فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٤٩٦

سَمَّ

السُّلْمَى

السُّلْمَى - مؤنث ( الأَسْلَم ) است .

السَّلَمَة

السَّلَمَة - ( ن ) : واحد ( السَّلَم ) است .

السَّلِمَة

السَّلِمَة - ج سِلَام : سنگ .

السَّلْمُون

السَّلْمُون - ( ح ) : گونه اى ماهى از تيره ى سلمونيهاست كه در آبهاى شيرين و شور زندگى مىكند .

السَّلْوَى

السَّلْوَى - [ سلو ] : آنچه كه باعث تسلَّى خاطر و سرگرمى باشد ، عسل ، - ( ح ) : نام پرنده ايست معروف به ( السُّمَانِي ) :

بلدرچين .

السَّلْوَاة

السَّلْوَاة - ( ح ) : واحد ( السَّلوى ) است .

السُّلْوَان

السُّلْوَان - [ سلو ] : مص ، مترادف ( السُّلْوَانَة ) است .

السُّلْوَانَة

السُّلْوَانَة - [ سلو ] : مهره ايست كه براى دفع چشم زخم گيرند .

السَّلْوَانَة

السَّلْوَانَة - [ سلو ] : مترادف ( السُّلْوَانَة ) است .

السَّلُوب

السَّلُوب - ج سُلُب و سَلَائِب : « امرأة أو ناقةٌ سَلُوبٌ » : زن يا ماده شترى كه بچه ى خود را ناتمام افكنده باشد .

السُّلْوَة

السُّلْوَة - [ سلو ] : مترادف ( السَّلْوَة ) است .

السَّلْوَة

السَّلْوَة - فراموشى ، خوشى و فراخ زندگى ؛ « فلانٌ فى سَلْوَةٍ من العَيْشِ » : فلانى در فراخ زندگى است .

السِّلَّوْر

السِّلَّوْر - ( ح ) : گونه اى ماهي بدون پولك است از تيره سِلَّورها . اين واژه يونانى است .

السَّلُوقِيّ

السَّلُوقِيّ - من الكلاب : گونه اى از سگهاي شكارى است كه از بهترين و سبكترين سگهاست .

السَّلُوقِيَّة

السَّلُوقِيَّة - مؤنث ( السَّلُوقِيّ ) است ، جاى ناخداى كشتى كه در آن نشيند ، - مِن الدُّرُوع : نام زره هائى است منسوب به دهكده اى در يمن كه نام آن ( سَلُوق ) است .

السُّلُوك

السُّلُوك - تصرف ، سيرت ، رفتار ؛ « عِلْمُ السُّلُوكِ » : دانش شناخت نَفْس است كه به آن علم اخلاق يا علم تصوّف گويند ؛ « عِلْمُ السُّلوكِ » : در زبان متداول به معناى خوشرفتارى در آميزش با مردم و معاشرت نيكو مىباشد .

السِّلُّولُوز

السِّلُّولُوز - ( ك ) : ماده ى اوليه در تركيب تخته و الياف پنبه و كتان است كه آن را در ساختن كاغذ و ابريشم مصنوعي و مواد انفجارى به كار مىبرند .

سَلِيَ

سَلِيَ - - سُلِيّاً [ سلو ] الشيءَ و عنه : آن چيز را فراموش كرد ، از آن بى خيال شد ، زندگى او خوش و فراخ شد و او را از ياد برد يا از وى دورى گزيد .

سَلِيَ

سَلِيَ - - سَلًى [ سلي ] تِ الشاةُ : پوست بچه كه در شكم گوسفند بود پاره شد .

السَّلِيب

السَّلِيب - آنكه خرد يا مال خود را از دست داده باشد ، - ج سَلْبى ؛ « امْرَأَةٌ او نَاقَةٌ سَلِيبٌ » :

زن يا ماده شترى كه بچه ى خود را ناتمام افكنده باشد ، - ج سُلُب و سَلَائِب ؛ « شَجَرَةٌ سَلِيبٌ » : درخت بى شاخ و برگ .

السِّلِّيح

السِّلِّيح - رسول ، پيامبر ، فرستاده . اين واژه سريانى است .

السَّلِيخ

السَّلِيخ - مترادف ( المَسْلُوخ ) است به معناى چيزى كه پوست آن كنده شده باشد . و در زبان متداول بر زمين بى درخت اطلاق مىشود .

السَّلِيخَة

السَّلِيخَة - فرزند يا بچه ، روغن ميوه ى درخت بَان ، - من شَجَرِ الرِّمْثِ و نحوِه : درختان خشكيدهء چراگاه و مانند آن كه قابل چرا نباشند ، و در زبان متداول بر قطعه زمينى كه در آن درخت و گياه نباشد اطلاق مىشود .

السَّلِيط

السَّلِيط - آنكه منطقى فصيح و پر توان داشته باشد . اين واژه براى مرد ستايش است و براى زن نكوهش ، هر چيز آهنى و سفت ، سخت ، روغن زيتون خوب ، هر چكيده اى روغنى كه از دانه‌ها گرفته شود ؛ « رجُلٌ سَلِيطٌ » : مرد زبان دراز و ناسزاگو ؛ « لِسَانٌ طوِيل » : زبان دراز .

السَّلِيطَة

السَّلِيطَة - « امرأَةٌ سَليطةٌ » : زن بد زبان و آشوبگر .

السَّلِيق

السَّلِيق - ج سُلْق : آنچه كه از درختان ريز بر زمين افتد ، آنچه از عسل كه زنبور عسل دركند و سازد ؛ « سَلِيقُ الطرِيق » : كناره ى راه .

السَّلِيقَة

السَّلِيقَة - ج سَلَائِق : طبيعت ، سرشت ، خوى ، سبزيهاى پخته شده .

السَّلِيقِيَّة

السَّلِيقِيَّة - نسبت به ( السلِيقَة ) است ؛ « فلانٌ يَتكَلَّمُ بِالسَّلِيقِيَّة » : فلانى با طبع خود و روش نيكوئى بى آنكه آموزش يافته باشد سخن مىگويد .

السَّلِيل

السَّلِيل - [ سلّ ] : فرزند پسر ؛ « هو سَلِيلُ الأَكارِم » : او زاده ى بزرگان است ، مي خالص ، نخاع يا مغز ، كوهان شتر ، آبراهه ى دره ، شمشير كشيده و مانند آن .

السَّلِيلَة

السَّلِيلَة - [ سلّ ] : دختر ، گوشت فيله ى پشت ، - ( ح ) : ماهي دراز .

السِّلِّيلُويِيد

السِّلِّيلُويِيد - ( ك ) : مادّه ى ساخته شد از تركيبات كافور و پنبه ى قابل اشتعال . اين ماده سفت و سخت و روشن است و در ساختن شانه‌ها و جز آنها به كار مىرود .

اين واژه لاتين است .

السَّلِيم

السَّلِيم - ج سُلَمَاء : آنكه از بيمارى و آفتها سلامت باشد ؛ « فلانٌ سَلِيمُ القَلْبِ و سَليمُ النِّيَّة » :

فلانى خوش قلب و پاك سرشت است ، - ج سَلْمَى : مرد زخمى كه مشرف بر هلاك و نابودى باشد ، مارگزيده .

السُّلَيْمانِيّ

السُّلَيْمانِيّ - زهرى است كه ماده ى اصلي آن جيوه است .

سُلَيْمى

سُلَيْمى - « طَوَتْهم سُلَيمَى » : آن گروه مردند و زمين آنها را بدرون خود كشيد .

السِّلِينُوس

السِّلِينُوس - ( ن ) : بوته گلى است از تيره ى قرنفليها و به گونه‌هاى متنوع . اصل اين گياه از اروپا و آسيا است و بعضى انواع آن در باغچه‌ها كشت مىشود .

سَمَّ

سَمَّ - - سَمّاً

ه : به او زهر نوشانيد ، - الطَّعَامَ : غذا را زهرآگين كرد ، - الشيءَ : آن چيز را درست كرد ، - بينهما : ميان آن دو را آشتى داد ، - القارُورَةَ : سر شيشه را بست ، - الأَمْرَ :

آن كار را آزمود و در آن نگريست ، - الشيْءُ : آن چيز همه فراگير شد و به خواص نيز رسيد ، - النِّعْمَةَ اليه : آن نعمت را به وى اختصاص داد ، - ه