فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٣٦

شَنَعَ

الشَّمَل

الشَّمَل - مص ، - ج اشْمال : باد شمال ، پناه ، كمى باران يا اندكى خرما يا مردم و جز آنها .

الشَّمِل

الشَّمِل - آنچه كه در عبا يا ردا پيچيده شده باشد .

الشَّمْلَة

الشَّمْلَة - ج شَمَلَات : ردا يا عباى بزرگ كه در آن چيزى پيچند .

شَمَّمَ

شَمَّمَ - تَشْمِيماً [ شمّ ] الزهرَ : گُل يا شكوفه را بوئيد ، - ه الزهْرَ : او را به بوئيدن گل يا شكوفه وادار كرد .

الشَّمَم

الشَّمَم - [ شمّ ] : نزديكى ، دورى ، قلمى بودن دماغ و زيبائى آن .

الشَّمَنْدَر

الشَّمَنْدَر - ( ن ) : چغندر كه در همه جاى شمال اروپا كشت مىشود و رقيب كشت نيشكر در بازارهاى جهانى است . نوعى از آن براى علوفه ى جانوران و نوعى ديگر ويژه ى خوراك انسان است .

الشَّمُوس

الشَّمُوس - من الأَيَّام : روز آفتابى ، - ج شُمْس و شُمُس : آنكه در دشمنى و مخالفت بسيار معاند و سرسخت باشد ، - مِنَ الْخَيل : اسبى كه آرامش و قرار ندارد و به كسى امكان سوار شدن يا زين كردن ندهد ، واژه ى ( الشَّمُوس ) نيز به معناى مي مىباشد .

الشَّمُّوسَة

الشَّمُّوسَة - كِرمى است به گونه اى مار كوچك . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الشَّمُّوط

الشَّمُّوط - من الخيطان : كلاف نخ ، - عند العَامَّة : خوشه ى ذرت . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

الشَّمُول

الشَّمُول - مترادف ( الشمَال ) است ، مي يا مي سرد .

الشُّمَيْسَة

الشُّمَيْسَة - اسم مصغر ( الشَّمْس ) است .

الشَّمِيط

الشَّمِيط - چيزى آميخته ، بامداد كه هنوز تاريكى به آن آميخته باشد .

الشَّمِيل

الشَّمِيل - مترادف ( الشمَال ) است .

الشُّمَيْلَة

الشُّمَيْلَة - يك بسته يا قبضه از كشت كه كشاورز آن را درو كند . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الشَّمِيلَة

الشَّمِيلَة - ج شَمَائِل : طبع ، خوى ، سرشت .

الشَّمِيم

الشَّمِيم - [ شمّ ] : بلند ، بوى خوش .

شَنَّ

شَنَّ - - شَنّاً [ شنّ ] الغارةَ على القوم : از هر سوى بر آن قوم حمله كرد ، - المَاءَ على الشَّرابِ :

شراب را با آب آميخت .

الشَّنّ

الشَّنّ - مص ، - ج شِنَان و اشْنَان : مشك كوچك و كهنه و فرسوده .

الشَّنَاءَة

الشَّنَاءَة - [ شنأ ] : كينه با دشمنى و بداخلاقى .

الشَّنّار

الشَّنّار - عار ، ننگ ، بدترين عيبها .

الشَّنَاعَة

الشَّنَاعَة - قبح ، زشتى و پليدى .

الشَّنَاغِيب

الشَّنَاغِيب - برآمدگيهاى تيز مانند دندانها در چوب و سنگ و مانند آنها . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الشَّنَاق

الشَّنَاق - ج شُنُق و أَشْنِقَة : تسمه ى چرمى يا بندى كه با آن دهانه ى مشك را بندند ، هر ريسمانى كه چيزى را به آن بندند ، رسنى كه با آن سر شتر را به جلو كشند ، طناب يا ريسمانى كه با آن دست را به گردن بندند ، زه ، درازاى سر .

الشُّنَان

الشُّنَان - آب سرد ، ابر پُر آب ( ماءٌ شُنَانٌ « :

آب پراكنده .

الشَّنَان

الشَّنَان - [ شنّ ] : سبوس يا پودر شست و شوى ظرفها و ساير لوازم براى جلا دادن به آنها .

اين تعبير در زبان متداول رايج است .

الشُّنَانَة

الشُّنَانَة - [ شنّ ] : آبى كه از مشك يا درخت چكه كند .

شَنَأَ

شَنَأَ - شَنْأً و شِنْأً و شُنْأً و شَنْأَةً و شَنْاناً و مَشْنَأً و مَشْنَأَةً و مَشْنُؤَةً [ شنأ ] الرجُلَ : كينه ى آن مرد را با دشمنى و بداخلاقى به دل گرفت .

شَنِىءَ

شَنِىءَ - - شَنْأَ و شِنْأَ و شُنْأَ و شَنْأَةً و شَنْآناً و شَنَآناً و مَشْنَأَ و مَشْنَأَةً و مَشْنَوَّةً [ شنأ ] الرجُلَ : به معناى ( شَنَأَه ) است ، - شَنْأَةً الشَّيءَ : آن چيز را بيرون كشيد ، - حَقَّه و بِحقِّه : به حق او اقرار و اعتراف كرد يا حق او را داد .

شُنِىءَ

شُنِىءَ - با اينكه زيبا بود ناپسنديده شد .

الشَّنْأى

الشَّنْأى - [ شنأ ] : مؤنث ( الشَّنْآن ) است .

الشَّنْآن

الشَّنْآن - [ شنأ ] : كينه توز .

الشَّنْأَنَة

الشَّنْأَنَة - [ شنأ ] : مؤنث ( الشنْئان ) است .

شَنِبَ

شَنِبَ - - شَنَباً اليومُ : روز سرد شد ، - الرجُلُ : آن مرد سپيد دندان و زيبا بود .

الشَّنَب

الشَّنَب - شارب يا سبيل . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الشَّنِب

الشَّنِب - مترادف ( الشَّانِب ) است .

الشُّنْبَة

الشُّنْبَة - اسم است از ( شَنِبَ الْيَومُ ) : روزى سرد .

الشَّنْبَر

الشَّنْبَر - پوشش يا چادر زن .

الشَّنَّة

الشَّنَّة - [ شنّ ] : مشك كهنه و كوچك ؛ « قوسٌ شَنَّةٌ » : كمان كهنه و قديمى .

الشَّنْتَة

الشَّنْتَة - كيف دستى كه در آن كتاب و اوراق و مانند آنها را نهند . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الشَّنْتَرَة

الشَّنْتَرَة - خشم گرفتن . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

الشِّنْتِيَان

الشِّنْتِيَان - شلوار كوچك . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

شَنِجَ

شَنِجَ - - شَنَجاً الجلدُ : پوست بر اثر سرما و يا گرما ترنجيده و گرفته شد و چين و چروك برداشت .

شَنَّجَ

شَنَّجَ - تَشْنِيجاً ه : آن را ترنجيده و گرفته كرد .

الشَّنِج

الشَّنِج - آنكه از گرما و يا سرما ترنجيده شده باشد ؛ « رَجُلٌ شَنِجٌ » و « جِلدٌ شَنِجٌ » : مردى منقبض و گرفته ، پوستى ترنجيده و متشنج .

الشِّنْخَاب

الشِّنْخَاب - ج شَنَاخِيب : بالاى كوه .

الشُّنْخُوب

الشُّنْخُوب - ج شَنَاخِيب : مترادف ( الشِّنْخَاب ) است .

الشُّنْخُوبَة

الشُّنْخُوبَة - ج شَنَاخِيب : مترادف ( الشِّنْخَاب ) است .

الشِّنْد

الشِّنْد - « شِنْدُ الدابَّةِ » : مقدارى چوب كه بر روى پالان ستور قرار دهند تا از بار نگهدارى كنند اين تعبير در زبان متداول رايج است .

شَنَّرَ

شَنَّرَ - تَشْنِيراً [ شنر ] : او را عيبجوئى و رسوا كرد .

الشِّنْشِنَة

الشِّنْشِنَة - ج شَنَاشِن [ شنشن ] : عادت ، خوى و سرشت ، يك پاره گوشت .

شَنَعَ

شَنَعَ - - شَنْعاً ه : او را رسوا كرد ، به او ناسزا گفت .