فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٠٤

السُّودانِيَّةَ

هموار و جامه اى كه طول و عرض آن يكسان باشد ؛ « درهمٌ سَوَاءٌ » : درهمى تمام و كمال ؛ « سَوَاءُ السَّبِيل » : راه راست و استوار ؛ « سَوَاءُ الجَبَلِ » : قمه يا قله ى كوه ؛ « لَيْلَةُ السَّوَاءِ » : شب چهاردهم يا سيزدهم از ماه قمرى .

السَّوَائِل

السَّوَائِل - [ سيل ] من المعادن و غيرِها : مواد مايع يا سايل از كانها و جز آنها . اين واژه ضد ( الجَوَامِد ) است .

السَّوَابِح

السَّوَابِح - اسبان تندرو .

السَّوَابِع

السَّوَابِع - شتران وارد به آب در نوبت روز هفتم .

السَّوَابِق

السَّوَابِق - اسبان .

السُّوَاخ

السُّوَاخ - [ سوخ ] : گِل فراوان .

السُّوَاخِ

السُّوَاخِ - [ سوخ ] : مترادف ( السوَاخ ) است .

السَّوَّاخى

السَّوَّاخى - [ سوخ ] : مترادف ( السوَاخ ) است .

السُّوَاخِيَة

السُّوَاخِيَة - [ سوخ ] : مترادف ( السوَاخ ) است .

السُّوَاد

السُّوَاد - [ سود ] ( طب ) : گونه اى بيمارى است كه در دندانها پديد مىآيد ، - ( طب ) :

زردى چهره .

السَّوَاد

السَّوَاد - ج أَسْوِدَة و جج أَسَاوِد [ سود ] : سياهى .

اين واژه ضد ( البَيَاض ) است ، شَبَح ، شخص ، دارائى بسيار ، عدد بسيار ، - عند الكُتّاب و الطبَّاعين : و در اصطلاح نويسندگان و چاپ كنندگان به معناى چركنويس يا پيشنويس است ؛ « سَوَادُ اللَّيل » : تاريكى شب ؛ « سَوَادُ البَلْدَة » : روستاى اطراف شهر ؛ « سَوَادُ العِرَاق » : جلگه و روستاهاى ميان بصره و كوفه در كشور عراق ؛ « سَوَادُ الْعَسْكَر » : بار و بنه و چادرها و ابزار جنگى لشكر ؛ « سَوَادُ الناسِ » : عامّه ى مردم ؛ « سَوَادُ العَيْنِ » : سياهى چشم و حدقه ى آن ؛ « سَوَادُ القَلْبِ » : صميم دل ، ته دل .

السَّوَادِيَّة

السَّوَادِيَّة - [ سود ] ( ح ) : نام گنجشكى است كه ميوه و انگور مىخورد .

السَّوَار

السَّوَار - ج سُور و أَسْوِرَة و أَسَاوِر و أَسَاوِرَة و سُؤُور [ سور ] : به معناى ( السوَار ) است .

السِّوَار

السِّوَار - ج سُور و أَسْوِرَة و أَسَاوِر و أَسَاوِرَة و سُؤُور [ سور ] : دستبند يا النگو كه معمولًا زنان بر مچ دست كنند .

السَّوَّار

السَّوَّار - [ سور ] : آنكه مي زود در مغز و سر او اثر كند ؛ « كَلْبٌ سَوَّارٌ » : سگ جسور و پرخاشگر نسبت به مردم .

السُّوَّارَى

السُّوَّارَى - [ سور ] : ارتفاع ، بلندى .

السَّوَّاط

السَّوَّاط - [ سوط ] : پاسبانى كه تازيانه بدست دارد .

السُّوَاع

السُّوَاع - [ سوع ] : پاسي از شب .

السَّوَاعِد

السَّوَاعِد - [ سعد ] : جويهاى آب روان كه به سوى رودخانه يا دريا جريان داشته باشد و نيز بر مجراى مغز استخوان و شير در پستان اطلاق مىشود .

السِّوَاغ

السِّوَاغ - [ سوغ ] : آنچه كه غصه را از گلو فرو برد .

السُّوَاف

السُّوَاف - [ سوف ] : مترادف ( السَّواف ) است .

السَّوَاف

السَّوَاف - [ سوف ] : بيمارى دام و چارپايان كه باعث هلاك آنها مىشود .

السَّوَافِع

السَّوَافِع - [ سفع ] : بادهاى گرم و سام و سوزان .

السُّوَّاق

السُّوَّاق - [ سوق ] : آنكه داراى ساق پاى بلند باشد ، گياهى كه مستند به ساقه باشد .

السَّوَّاق

السَّوَّاق - [ سوق ] : راننده ، آرد فروش ، سازنده ى آرد ، و در زبان متداول بر كرايه دهنده ى ستوران اطلاق مىشود .

السِّوَاك

السِّوَاك - ج سُوُك [ سوك ] : مسواك دندان .

السُّوَام

السُّوَام - [ سوم ] ( ح ) : نام پرنده ايست .

السَّوَام

السَّوَام - ج سَوَائِم [ سوم ] : دام و ستوران و شتران در حال چريدن .

السَّوَّامَة

السَّوَّامَة - [ سوم ] : زمينى كه در آن گندم و مانند آن كِشت شود .

سَوَّأَ

سَوَّأَ - تَسْوِئَةً و تَسْوِيئاً [ سوأ ] ه : آن را تباه و فاسد كرد ، - عَليه عملَه : بر كار او عيبجوئى كرد و در آن كار ويرا توبيخ كرد .

السُّوء

السُّوء - ج أَسْوَاء [ سوأ ] : اسم است از ( سَاءَه ) به معناى بد ، هر آفتى ، شرّ و فساد و تباهى ؛ « سُوءُ الحَظَّ ، سُوءُ البخت » : بد شانسى ، بدبختى ؛ « لِسُوءِ الحَظَّ » : از بدشانسى ، با كمال تأسف ؛ « سُوءُ الفَهْمِ » : نادانى ، نافهمى ؛ « سُوءُ التَّفَاهُم » : سوء تفاهم كه بر اثر گفتار يا كردارى پديد آيد ؛ « سُوءُ الظنّ » :

بد گمانى ؛ « عَنْ سُوءِ نِيَّة » : از نيّتِ بد ؛ « سُوءُ الاسْتِعْمَال » : تجاوز از حق ، زياده روى ، سوء استفاده ؛ « سُوءُ المَعَامَلَة » : بدرفتارى ؛ « سَوءُ السلُوك » : بد روشى و ناهنجارى ؛ « سَوءُ الإدَارة » : فساد ادارى .

السَّوْء

السَّوْء - [ سوأ ] : فساد ، تباهى ، آتش ، ناتوانى چشم ؛ « رَجُلٌ سَوْءٍ وَرَجُلُ السَّوءِ » : مرد بدكار و شرور .

السُّوأَى

السُّوأَى - [ سوأ ] : مؤنث ( الأسوَأ ) است ، آتش دوزخ .

السَّوْءَاء

السَّوْءَاء - [ سوأ ] : زن زشت . اين واژه ضد ( الحَسْنَاء ) است ، خوى زشت .

السَّوْءَة

السَّوْءَة - ج سَوْءَات : زن بدكاره يا روسپى ، عورت ، خوى زشت .

سَوَّجَ

سَوَّجَ - تَسْوِيجاً [ سوج ] الكَرْمَ و نحوَه أو على الكرم :

براى درخت انگور پرچين يا آلاچيق ساخت .

السَّوْحَر

السَّوْحَر - [ سحر ] ( ن ) : درخت بيد .

السوخِيَّة

السوخِيَّة - عند العامَّة : شاخه ى خشك درخت . اين واژه در زبان متداول رايج است و سريانى است .

سَوِدَ

سَوِدَ - - سَوَداً [ سود ] : سياه شد .

سَوَّدَ

سَوَّدَ - تَسْوِيداً [ سود ] : دلير شد ، - ه : او را بزرگ و مهتر كرد ، - الشيءَ : آن چيز را سياه كرد .

السُّود

السُّود - [ سود ] : مص ، سرورى ، مهترى .

السَّوْد

السَّوْد - ج أَسْواد [ سود ] : دامنه ى كوه كه پُر از سنگريزه ى سياهرنگ باشد .

السَّوْدَاء

السَّوْدَاء - [ سود ] : مؤنث ( الأَسْوَد ) است ، - ( طب ) : بيمارى ماليخوليا كه باعث تباهى و فساد فكر و انديشه ميگردد ، - ( طب ) : سودا كه يكى از اخلاط چهارگانه در بدن انسان است ؛ « سَودَاءُ القَلْبِ » : نقطه ى دل ، مركز دل ، دانه ى دل .

السُّودان

السُّودان - [ سود ] : نژادى از مردم سياهپوست .

السُّودَانِيّ

السُّودَانِيّ - [ سود ] : واحد ( السودَان ) است .

السُّودانِيَّةَ

السُّودانِيَّةَ - ( ح ) : گنجشكى است كه