر او سخت شد ، - الحبلَ : ريسمان را محكم بافت ، - هُ : آن چيز را با دندان گزيد .

أَزَمَّ

أَزَمَّ - إزْمَاماً [ زمّ ] النعلَ : بر نعلين دوال بست .

الأَزْم

الأَزْم - خوددارى از چيزى كه زيانآور باشد ؛ « اصلُ كُلِّ دواءٍ الأَزْمُ » : ريشه هر داروئى پرهيز است .

ازْمَأَرَّ

ازْمَأَرَّ - ازْمِئْرَاراً [ زمر ] : خشمگين شد و چشمانش سرخ گرديد .

الأَزْمَت

الأَزْمَت - با وقارتر ؛ « هو من ازْمَتِ النّاسِ » : او از باوقارترين مردم است .

الأَزْمَة

الأَزْمَة - ج إزَم و أَزْم و أَزَمَات : سختى و تنگدستى ؛ « ازْمَةٌ اقتِصادِيّة » : بحران اقتصادى ؛ « ازْمَة سِيَاسِيّةً » : بحران سياسى ، قحطى .

ازْمَجرَّ

ازْمَجرَّ - ازْمِجْرَاراً [ زمجر ] : آواز داد ، صدا در داد .

ازْمَخَرَّ

ازْمَخَرَّ - ازْمِخْرَاراً [ زمخر ] : سخت شد .

أَزْمَعَ

أَزْمَعَ - إزْمَاعاً [ زمع ] الأمرَ و عليه و به : بر آن كار استوار شد و در آن كوشيد ، - تِ الأَرنبُ : خرگوش تند و سبك دويد ، - الكرمُ :

درخت مو شاخه برآورد .

الأَزْمَعَ

الأَزْمَعَ - ج أَزَامِع [ زمع ] : كار بد و منكر ، مرد دورانديش و زيرك ؛ « رجلٌ ازْمع » : آنكه انگشت زائد داشته باشد .

ازَّمَلَ

ازَّمَلَ - ازِّمَالًا [ زمل ] بثوبه : خود را در جامه‌اش پوشانيد .

الأَزْمَل

الأَزْمَل - ج أَزَامِل و أَزَامِيل [ زمل ] : آواز درهم آميخته ، مجموعهء هر چيزى .

الأَزْمَلَة

الأَزْمَلَة - مجموعهء هر چيزى .

أَزْمَنَ

أَزْمَنَ - إزْمَاناً [ زمن ] الشيءُ : بر آن چيز زمانى دراز گذشت ، - بِالمكانِ : در آن مكان مدتى اقامت كرد .

أَزْمِنَةُ

أَزْمِنَةُ - [ زمن ] السنةِ : فصلهاى چهارگانه ( بهار ، تابستان ، پائيز و زمستان ) .

ازْمَهَرَّ

ازْمَهَرَّ - ازْمِهْرَاراً [ زمهر ] الوجهُ : روى ترش گرديد ، - تِ العينُ : چشم در اثر خشم سرخ شد ، - اليومُ : سرماى روز سخت شد ، - تِ الكواكبُ : ستارگان درخشيدند .

الإزْمِيل

الإزْمِيل - [ زمل ] : گزن كفاش ، ابزارى آهنين كه با آن سنگ و چوب را سوراخ يا كنده كارى كنند ، چكش - اين كلمه يونانى است - .

أَزْنَى

أَزْنَى - إزْنَاءً [ زني ] هُ : او را به ارتكاب زنا واداشت .

أَزْنَدَ

أَزْنَدَ - إزْنَاداً [ زند ] الشيءُ : آن چيز بسيار شد .

أَزْهَى

أَزْهَى - إزْهَاءً [ زهو ] : آن مرد ناز و تكبر كرد ، - النخلُ : نخل خرما دراز شد ، - البسرُ : غوره خرما رنگارنگ شد .

ازْهَارَّ

ازْهَارَّ - ازْهِيْراراً [ زهر ] النباتُ : گياه شكوفه داد .

أَزْهَرَ

أَزْهَرَ - إزْهَاراً [ زهر ] النباتُ : شكوفهء گياه شكفته شد ، - النّارَ : آتش روشن كرد .

ازْهَرَّ

ازْهَرَّ - ازْهِرَاراً [ زهر ] النباتُ : شكوفهء گياه درآمد .

الأَزْهَر

الأَزْهَر - م زَهْرَاء ، ج زُهْر [ زهر ] : روشن ، آنكه چهرهء درخشان دارد ، آنكه رنگ پاك و سفيد دارد ، ماه درخشان ، - ( ح ) : گاو وحشى .