فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٤٩٢

السَّلَّاقِيّ

الوجعُ : دَردِ او آرام شد ، - اليه : به او دِل گرم شد ، - الحَرْفُ : حرف در كلمه ساكن شد . اين واژه ضد ( تَحَرّكَ ) است .

سَكُنَ

سَكُنَ - - سُكُونَةً : فقير و بى چيز و بينوا شد .

سَكَّنَ

سَكَّنَ - تَسْكِيناً المتحرِّكَ : آن چيز حركت كننده را ساكن كرد ، - الحرفَ : حرف را ساكن كرد . اين واژه ضد ( حَرَّكَه ) است .

السَّكْن

السَّكْن - خانه ، اهل خانه .

السَّكَن

السَّكَن - اسم است از ( سَكَنَ ) ، جاى سكونت ، خانه ، واحد ( الأَسْكَان ) براى قوت و غذا و روزى ، آتش ، آنچه كه با آن مأنوس شوند ، رحمت ، بركت .

السُّكْنَى

السُّكْنَى - اسم است از ( سَكَنَ ) ، جاى سكونت ، خانه .

السَّكِنَة

السَّكِنَة - ج سَكِنَات : جاى قرار گرفتن سر بر روى گردن .

السَّكُوت

السَّكُوت - بسيار خاموش و ساكت .

السُّكُوت

السُّكُوت - مص ، خاموشى ، سكوت .

السَّكُور

السَّكُور - آنكه بسيار مست شود .

السَّكُوك

السَّكُوك - [ سكّ ] : چاه كه دهانه ى آن تنگ باشد .

السّكُولَاسْتِيك

السّكُولَاسْتِيك - تعليمات مذهبى كه مستند بر فلسفه ى يونان است . اين واژه لاتين است .

السُّكُون

السُّكُون - سكون و آرامش . اين واژه ضد حركت است .

السَّكِّيّ

السَّكِّيّ - [ سكّ ] : ميخ .

السِّكِّيّ

السِّكِّيّ - [ سكّ ] : دينار ، پُست ؛ نسبت به واژه ى ( السكَّة ) است .

السُّكَيْت

السُّكَيْت - مرد بسيار ساكت و خاموش ، آخرين اسب در مسابقه ى اسب دوانى .

السُّكَّيْت

السُّكَّيْت - مترادف ( السَّكُوت ) است .

السِّكِّيت

السِّكِّيت - مترادف ( السَّكُوت ) است .

السِّكِّير

السِّكِّير - آنكه بسيار مست شود .

السِّكِّين

السِّكِّين - ج سَكَاكِين : كارد ، تيغ ، چاقو .

السَّكِينَة

السَّكِينَة - وقار و آرامش و متانت .

السِّكِّينَة

السِّكِّينَة - وقار و آرامش ، كارد ، چاقو .

سَلَّ

سَلَّ - - سَلاًّ [ سلّ ] الشيءَ من الشيء : چيزى را از چيزى با نرمى درآورد ؛ « سَلَّ السَّيْفَ من غمده » : شمشير را از غلاف بيرون كشيد ، - - سَلاًّ : دندانهايش فرو ريخت .

سُلَّ

سُلَّ - لاغر شد و به بيمارى سِلّ دچار شد .

السُّلّ

السُّلّ - [ سلّ ] : لاغرى ، - ( طب ) : بيمارى ريه و سينه ، سِلّ .

السَّلّ

السَّلّ - [ سلّ ] : آنكه دندانهايش فرو ريخته باشد ، - ج سِلَال : ساك يا زنبيل و در زبان متداول بر سبد چوبي اطلاق مىشود .

السِّلّ

السِّلّ - [ سلّ ] : لاغرى ، - ( طب ) : بيمارى ريه ، سِلّ .

سَلَا

سَلَا - - سَلْواً و سُلُوّاً و سُلْوَاناً [ سلو ] الشيءَ و عنه : آن چيز را فراموش كرد ، از آن چيز روى گردان شد و آن را از ياد برد .

سَلَّى

سَلَّى - تَسْلِيَةً [ سلو ] ه عن همّه و منه : او را از اندوهى كه داشت بيرون كرد و خورسند نمود ، - فلاناً عَن الشيءِ : او را تسلَّى داد و شادمان شد .

سَلَّى

سَلَّى - تَسْلِيَةً [ سلي ] الشاةَ : پوستى را كه در وقت زائيدن گوسفند با برّه از رحم گوسفند بيرون آيد بيرون كشيد .

السَّلَى

السَّلَى - ج أَسْلَاء [ سلي ] : پوستى كه در آن بهنگام زائيدن بچه باشد . و هر گاه اين پوست در شكم پاره شود مادر و بچه مىميرند .

السِّلَاء

السِّلَاء - ج أَسْلِئَة [ سلأ ] : اسم است از [ سَلأَ ] ، روغن آب كرده و تصفيه شده .

السُّلَّاء

السُّلَّاء

[ سلأ ] : خار درخت نخل ، نيزه اى بسان خار نخل ، - ( ح ) : نام پرنده ايست .

السُّلَّاءَة

السُّلَّاءَة - واحد ( السُّلَّاء ) است .

السَّلَائِق

السَّلَائِق - [ سلق ] : اثر و نشانه ى گامها و سمها در راه .

السِّلَاب

السِّلَاب - ج سُلُب : جامه‌هاى سياه كه ويژه ى عزادارى است ؛ « لَبِسَتِ الثَكْلَى السِّلَابَ » : زن بچه مرده جامه‌هاى سياه بر تن كرد .

السَّلَّاب

السَّلَّاب - آنكه بسيار غارت و چپاول كند ، ريسمان باف .

السَّلَّابَة

السَّلَّابَة - بسيار غارت كننده . اين واژه كاربرد مذكر و مؤنث دارد .

السُّلَاتَة

السُّلَاتَة - ظرفى را كه با نوك انگشتان گيرند تا پاكيزه بماند .

السُّلَاجِم

السُّلَاجِم - ج سَلَاجِم [ سلجم ] : شتر بسيار پير و سالمند ، اسب بلند پا يا نيزه ى بلند و مرد قد بلند .

السُّلَاح

السُّلَاح - به معناى ( السَّلْح ) است و گفته مىشود مدفوع نرم و مايع است .

السِّلَاح

السِّلَاح - ج أَسْلِحَة و سُلُح و سُلْحَان : بر هر ابزار جنگى اطلاق مىشود . اين واژه كاربرد مذكر و مؤنث دارد .

السِّلَاحْدَار

السِّلَاحْدَار - ج سِلاحْدَارِيَّة : آنكه حامل سلاح است ، مُسلَّح . اين واژه فارسى است .

السَّلَّاخ

السَّلَّاخ - بسيار پوست كن ، آنكه حرفه ى سلَّاخي پس از ذبح حيوانات داشته باشد .

السَّلَاخة

السَّلَاخة - في الشيء : آنچه كه طعم يا مزه نداشته باشد .

السُّلَاسِل

السُّلَاسِل - [ سلسل ] : آب گوارا ، مي نرم و ملايم .

السَّلَاطَة

السَّلَاطَة - ( ط ) : سالاد كه معمولًا از سبزيجات و سركه و نمك تهيه مىشود .

اين واژه در زبان متداول رايج است .

السُّلَاف

السُّلَاف - ج سُلَافَات : آب چكيده ى انگور كه قبل از فشردن گرفته شده باشد كه بهترين گونه ى مي مىباشد ؛ « سُلَافُ الْعَسْكرِ » : مقدمه ى لشكر .

السُّلَافَة

السُّلَافَة - ج سُلَافَات : مترادف ( السُّلَاف ) است ؛ « سُلَافةُ كُلِّ شيءٍ عَصَرْتَه » : آغاز هر چيزى است .

السُّلَاق

السُّلَاق - جوشهائى كه بر بيخ زبان درآيد ، پوسته پوسته شدن بن دندانها ورم پلكهاى چشم بهمراه سرخى و ترشح .

السَّلَاق

السَّلَاق - بد زبانى .

السُّلَّاق

السُّلَّاق - عيد صعود و بالا رفتن حضرت مسيح است . اين واژه سريانى است .

السَّلَّاق

السَّلَّاق - اسم مبالغه است بر وزن فَعّال ؛ « خطيبٌ سَلَّاقٌ » : سخنران فصيح و بليغ .

السُّلَاقَة

السُّلَاقَة - آب دارو كه پس از جوشانيدن آماده شود .

السَّلَّاقِيّ

السَّلَّاقِيّ - من الكلاب : سگ شكارى كه از