فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٥٠٢

السَّهْرَة

كيل يا پيمانه را پر از دانه كرد و روى آن را مانند كوهان شتر بالا برد .

السَّنِم

السَّنِم - جانورى كه شاخ آن درآمده باشد ، - مِنَ الإِبِلِ : شتر بزرگ كوهان ، - مِن النَّبَاتِ : گياه برآمده از زمين .

السَّنَمَة

السَّنَمَة - « سَنَمَةُ النباتِ » : خوشه يا شكوفه ى گياه .

السَّنَمُورَة

السَّنَمُورَة - ( ح ) : گونه اى ماهى ريز از تيره ى صابوغيات است كه آن را با نمك خشك مىكند و در همه ى درياها موجود است . اين واژه ايتاليائى است .

سَنَّنَ

سَنَّنَ - تَسْنِيناً [ سنّ ] السكِّينَ : تيغ يا چاقو را تيز كرد و جلا داد ، - الرُّمْحَ : براى نيزه سر نيزه ساخت ، - الأَسْنانَ : دندانها را مسواك زد ، - القولَ : سخن را زيبا و پسنديده گفت ، - الرمْحَ اليه : ضربه اى با نيزه به او زد .

السُّنُن

السُّنُن - [ سنّ ] من الطريق : جهت و بيشترين قسمت راه .

السُّنَن

السُّنَن - [ سنّ ] من الطريق : مترادف ( السنُن ) است .

السَّنَن

السَّنَن - [ سنّ ] : روش - طريقت ، - مِنَ الطَّرِيق : مترادف ( السنُن ) است .

السِّنَن

السِّنَن - [ سنّ ] من الطريق : مترادف ( السنُن ) است .

سَنِه

سَنِه - - سَنَهاً : سالها بر او گذشت ، - الطَّعَامُ او الشرَابُ : غذا يا نوشابه دگرگون و بدبوى شد .

السَّنِه

السَّنِه - آنكه بر او سالها گذشته باشد .

السَّنْهاء

السَّنْهاء - زمينى كه سال خشك و بىگياهى بر آن گذشته باشد ، - مِنَ النَّخْلِ :

نخلى كه يكسال در ميان بار دهد .

السَّنَهِيّ

السَّنَهِيّ - [ سنو ] : نسبت به ( السَّنَة ) است .

السُّنُوبيّ

السُّنُوبيّ - آنكه معروف به ( السُّنُوبِيَّة ) است .

السُّنُوبِيَّة

السُّنُوبِيَّة - اعجاب ساختگى و ناتوانى به هر چيز تازه و نو . اين واژه انگليسى است .

السِّنُّوْر

السِّنُّوْر - ج سَنَانِير ( ح ) : گربه .

السَّنُون

السَّنُون - [ سنّ ] : آنچه كه با آن دندانها را مسواك كنند يا پودرى كه با آن دندانها را پاك كنند و جلا دهنده ، خمير دندان .

السُّنُونُو

السُّنُونُو - ( ح ) : پرستو كه از تيره ى سنونوهاست و داراى نوكى پهن و دُمى دراز و با شتاب در پرواز . اين پرنده حشرات را در هوا شكار مىكند . اين واژه فارسى است .

السُّنُونُوَة

السُّنُونُوَة - ( ح ) : واحد ( السنُونُو ) است .

السُّنُونِيَة

السُّنُونِيَة - ( ح ) : مترادف ( السنُونُوَة ) است .

السَّنَوِيّ

السَّنَوِيّ - [ سنو ] : نسبت به ( السَّنَة ) است .

سَنِيَ

سَنِيَ - - سَنَاءً [ سني ] : داراى مقام و منزلت و بلندى شد .

السَّنِيّ

السَّنِيّ - [ سني ] : بلند .

السُّنِّيّ

السُّنِّيّ - [ سنّ ] : واحد ( السُّنيَّة ) است .

السُّنَيَّة

السُّنَيَّة - [ سنو ] : اسم مُصَغّر ( السَّنَة ) است .

السَّنِيَّة

السَّنِيَّة - [ سني ] : مؤنث ( السَّنِيّ ) است .

السُّنِّيَّة

السُّنِّيَّة - [ سنّ ] : گروه بزرگى از مسلمانانند كه به ( اهل تَسَنُّن ) معروفند در برابر گروهى ديگر كه بر آنها ( الشِّيعِيَّة ) اطلاق مىشود .

السَّنِيح

السَّنِيح - ج سُنُح : شكارى كه از جانب چپ به سمت راست بگذرد ، مرواريد درشت ، زيور .

السَّنِيد

السَّنِيد - پسرخوانده كه اصل و نسب مشكوك داشته باشد .

السَّنِيم

السَّنِيم - من الرجال : مرد بزرگوار و عاليقدر .

السَّنِين

السَّنِين - [ سنّ ] : مترادف ( المَسْنُون ) است ، ريزه‌هاى سنگ كه بهنگام سابيدن از آن ريخته شود ، زمينى كه گياه آن خورده شده باشد ؛ « سَنِينُ المرءِ » : هم سن و سال مرد كه با او در يك روز به دنيا آمده باشد .

السَّنِينَة

السَّنِينَة - ج سَنَائِن [ سنّ ] : مؤنث ( السنِين ) است ، شن ريزه ى بلند و دراز ، باد كه از يك سو بوزد .

السُّنَيْنَة

السُّنَيْنَة - [ سنو ] : اسم مصغّر ( السَّنَة ) است .

السُّنَيْهَة

السُّنَيْهَة - [ سنه ] : اسم مصغّر ( السَّنَة ) است .

سَهَا

سَهَا - - سَهْواً و سُهُوّاً [ سهو ] في الأَمرِ و عن الأَمرِ : در آن كار غفلت ورزيد و آن را فراموش كرد ، - اليه : بىاعتنا به او نگريست .

سَهَّى

سَهَّى - تَسْهِيَةً [ سهو ] ه : آن چيز را در ماهيتابه گرم كرد تا خشك شد .

السُّهَا

السُّهَا - [ سهو ] ( فك ) : مترادف ( السُّهَى ) است .

السُّهَى

السُّهَى - [ سهو ] ( فك ) : نام ستاره ايست در بنات نعش كوچك . اين ستاره بسيار ريز است و مردم چشمان خود را با آن مىآزمايند ؛ « ارِيها السُّهى و ترِيني القَمَر » : به آن زن سُها را نشان مىدهم و او به من ماه را نشان ميدهد . اين ضرب المثل درباره ى كسى است كه چيزى از او سؤال مىكنند و او در پاسخ جواب دور و درازى ميدهد .

السُّهَاد

السُّهَاد - بىخوابى .

السَّهَّار

السَّهَّار - آنكه بسيار بيدار ماند .

السُّهَام

السُّهَام - دگرگونى رنگ چهره با لاغرى ، گونه اى بيمارى است كه در شتران پديد آيد .

السَّهَام

السَّهَام - گونه اى بيمارى است كه در شتران پديد آيد ، گرماى تابستان ، گرمى باد ، رشته هائى كه مانند تار عنكبوت بهنگام نيمه ى روز در شعاع خورشيد ديده مىشود .

السُّهْب

السُّهْب - ج سُهُوب من الأَرضِ : زمين دور و هموار .

السَّهْب

السَّهْب - مص ، بيابان ، وقت ، - مِنَ الْخَيْلِ :

اسب نيرومند و تندرو .

السُّهُب

السُّهُب - ج سُهُوب من الأَرض : زمين دور و هموار .

السَّهْبَة

السَّهْبَة - چاه بسيار گود .

سَهِدَ

سَهِدَ - - سَهَداً : بيدار ماند و به خواب نرفت ، خواب او كم شد .

سَهَّدَ

سَهَّدَ - تَسْهِيداً [ سهد ] ه : او را بدخواب كرد و بيدار نگهداشت .

السُّهْد

السُّهْد - بيخوابي .

السُّهُد

السُّهُد - كمخواب ، خوابِ كم .

السَّهْدَة

السَّهْدَة - بيدارى .

سَهِرَ

سَهِرَ - - سَهَراً : شب را نخوابيد و بيدار ماند .

السَّهْران

السَّهْران - بيدار ، شب زنده دار .

السَّهْرَة

السَّهْرَة - فاصله ى زمانى از آغاز شب تا وقت خوابيدن ، گرد آمدن با ديگران براى شبنشينى و گفتگو و بازى . . . ؛ « لِبَاسُ