فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٥٣

الصَّعِق

، - الْخَيّاطُ الثَّوبَ دَرزى جامه را براى دوخت بريد ، - ه : كلام او را قطع كرد ، از نزد او رفت و او را ترك كرد ، - الشيءَ : آن را بريد ، قطعه قطعه كرد ، - فلانٌ عِنْدَنا شهراً :

فلانى يك ماه نزد ما اقامت كرد .

صَرُمَ

صَرُمَ - - صَرَامَةً الرجُلُ : مرد قاطع و حدّى شد ، - السّيفُ : شمشير قاطع و برنده شد .

صُرِمَ

صُرِمَ - تْ أُذُنُه : گوش او بريده شد .

صَرَّمَ

صَرَّمَ - تَصْرِيماً [ صرم ] ه : مبالغهء ( صَرَمَه ) است .

الصُّرْم

الصُّرْم - مص ، گلَّه ، دسته .

الصَّرْم

الصَّرْم - پوست ، چرم - اين كلمه فارسى است .

الصِّرْم

الصِّرْم - ج أَصْرَام و أَصَارِم و أصَارِيم و صُرْمان :

صف ، گروه ، دسته ، كفش نعلدار كه آن را در زبان متداول ( صِرْمايَة ) گويند .

الصرْماء

الصرْماء - مؤنث ( الأصْرَم ) است .

الصِّرْمَة

الصِّرْمَة - ج صِرَم : گونه ، گروه شتران ، ابرها ، نقره .

الصِّرْمايَة

الصِّرْمايَة - كفش نعلدار كه فصيح آن ( الصِّرم ) است .

الصُّرْنايَة

الصُّرْنايَة - ( مو ) : سُرنا ( از ابزار موسيقى است ) اين كلمه فارسى است و در زبان متداول به آن ( كِرْنَيته ) گويند .

الصُّرُوحَة

الصُّرُوحَة - واضح و روشن بودن چيزى .

الصِّرُور

الصِّرُور - [ صرّ ] : مرادف ( الصَّارُور ) است .

الصَّرُورَة

الصَّرُورَة - [ صرّ ] : مرادف ( الصَّارُور ) است .

الصَّرُورِيّ

الصَّرُورِيّ - [ صرّ ] : مُرادف ( الصَّارُور ) است .

الصَّرُوع

الصَّرُوع - كشتىگيرى كه بر حريفان خود چيره باشد .

الصُّرُوف

الصُّرُوف - « صُرُوفُ الدهرِ » : حوادث و ناملايمات زمانه ( روزگار ) .

الصَّرُوف

الصَّرُوف - ماده شترى كه دندانهايش بهم مىخورد .

الصَّرُوم

الصَّرُوم - شخص قاطع و نافذ ، شمشير برنده .

الصَّرِيح

الصَّرِيح - ج صُرَحَاء : خالص و پاك و روشن .

الصَّرِيحَة

الصَّرِيحَة - مؤنث ( الصَّرِيح ) است .

الصَّرِيخ

الصَّرِيخ - مص ، و - ج صُرَخَاء : كسى كه طلب يارى كند ، يارى خواه .

الصُّرَّيْد

الصُّرَّيْد - مُرادف ( الصُّرَاد ) است .

الصَّرِيدَة

الصَّرِيدَة - ج صَرَائِد من النِّعاج : گوسفندانى كه سرما آنها را ضعيف و ناتوان كرده باشد .

الصَّرِير

الصَّرِير - [ صرّ ] : صدا ، فرياد بلندى كه ديگرى بشنود .

الصَّرِيرَة

الصَّرِيرَة - ج صَرَائِر [ صرّ ] : پولهاى فلزى كه در كيسه قرار گرفته باشد .

الصَّرِيع

الصَّرِيع - ج صَرْعَى : كسى كه زمين خورده باشد ، ديوانه « باتَ صَريعَ الْكَأْسِ » : از شدت مستى بر زمين افتاد .

الصِّرِّيع

الصِّرِّيع - كشتى گير كه مردم را بسيار بر زمين افكند .

الصَّرِيف

الصَّرِيف - نقرهء خالص ، هر چيزى خالص ، آنچه از درخت كه خشك شده باشد ؛ « صَريفُ الباب » : صداى درب ؛ « صَريفُ القَلَم » : صداى قلم به هنگام نوشتن ؛ « صَريفُ الاسْنان » : صداى دندانها هنگامى كه به هم مىخورند .

الصَّرِيفَة

الصَّرِيفَة - ج صُرُف و صِرَاف و صَرِيف :

شاخهء درخت خرما كه خشك شده باشد .

الصَّرِيم

الصَّرِيم - بريده شده ، زمينى كه زراعت آن درو شده است ، محصول درو شده و انباشته بر روى زمين ، شبانگاه يا پاسى از شب ، بامداد ، چوبى كه در دهان بزغاله گذارند تا نتواند از پستان مادر شير بنوشد ؛ « امْرٌ صَرِيم » چيزى كه دربارهء آن تصميم قبلى گرفته شده باشد ؛ « صَريمَا اللَّيْل » اول شب و آخر آن .

الصَّرِيمَة

الصَّرِيمَة - ج صَرَائِم : اراده و تصميم قاطع ، پاسى از شب .

الصَّعَّاد

الصَّعَّاد - بسيار بالا رونده .

الصُّعَاق

الصُّعَاق - صداى رعد .

صَعُبَ

صَعُبَ - - صُعُوبَةً عليه الأَمرُ : امر بر او سخت و دشوار شد .

صَعَّبَ

صَعَّبَ - تَصْعِيباً [ صعب ] ه : آن را سخت و دشوار كرد .

الصَّعْب

الصَّعْب - سخت ، كسى كه قبول خوارى نكند ، - ( ح ) : شير .

الصَّعْتَر

الصَّعْتَر - ( ن ) : بوته گُلى خوشبو ، مترادف ( السَّعْتر ) است .

صَعِدَ

صَعِدَ - - صُعُوداً و صَعَداً و صُعُداً في السلَّم : از پله بالا رفت ، - به : او را بالا برد ، - صُعُوداً المَكان : بالاى آن مكان رفت .

صَعَّدَ

صَعَّدَ - تَصْعِيداً [ صعد ] فيه النظرَ : در كار تأمّل كرد ، - فِى و عَلَى الْجَبَل : بالاى كوه رفت ، - فى الوادي : به سوى پايين و به طرف دره رفت .

الصُّعُد

الصُّعُد - بلندى ؛ « هَبَط مِن صُعُد » : از جاى بلند پايين آمد ؛ « يُشرِفُ من صُعُد » : از بالا مشرف است ؛ « هَذَا النَّبَاتُ يَنْمُو صُعُداً » اين درخت رشد مىكند و بلند مىشود .

الصَّعَد

الصَّعَد - مشقّت و سختى ؛ « عَذَابٌ صَعَدٌ » :

عذاب سخت .

الصُّعَدَاء

الصُّعَدَاء - تنفس عميق از فرط خستگى يا ناراحتى ؛ « تَنَفّسَ الصُّعداءَ » : از درد يا ناراحتى آه كشيد ؛ با از ميان رفتن سختى يا ناراحتى آرام شد .

الصَّعْدَة

الصَّعْدَة - ج صِعَاد و صَعَدَات : اسم مرة از ( صَعِدَ ) است ، كانال هموار و مستقيم .

صَعِرَ

صَعِرَ - - صَعَراً وجهُه : چهرهء او به يك سو برگردانيده شد .

صَعَّرَ

صَعَّرَ - تَصْعِيراً [ صعر ] خدَّه : روى خود را از نگاه بمردم و به منظور تكبّر برگردانيد و گاهى بطور طبيعى مىباشد .

الصَّعْراء

الصَّعْراء - مؤنّث ( الَاصْعَرَ ) است .

صَعَقَ

صَعَقَ - - صَاعِقَةً تِ السماءُ القومَ : آسمان بر سر مردم صاعقه افكند .

صَعِقَ

صَعِقَ - - صَعَقاً : بيهوش شد و عقل از سرش پريد ، مُرد ، - تِ الرَّكِيَّةُ : آب چاه بالا آمد و ريخته شد ، - الرَّعدُ : صداى رعد بلند شد .

صُعِقَ

صُعِقَ - صَعْقاً و صَعَقاً و صَعْقَةً و تَصْعَاقاً :

بيهوش شد و در اثر شنيدن صداى انفجار يا خرابى شديد عقل از سرش پريد ، مُرد .

الصَّعَق

الصَّعَق - مص ، صداى شديد ، مرگ .

الصَّعِق

الصَّعِق - آنكه در اثر شنيدن صداى انفجار