فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٢٩

شَفَّ

الشُّعْشُع

الشُّعْشُع - [ شعشع ] : بلند ، سبك ، هوشمند .

الشَّعْشَع

الشَّعْشَع - مترادف ( الشعْشُع ) است ، - من الظِّلِّ : سايه ى كم و سبك .

الشَّعْشَعَان

الشَّعْشَعَان - مترادف ( الشعْشُع ) است .

الشَّعْشَعَانيّ

الشَّعْشَعَانيّ - مترادف ( الشعْشُع ) است .

الشَّعْشُوع

الشَّعْشُوع - شاخه ى تازه و نرم گياه بنه كه سرخ رنگ و خوشطعم است .

شَعَفَ

شَعَفَ - - شَعْفاً ه الحُبُّ : عشق دل او را ناآرام كرد ، دل او را گرفت ، - ه بالقَطَرانِ : بر او قطران ماليد ، - الشّيءُ الشّيءَ : آن چيز بر روى چيز ديگر نشست .

شَعِفَ

شَعِفَ - - شَعَفاً بفلانٍ و بحُبِّ فلانٍ : عشق به فلانى وى را شيفته كرد ، - تِ النَّاقةُ : ماده شتر به بيمارى شَعَف يا ريختن موى چشم دچار كرد .

الشَّعَف

الشَّعَف - مص ، بالاى كوهان ، بيمارى ريزش موهاى چشم شتر .

الشَّعْفَاء

الشَّعْفَاء - « ناقةٌ شَعْفَاء » : ماده شترى كه به بيمارى شَعَف دچار شده است .

شَعَلَ

شَعَلَ - - شَعْلًا النارَ : آتش را برافروخت ، - الأَمْرَ : در آن كار دقت كرد .

شَعَّلَ

شَعَّلَ - تَشْعِيلًا النارَ : آتش را برافروخت .

الشُّعْلَة

الشُّعْلَة - ج شُعَل : شعله ى آتش ، آنچه كه با آن آتش افروزند .

الشَّعْوَاء

الشَّعْوَاء - [ شعو ] : « غارةٌ شَعْوَاء » : حمله ى پراكنده و نامنظم ؛ « شَجَرَةٌ شَعْواء » : درختى كه شاخه‌هاى آن پراكنده و پر پيچ و خم باشد .

الشُّعُوبِيّ

الشُّعُوبِيّ - واحد ( الشَّعُوبِيّة ) است .

الشُّعُوبِيَّة

الشُّعُوبِيَّة - تيره اى از مردم كه عرب را تحقير مىكنند و آنها را بر ساير ملل ترجيح نمىدهند .

شَعْوَذَ

شَعْوَذَ - شَعْوَذَةً [ شعود ] : ورد و افسون كرد .

الشَّعْوَذَة

الشَّعْوَذَة - تردستى و كارهاى ساحرى و چشمبندان و جز آنها .

الشُّعُور

الشُّعُور - مص ؛ « على غَير شُعُورٍ مِنْه » : بدون اينكه احساس داشته باشد ؛ « فَاقِدُ الشُّعُورِ » :

بىشعور ؛ « عَديمُ الشعُور » : آنكه احساساتي ندارد .

شَعِيَ

شَعِيَ - - شَعاً [ شعو ] تِ الغارةُ : حمله و يورش پراكنده شد .

الشَّعِير

الشَّعِير - ( ن ) : جو ، كه مركز اصلى آن قاره ى آسياست و در تمام كشورهاى معتدل كشت مىشود و آذوقه ى ستوران است . از جو آرد مىسازند ولى آرد آن مرغوب نيست و نيز از جو ( بيرة ) يا آب جو مىسازند كه به آن ( الجِعَة ) گويند .

الشَّعِيرَة

الشَّعِيرَة - ( ن ) : واحد ( الشعِير ) است ، - ( طب ) : ورمى است كه در گوشه ى پلك چشم به شكل جو درمىآيد ، مساحت شش دانه موى استر است ، - ج شَعَائِر : واحد شعاير حج است به معناى اعمال و مناسك حج ، علامت و نشان .

الشَّعِيريّ

الشَّعِيريّ - نسبت به ( الشَّعِير ) است ، فروشنده ى جو .

الشُّعَيْرِيَّة

الشُّعَيْرِيَّة - خميرى است به شكل دانه‌هاى جو كه آن را خشك كنند و در طبخ غذا بگونه ى ماكارونى از آن استفاده كنند . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الشَّعِيرِيَّة

الشَّعِيرِيَّة - مترادف ( الشعَيريَّة ) است .

الشَّعِيل

الشَّعِيل - شعله ور ، حبابهاى هوا در نزديك به شكل ستاره .

الشَّعِيلَة

الشَّعِيلَة - ج شُعُل : آتش فتيله ، آتش برافروخته .

الشَّغَّاب

الشَّغَّاب - آنكه در ميان قوم شر برانگيزد .

الشُّغَاف

الشُّغَاف - ( طب ) : درد پرده ى دل كه معمولًا در سمت راست مىباشد .

الشَّغَاف

الشَّغَاف - ج شُغُف و أَشْغِفَة : غلاف دل ، پرده ى دل ، دانه ى قلب ، - ( طِبّ ) : مترادف ( الشُّغَاف ) است .

الشَّغَّال

الشَّغَّال - پُركار ، آنكه بسيار كار كند .

شَغَبَ

شَغَبَ - - شَغْباً و شَغَباً القومَ و بهم و عليهم : در ميان قوم فتنه برپا كرد ، - شَغْباً عن الطَّريق : از راه كج شد و به سوى ديگرى رفت .

شَغِبَ

شَغِبَ - - شَغْباً و شَغَباً القوم و بهم و عليهم : در ميان آن قوم فتنه و شر برپا كرد .

الشَّغْب

الشَّغْب - مص ، مترادف ( الشَّغَب ) است .

الشَّغَب

الشَّغَب - مص ، سر و صدا و فرياد راه انداختن كه به سوى شر كشيده شود .

الشَّغِب

الشَّغِب - آنكه فتنه انگيز و شرور و تفرقه افكن باشد .

الشَّغَبَ

الشَّغَبَ - مترادف ( الشغِب ) است .

شَغَرَ

شَغَرَ - - شُغُوراً الرجُلُ : آن مرد دور شد ، - النَّاسُ : مردم پراكنده شدند ، - المَكَانُ : آن جاى خالى شد ، - تِ الأَرضُ : كسى روى زمين نماند تا از آن حمايت كند ، - السّعرُ :

نرخ يا بها كم شد ، - شُغُوراً و شَغَراً و شِغَاراً ه عن بَلَدِه : او را از شهر خود بيرون كرد .

الشَّغْرَبِيَّة

الشَّغْرَبِيَّة - اين واژه به معناى آنست كه كشتىگير پاى خود را در پاى حريف پيچاند و او را بر زمين افكند .

شَغَفَ

شَغَفَ - - شَغْفاً ه : به پرده ى دل او زد ، - فُؤادَه : دل او را فرا گرفت .

شَغِفَ

شَغِفَ - - شَغَفاً حَبُّه : عشق او به پرده ى دل او آويخت .

شُغِفَ

شُغِفَ - به : به عشق او دل بست .

الشَّغْف

الشَّغْف - مص ، پرده ى دل .

الشَّغَف

الشَّغَف - مص ، نهايت مرحله ى عشق ؛ « شَغَفُ الْقَلْبِ » : پرده ى دل .

شَغَلَ

شَغَلَ - - شَغْلًا و شُغْلًا ه بكذا : به چيزى او را مشغول كرد ، - ه عَنه : او را از آن باز داشت .

شُغِلَ

شُغِلَ - عنه بكذا : به آن چيز مشغول و سرگرم شد .

شَغَّلَ

شَغَّلَ - تَشْغِيلًا ه : مبالغه ى ( شَغَلَه ) است ، او را نزد خود به كار گمارد ، او را به خدمت درآورد .

الشُّغْل

الشُّغْل - كار . اين واژه ضدّ ( الخَلَاء ) است ، - ج اشغَال و شُغُول : كار ، اشتغال ، ضد ( الفَرَاغ ) است ؛ « الشغْل اليَدَوِيّ » : كاردستى .

الشُّغُل

الشُّغُل - ج أَشْغَال و شُغُول : كار ، ضد ( الفَرَاغ ) است .

الشَّغَل

الشَّغَل - ج أَشْغَال و شُغُول : مترادف ( الشغُل ) است .

الشَّغْلَة

الشَّغْلَة - ج شَغْل : مصدر مرّه است ، خرمنگاه ، خرمن .

الشَّغُوب

الشَّغُوب - آنكه فتنه برانگيزد و شر به پا كند .

شَفَّ

شَفَّ - - شَفّاً و شُفُوفاً الماءَ : همه ى آب را