فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥١٦

الشَّتْوِيّ

گرفتن ؛ « شِبه رَسْمِيّ » : نيمه رسمى ؛ « شِبْه الجزيرة » : به واژه ى ( الجَزِيرَة ) مراجعه شود .

الشَّبَه

الشَّبَه - همانندى ، مشابهت ، - ج اشْباه وَمَشَابِه : مثل و مانند ، - ج اشْبَاه : مس زرد يا فلز برنج .

الشّبَهَان

الشّبَهَان - مس زرد يا برنج .

الشُّبْهَة

الشُّبْهَة - ج شُبَه و شُبُهَات : مثل ، مانند ، ابهام ، نامعلوم بودن چيزى ، آميخته و مشكوك شدن حق با باطل يا حلال با حرام ؛ « تَحْتَ الشبْهَةِ » : مورد سوء ظن قرار گرفتن ؛ ذَوُو الشبُهَاتِ او اصْحابُ الشبُهات « : افراد مشكوك كه مورد سوء ظن باشند .

الشَّبُوب

الشَّبُوب - [ شبّ ] : زيبا كننده ى چيزى ، اسبى كه دو پايش از دستهايش بلندتر باشد ، آنچه كه با آن آتش افروزند .

الشَّبُور

الشَّبُور - ج شَبَابِير و شَبُورات : بوق ، سرنا . اين واژه عبري است .

الشَّبُوط

الشَّبُوط - ج شَبَابِيط ( ح ) : مترادف ( الشبُّوط ) است .

الشُّبُّوط

الشُّبُّوط - ج شَبَابِيط ( ح ) : گونه اى ماهي رودخانه است و داراى سرى كوچك و سينه اى پهن است .

الشَّبُّوط

الشَّبُّوط - گونه اى جاروب است كه از شاخه‌هاى باريك ساخته مىشود . اين واژه در زبان متداول رايج است ، - ج شَبَابيط ( ح ) :

ماهى شبوط است .

الشَّبِيبَة

الشَّبِيبَة - [ شبّ ] : مص

الشَّبيع

الشَّبيع - ج شُبُع : بسيار ؛ « ثوبُ شَبيعُ الغَزْلِ » :

جامه ى محكم بافت ؛ « رَجُلٌ شَبِيعُ العَقْلِ » :

مرد پُر خِرد يا خردمند .

الشَّبِين

الشَّبِين - ج شَبَايِن : آنكه در شب عروسى داماد را بيارايد و راز ازدواج به او آموزد .

اين واژه سريانى است .

الشَّبِينَة

الشَّبِينَة - زني در شب عروسى . عروس را بيارايد و راز ازدواج به او آموزد . اين واژه سريانى است .

الشَّبيه

الشَّبيه - ج شِبَاه : شبيه ، همانند ، همتا .

شَتَّ

شَتَّ - - شَتّاً و شَتَاتاً و شَتِيتاً [ شتّ ] : پراكنده شد ، - الأَشْياءَ : آن چيزها را پراكنده كرد .

الشَّتّ

الشَّتّ - مص پراكنده شدن ، - ج اشْتَات :

پراكنده و متفرق . اين واژه وصف است براى مصدر ؛ « جاؤُوا اشْتَاتاً » : بطور پراكنده آمدند . نصب واژه ى ( اشْتَاتاً ) بنا بر حال است .

شَتَا

شَتَا - - شَتْواً [ شتو ] الشتَاءُ : زمستان سرد شد ، - القَومُ : آن گروه به زمستان درآمدند ، آن گروه در زمستان به قحطى افتادند ، - بالبلدِ :

زمستان را در آن شهر اقامت كرد ، - المكانَ : زمستان را در آن مكان اقامت گزيد .

الشِّتَا

الشِّتَا - قحطى ، تنگسالى .

شَتَّى

شَتَّى - تَشْتِيَةً بالبلد : فصل زمستان را در آن شهر بسر برد ، - ه : آن چيز براى زمستان او كافى شد و به آن بسنده كرد ، - تِ الدنْيَا :

باران آمد . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

شَتَّى

شَتَّى - [ شتّ ] : جمع ( شَتِيت ) است ؛ « اشْيَاءٌ شَتّى » : چيزهاى مختلف و گوناگون ؛ « أُنَاسٌ شَتّى » : مردمى كه از يك قبيله نباشند .

الشِّتَاء

الشِّتَاء - [ شتو ] : مص ، - ج أَشْتِيَة و شُتِيّ : فصل زمستان كه در حساب سال شمسى ميلادى از 21 كانون اول تا 21 آذار مىباشد كه معادل از يكم ديماه تا پايان اسفند ماه سال شمسى هجرى است ، قحطى ؛ « فَاكِهَةُ الشِّتَاءِ » : آتش . و در زبان متداول اين واژه را براى باران به كار مىبرند .

الشَّتَات

الشَّتَات - ج أَشْتَات [ شتّ ] : پراكنده و متفرّق ؛ « جَاؤُوا شَتَاتَ شَتَاتَ » : بطور پراكنده آمدند .

حركت نصب در اين واژه بنا بر حال بودن است .

الشَّتَّام

الشَّتَّام - بسيار دشنام گوى .

الشَّتَامة

الشَّتَامة - تندخوئى و زشتى چهره .

الشَّتَّامَة

الشَّتَّامَة - مترادف ( الشتَّام ) است .

شَتَّانَ

شَتَّانَ - [ شتّ ] : اين واژه اسم فعل است به معناى دور شد و مبني بر فتح است و گاهى مكسور مىشود ؛ « شَتَّانَ بَيْنَهُما » : با نصب نون بين به اعتبار ظرفيت و يا رفع آن به اعتبار فاعليت مىآيد ؛ « شَتَّانَ بَيْنَهُما و مَا هُمَا و مَا زَيدٌ و أخُوه » : ميان آن دو فرق و دورى است .

شَتَّتَ

شَتَّتَ - تَشْتِيتاً الأَشياءَ : آن چيزها را پراكنده كرد ؛ « شَتَّتَ شَمْلَهُم » : جمع آنها را پراكنده كرد .

شَتَرَ

شَتَرَ - - شَتْراً الشيءَ : آن چيز را بريد ، پاره كرد ، - الرجُلَ : آن مرد را زخمى كرد ، - العينَ : پلك چشم را برگردانيد .

شَتِرَ

شَتِرَ - - شَتَراً : آن چيز بريده شد ، لب زيرين او بريده شد ، پلكهاى بالا و پائين چشم او برگشته و داراى شكاف شد ، - به : به او دشنام داد .

شُتِرَ

شُتِرَ - پلك چشم او برگشته و از بالا و پائين شكافته شد .

شَتَّرَ

شَتَّرَ - تَشْتِيراً عينَه : پلك چشم او را شكافت و برگردانيد ، - به : از او عيبجوئى كرد ، به او دشنام داد و سخنان زشت گفت .

الشَّتَر

الشَّتَر - مص شكافتگى ، برگشتگي و شكافتگى پلك چشم ، عيب و نقص .

الشَّتْرَاء

الشَّتْرَاء - مؤنث ( الأَشْتَر ) است .

الشُّتْرَة

الشُّتْرَة - فاصله ى ميان دو انگشت .

شَتَلَ

شَتَلَ - - شَتْلًا الشتْلَ : نهال را از زمين بركند تا در جاى ديگر به كارد . اين واژه سريانى است .

شَتَّلَ

شَتَّلَ - تَشْتِيلًا الشتْلَ : مترادف ( شَتَلَه ) است .

اين واژه سريانى است .

الشَّتْل

الشَّتْل - ( ز ) : آنچه از نهال و گياه كه از زمين بركنده و در جاى ديگر كشت شود .

الشَّتْلَة

الشَّتْلَة - واحد ( الشَّتْل ) است .

شَتَمَ

شَتَمَ - - شَتْماً و مَشْتَمَةً و مَشْتِمَةً و مَشْتُمَةً و تَشْتَاماً ه : به او دشنام گفت ، - شَتْماً ه : در ناسزاگوئى بر او چيره شد .

شَتُمَ

شَتُمَ - - شَتَامَةً : بدقيافه و زشت شد .

شَتَّمَ

شَتَّمَ - تَشْتِيماً ه : در دشنام دادن و ناسزاگوئى زياده روى كرد .

الشُّتُوت

الشُّتُوت - [ شتّ ] : « أُنَاسٌ شُتُوت » مردمي كه از يك قبيله نباشند .

الشَّتْوَة

الشَّتْوَة - [ شتو ] : زمستان ؛ « صَاحِبُ الشتْوَةِ » :

يار زمستاني .

الشَّتْوِيّ

الشَّتْوِيّ - منسوب به ( الشِّتاء ) است .