فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٢٧

شَعَبَ

كرد . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الشَّطْف

الشَّطْف - مص ، شستن بدون صابون . اين واژه در زبان متداول رايج است ، شستن جامه را با آب پس از شست و شوى با صابون . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الشُّطْفَة

الشُّطْفَة - ج شُطَف من الشيء : يك پاره از چيزى .

شَطَنَ

شَطَنَ - - شَطْناً ه : از تصميمى كه داشت با وى مخالفت كرد ، او را دور كرد ، آن چيز را با طناب بست .

الشَّطَن

الشَّطَن - ج أَشْطَان : طناب ، بند .

الشَّطُون

الشَّطُون - « بئرٌ شَطُونٌ » : چاه گود ؛ « نِيَّةٌ شَطُونٌ » : نيت و تصميم دور و دراز ؛ « رُمْحٌ شَطُونٌ » : نيزه ى بلند و كج ؛ « حَرْبٌ شَطُونٌ » :

جنگ بسيار سخت .

شَظَى

شَظَى - - شَظِيّاً [ شظي ] السقَاءُ : مشك پر از آب شد و بلند گرديد ، - المَيتُ : دو دست و پاى مرده دراز شد .

شَظَّى

شَظَّى - تَشْظِيَةً [ شظي ] القومَ : آن قوم را پراكنده كرد ، - الْفَرَسَ : استخوان زانوى اسب شكاف برداشت .

الشَّظَى

الشَّظَى - [ شظي ] : مص ، استخوان نرم و باريكى است كه به زانو يا دست اسب چسبيده مىباشد ، پيروان قوم ، افراد غير معتمد كه داخل قوم شده باشند .

الشَّظَاف

الشَّظَاف - تنگى و سختى .

شَطِفَ

شَطِفَ - - شَظَفاً العيشُ : زندگى سخت و تنگ شد ، - الرجُلُ : زندگى آن مرد سخت شد ، - تِ الْيَدُ : دست زبر شد ، - بَيْنَهم : آن چيز ميان پوست و گوشت نفوذ كرد ، - شَظَاظَةً الشجرُ : درخت سفت و سخت شد .

شَظُفَ

شَظُفَ - - شَظَافَةً الشجرُ : مترادف ( صَلُبَ ) است : سفت شد .

الشِّظْف

الشِّظْف - ج شِظَفَة : نان خشك ، چوبى است مانند ميخ .

الشَّظَف

الشَّظَف - مص ، - ج شِظَاف : سختى و خشكى زندگى ؛ « أَقَام على شَظَفِ العَيْش » : در سختى زندگى را بسر برد ، سختى و نارسائى زندگى .

الشَّظِف

الشَّظِف - بدخوى ، جنجگوى سخت ؛ « رَجُلٌ شَظِفُ الْعَيْشِ » : مردى كه در تنگناى زندگى و سختى است .

الشَّظِفَة

الشَّظِفَة - مؤنث ( الشَّظِف ) است ؛ « ارْضٌ شَظِفَةٌ » : زمين خشك و غير قابل كشت .

شَظِيَ

شَظِيَ - - شَظىً [ شظي ] : شكافته شد ، - الْقَومُ : آن قوم پراكنده شدند .

الشَّظِيَّة

الشَّظِيَّة - ج شَظَايَا و شَظِيّ ( ع ا ) : استخوان ساق پا ، شكاف چوب يا استخوان و مانند آنها ، كمان .

الشَّظِيف

الشَّظِيف - من الشجر : درخت سفت و سخت .

شَعَّ

شَعَّ - - شَعّاً و شَعَاعاً [ شعّ ] الماءُ : آب پراكنده و پخش شد ، - الْمَاءَ : آب را پراكنده كرد .

الشُّعّ

الشُّعّ - [ شعّ ] : خانه ى عنكبوت ؛ « شُعُّ الشّمسِ » : شعاع خورشيد .

الشَّعّ

الشَّعّ - [ شعّ ] من كلّ شيء : پراكنده ؛ « شَعُّ السُّنْبُلِ » : شعاع خوشه .

شَعَا

شَعَا - - شَعْواً [ شعو ] الشعَرُ : موى كنده شد .

الشَّعَائِر

الشَّعَائِر - جمع ( الشَّعِيرَة ) است ؛ « الشعَائِرُ الدِّينِيَّةُ » : شعاير مذهبى ، مظاهر عبادت و نيايش .

الشَّعَّاب

الشَّعَّاب - چينى بندزن .

الشِّعَابَة

الشِّعَابَة - چينى بندزني .

الشَّعَار

الشَّعَار - لباس زير ، عرقگير ، جاى پر از درخت ، درخت درهم پيچيده در زمين نرم كه مردم خود را از گرما و سرما در پناه آن حفظ كنند ، مطلق درخت ؛ « شَعَارُ الحَجِّ » :

مناسك حج .

الشِّعَار

الشِّعَار - ج أَشْعِرَة و شُعُر : لباس زير ، جُل اسب كه روى اسب را با آن بپوشانند ، درخت درهم پيچيده و انبوه ، تندره ، نداى ويژه براى جنگ كه به آن ( سِرُّ اللَّيلِ ) گويند ، نشان و علامت در جنگ يا سفر ، عبارتى كه بر انديشه يا مبدأى دلالت كند ؛ « شِعَارُ الحَجّ » : علامات و مناسك حج ؛ « شِعَارُ الْمَملَكَةِ » : آرم يا نشان كشور .

الشَّعَّار

الشَّعَّار - ج شَعَّارون : بافنده ى پارچه كه از موى يا كرك باشد .

الشُّعَاع

الشُّعَاع - ج أَشِعَّة و شُعُع و شِعَاع [ شعّ ] : روشنائى خورشيد ، - ( ه ) : شعاع خورشيد ؛ « شُعَاعُ الدائِرة » ( ه ) : نيم قطر دايره است ؛ « الشُّعَاع المحرقيّ في قطعٍ مَخْرُوطيّ » ( ه ) : خط مستقيم ميان محرق و نقطه ى قطع است ؛ « شُعَاعَان مُتَسَايِران » ( ه ) : دو شعاع موازى كه در يك جهت و يك طول باشند ؛ « شُعَاعُ السنْبُل » :

خار يا داسه ى خشك شده ى خوشه ؛ « أَشِعَّة س اورُنْتَجِن » ( ف ) : اشعه ى ايكس يا مجهول كه از درون اجسام مىگذرد و در موارد صنعتى و پزشكى از آن استفاده مىشود ؛ « أَشِعَّةُ مَا قَبل الأَحْمَر » ( ف ) : اشعه ى زير سرخ كه در نور سفيد موجود است و ديدنى نيست و پُر گرما است ؛ « اشِعَة ما بَعْدَ البَنَفْسَجِيّ » ( ف ) : اين شعاع نيز در نور سفيد موجود است و ديدنى نيست و آن را اشعه ى ماوراى بنفش نامند كه در عكاسى و فتوگرافى از آن استفاده مىشود ؛ « الأَشِعَّةُ المَهْبِطيَّة » ( ف ) : اشعه ى برقى است كه در لوله ى گاز متصل به برق مىباشد .

الشَّعَاع

الشَّعَاع - [ شعّ ] : مص ، پراكندگى و انتشار خون و مانند آن ، هر چيز پراكنده ؛ « ضَرَبْتُ بِالْعَصَا على الْحَائِطِ فَتَطَايَرَتْ شَعَاعاً » : با عصا بر ديوار كوبيدم و از آن ريزه‌ها پريد ، سايه ى سبك ؛ « شَعَاعُ السنْبُل » : خار يا داسه ى خشك شده خوشه ؛ « شَعَاعُ اللَّبن » : افزايش آب در شير .

الشِّعَاع

الشِّعَاع - ج أَشِعَّة [ شعّ ] : ابزارى است براى فرستادن شعاع ؛ « شِعَاعُ السنْبل » : مترادف ( شَعَاعُه ) است .

الشُّعَاعِيَّات

الشُّعَاعِيَّات - [ شعّ ] ( ح ) : حشراتى است آبي ريز كه با چشم ديده نمىشوند و در درياهاى گود زندگى مىكنند .

الشُّعَاعِيَّة

الشُّعَاعِيَّة - [ شعّ ] : قوس دايره كه مساوى با شعاع آن باشد .

الشَّعَانين

الشَّعَانين - « أَحَدُ الشّعَانِين » : روز يكشنبه اى كه قبل از عيد فصح باشد .

شَعَبَ

شَعَبَ - - شَعْباً الشيءَ : آن چيز را شكافت ،