فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٣٩

الشَّوْك

دلهره‌ها .

الشُّوَاءَة

الشُّوَاءَة - [ شوي ] : يك پاره گوشت پخته و مانند آن .

الشِّوَاءَة

الشِّوَاءَة - [ شوي ] : مترادف ( الشُّوَاءَة ) است .

الشَّوَاة

الشَّوَاة - [ شوي ] : مترادف ( الشُّوَاءَة ) است .

الشَّوَاجِر

الشَّوَاجِر - [ شجر ] : موانع ، بازدارنده‌ها ؛ « رِماحٌ شَوَاجِر » : نيزه‌هاى مختلف در زدن طعنه .

الشَّوَاحِج

الشَّوَاحِج - [ شحج ] : كلاغها .

الشَّوَاحِط

الشَّوَاحِط - [ شحط ] : « شَوَاحِطُ الأَوديةِ » :

دره‌هاى دور از هم .

الشُّوَار

الشُّوَار - [ شور ] : نشان و علامت ، - عند العَامّة :

سطح جائى كه مشرف به فرود آمدن باشد مانند پشتبام . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

الشَّوَار

الشَّوَار - [ شور ] : نشان و علامت .

الشَّوَارِد

الشَّوَارِد - جمع ( الشارِدَة ) است ؛ « شوارِدُ اللُّغَةِ » : كلمات خلاف قاعده و نادر در يك زبان .

الشَّوَارِع

الشَّوَارِع - من النجوم : ستاره‌هاى نزديك به غروب ؛ « رِمَاحٌ شَوَارِع » : نيزه‌هاى محكم .

الشَّوَارِف

الشَّوَارِف - [ شوش ] : اختلاف و نگرانى و پراكندگى .

الشُّوَاظ

الشُّوَاظ - [ شوظ ] : شعله ى آتش بىدود ، گرماى آتش يا خورشيد ، فرياد ، سختى تشنگى ، ناسزاگوئي .

الشِّوَاظ

الشِّوَاظ - مترادف ( الشوَاظ ) است .

الشَّوَّاف

الشَّوَّاف - [ شوف ] من الرجال : مرد تيزبين ، آنكه داراى چشمى نيرومند باشد .

الشَّوَاكِل

الشَّوَاكِل - راههاى فرعى كه از خيابان اصلى كشيده شده باشد ؛ « هذا طَريقٌ ذو شَوَاكِل » : اين راهى است كه از آن راههاى فرعى منشعب مىشود .

الشِّوَال

الشِّوَال - [ شول ] عند العامَّة : اين واژه در زبان متداول به معناى بار بزرگى از موى يا پشم است اين كلمه تحريف جوال فارسى است .

شَوَّال

شَوَّال - ج شَوَّالات و جج شَوَاوِيل : ماه دهم از سال هجرى قمرى است كه ميان ماه رمضان و ذو القعده مىباشد . عدد روزهاى اين ماه 29 روز است و به آن نيز ( الشَّوَال ) گفته مىشود .

الشَّوَّان

الشَّوَّان - [ شون ] : انباردار غله .

الشَّوَانِيء

الشَّوَانِيء - [ شنأ ] : جمع ( الشانِئَة ) است ؛ « شَوَانِيءُ الْمَالِ » : اموالى كه به آنها بخل نورزند .

شَوَّبَ

شَوَّبَ - تَشْوِيباً [ شوب ] عنه : از او تا اندازه اى پشتيبانى كرد ، - فلانٌ عندَ العَامَّة : فلانى گرمازده شد . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

الشَّوْب

الشَّوْب - [ شوب ] : مص ، آنچه كه با چيز ديگرى آميخته شود ، عسل ، يك مشت خمير ، - عندَ العَامَّة : و در زبان متداول به معناى گرما مىباشد .

الشَّوْبَة

الشَّوْبَة - [ شوب ] : اسم مرة است ، مكر و خدعه .

الشُّوْبَق

الشُّوْبَق - ج شَوَابِق : چوب نانوائى كه با آن نان را قبل از پختن پهن كنند . اين واژه فارسى است .

الشَّوْبَك

الشَّوْبَك - ج شَوَابِك : مترادف ( الشُّوبق ) است به معناى چوبك . اين واژه فارسى است .

شَوَّحَ

شَوَّحَ - تَشْوِيحاً [ شوح ] الرجُلُ : آن مرد دستهاى خود را باز كرد و دويد . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الشَّوْذَر

الشَّوْذَر - [ شذر ] : چادر ، پيراهن بدون آستين .

شَوَّر

شَوَّر - تَشْوِيراً : بر روى بلندى يا پشتبام آمد .

اين واژه در زبان متداول رايج است و سريانى است .

الشَّوْر

الشَّوْر - [ شور ] : مص ، عسل چيده شده ، و در زبان متداول به معناى مشورت است .

الشُّوْرَى

الشُّوْرَى - [ شور ] : اسم است به معناى ( التَّشَاوُر ) يا اسم است از ( أَشَارَ عَليه ) ؛ « مَجْلِسُ الشُّورَى » : مجلس شورى ، پارلمان .

الشَّوْرَبَة

الشَّوْرَبَة - ( ط ) : شوربا ، سوپ كه معمولا از برنج يا عدس و سبزيجات و گوشت و روغن تهيه مىشود . اين واژه فارسى است .

الشُّوْرَة

الشُّوْرَة - [ شور ] : به معناى ( الشَّارة ) است ، كندوى عسل ، زمين دراز و باريك ، - عندَ العَامّة : و در زبان متداول به معناى صف يا رده ى درختان است .

الشَّوْرَة

الشَّوْرَة - [ شور ] : شرمسارى ، خجالت .

شَوِسَ

شَوِسَ - - شَوَساً [ شوس ] : با گوشه ى چشم از روى تكبر يا خشم نگاه كرد ، در جنگ دلير و پرتوان شد .

الشُّوس

الشُّوس - [ شوس ] : بلندها .

شَوَّشَ

شَوَّشَ - تَشْوِيشاً [ شوش ] الأمرَ : آن امر را نابسامان كرد ، آن چيز را بهم آميخت .

شَوْشَطَ

شَوْشَطَ - شَوْشَطَةً الطعامُ : بر اثر گرماى سخت آتش غذاى ته ديگ سوخت .

شَوَّطَ

شَوَّطَ - تَشْوِيطاً [ شوط ] : مسافرت او بدرازا كشيد ، - القِدْرَ : ديگ را به جوش آورد ، - اللَّحمَ : گوشت را پخت ، - الصَّقيعُ النَّبَاتَ :

تگرگ گياه را سوزانيد .

الشَّوْط

الشَّوْط - ج أَشْوَاط : پايان ، يك بار دويدن و به پايان رسيدن ؛ « جَرَى الفَرَسُ شَوطاً » : اسب گام برداشت ؛ « قَطَعَ شَوْطاً كَبِيراً فى التَّقدُّمِ » :

بسيار پيش رفت ؛ « يَفُوقُه اشْواطاً » : از او بسيار جلوتر است .

شَوَّفَ

شَوَّفَ - تَشْوِيفاً [ شوف ] الجاريةَ : آن زن را آرايش كرد ، - ه الشَّىءَ عِندَ العَامّة : و در زبان متداول به معناى آن چيز را به او نشان داد .

الشَّوْف

الشَّوْف - [ شوف ] : مص ، ابزار زمين صاف كن ، ماله ى كشاورزى .

شَوَّقَ

شَوَّقَ - تَشْوِيقاً [ شوق ] ه إليه : او را به آن چيز تشويق كرد .

الشَّوْق

الشَّوْق - [ شوق ] : مص ، ج اشْوَاق : خواسته ى نفس ، آرزوى وصال ، عشق .

شَوَّكَ

شَوَّكَ - تَشْوِيكاً [ شوك ] الشجرُ : درخت خاردار شد ، خار درخت درآمد ، - الفَرْخُ : پرهاى ريز جوجه درآمد ، - شَاربُ الغُلامِ : موى پشت لب آن جوان برآمد و زِبر شد ، - الرأسُ بَعْدَ الْحَلْقِ :

سر پس از تراشيدن موى درآورد ، - الحَائِطَ :

بر روى ديوار خار قرار داد .

الشَّوْك

الشَّوْك - ج أَشْوَاك [ شوك ] : خار درخت ، - ( ن ) : نام گياهى است از تيره ى نيمه جدا شده‌ها كه برگهاى آن خاردار