فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٤٨٩

سَقَطَ

السُّفْل

السُّفْل - پستى . ضد ( العُلوَ ) است .

السِّفْل

السِّفْل - مترادف ( السفْل ) است .

السِّفْلَة

السِّفْلَة - متناقض ( العِلْوَة ) است ؛ « سِفْلَةُ القومِ » : افراد پست و فرومايه از قوم .

السَّفِلَة

السَّفِلَة - « سَفِلَةُ القومِ » : مترادف ( سِفْلَتُهم ) است .

السُّفْلِيّ

السُّفْلِيّ - متناقض ( العُلويّ ) است .

السُّفْلِيَّة

السُّفْلِيَّة - متناقض ( العلويَّة ) است .

سَفَنَ

سَفَنَ - - سَفْناً الشيءَ : پوست آن چيز را كند .

سَفَّنَ

سَفَّنَ - تَسْفِيناً ه : آن را تراشيد و صاف و نرم كرد ، تيشه آماده كرد تا آن را بكشد يا دو نيم كند .

السَّفَن

السَّفَن - ابزار تراشيدن و نرم كردن ، پوست زبرى كه بر روى دسته‌هاى شمشير قرار دهند .

السُّفِنْج

السُّفِنْج - مترادف ( الإسْفَنْج ) است ، اين واژه يونانى است .

السِّفَنْد

السِّفَنْد - خردل سفيد .

سَفَه

سَفَه - - سَفْهاً الرجُلَ : آن مرد را به نادانى نسبت داد ، در دادن دشنام و ناسزاگوئى بر او چيره شد .

سَفِه

سَفِه - - سَفَهاً : نادان و نفهم و بد اخلاق شد .

سَفُه

سَفُه - - سَفَاهَةً و سَفَاهاً : نادان شد ، كم خرد و كودن شد .

سَفَّه

سَفَّه - تَسْفِيهاً الرجُلَ : آن مرد را نادان شناخت يا نسبت نادانى بوى داد ، - ه : او را نا اميد كرد . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

السَّفَه

السَّفَه - مص ، نادانى ، ضد ( الحِلْم ) است ، بدخوئي .

السَّفْوَاء

السَّفْوَاء - [ سفو ] : مؤنث ( الأَسْفَى ) ؛ « ريحٌ سَفْوَاء » : باد تند ، گردباد .

السَّفُّوت

السَّفُّوت - لوحه ايست داراى سوراخهائى كه در آن قرقره‌هاى نخهاى ابريشم را قرار دهند و آنها را باز كنند . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

السَّفُّود

السَّفُّود - ج سَفَافِيد : سيخ كباب .

السَّفُّور

السَّفُّور - ( ح ) : ماهى گردى است كه خار بسيار دارد و به آن ( قُنْفُذُ الْماءِ ) گويند .

السَّفُوف

السَّفُوف - [ سفّ ] : دارو و مانند آن كه به گونه ى گَرد باشد .

السَّفُوك

السَّفُوك - بسيار خونريز .

السُّفُول

السُّفُول - اين واژه متناقض ( العُلُوّ ) است .

سَفِيَ

سَفِيَ - - سَفْياً [ سفي ] التراب : خاك پراكنده و پخش شد .

السَّفِيّ

السَّفِيّ - خاك پراكنده شده .

السَّفِيف

السَّفِيف - [ سفّ ] : مص ، آنچه كه از برگ درخت خرما ساخته شود ، كمربند پالان يا كجاوه ، از نامهاى شيطان ( ابليس ) است .

السَّفِيفَة

السَّفِيفَة - ج سَفَائِف [ سفّ ] : تنگ پالان ، - مِن الْخُوص : فرش بافته شده از برگ خرما .

السَّفِيح

السَّفِيح - جوال ، عبا يا رداى كلفت و ضخيم ، تيرى از تيرهاى قمار كه برنده ندارد .

السَّفِير

السَّفِير - فرستاده اى كه ميان قوم را آشتى دهد ، نماينده ى دولتى نزد دولتي ديگر ، - ج سُفَرَاء ، موي يا برگهاى درخت كه بر زمين ريخته شده باشد ، قسمتهاى پايين كشت .

السَّفِيرة

السَّفِيرة - ج سَفَائِر : گردنبندى كه از طلا يا نقره ساخته شده باشد .

السَّفِيل

السَّفِيل - مترادف ( السَّافِل ) است ، كم شانس ، بدبخت .

السَّفِين

السَّفِين - پاره آهن يا چوبى كه با آن هيزم و جز آن را بشكافند . اين واژه يونانى است .

السَّفِينَة

السَّفِينَة - ج سُفُن و سَفِين و سَفَائِن : كشتى ؛ « السَّفِينَةُ الفَضَائِيَّة » : سفينه ى فضائى كه وسيله فضانوردان به فضا فرستاده مىشود ؛ « سَفَائِنُ البَرِّ » : شتران .

السَّفِيه

السَّفِيه - ج سِفَاه و سُفَهَاء : ناشكيبا ، نادان ، بدخوى .

السَّفِيهَة

السَّفِيهَة - ج سِفَاه و سُفَّه و سَفَائِه و سَفِيهَات : مؤنث ( السَّفِيه ) است .

سَقَى

سَقَى - - سَقْياً [ سقي ] الرجُلَ : به آن مرد آب داد تا بنوشد ، - الثَوبَ : جامه را رنگ آميزى كرد ، - الحَدِيدَ : آهن گداخته را در آب يا روغن سرد كرد تا محكم و استوار شود ، - ه اللَّه الْغَيثَ : خداوند براى او باران فرو فرستاد ، - بَطْنُه : آب در شكمش گرد آمد و بيمار شد .

سَقَّى

سَقَّى - تَسْقِيَةً الرجُلَ : او را بسيار آب داد ، - الثّوبَ : جامه را چند بار در رنگ فرو برد .

السِّقَاء

السِّقَاء - ج أَسْقِيَة و أَسْقِيَات و أَسَاق [ سقي ] :

مشك آب يا شير .

السَّقَّاء

السَّقَّاء - [ سقي ] : بسيار آب دهنده .

السَّقَّاءَة

السَّقَّاءَة - مؤنث ( السقَّاء ) است .

السُّقَاط

السُّقَاط - آنچه كه از چيز ديگرى بر زمين فرو افتد .

السِّقَاط

السِّقَاط - جمع ( السَّاقِط ) است ، لغزش يا اشتباه ، ميوه ى نارس كه بر زمين افتاده باشد ، بال پرنده .

السَّقَّاط

السَّقَّاط - بسيار سقوط كننده يا افتان ، شمشير قاطع و بران كه با يك ضربه تن را به درد يا دو نيم كند ، خُرده فروش يا سقط فروش .

السُّقَاطَة

السُّقَاطَة - مترادف ( السُّقاط ) است .

السَّقَّاطَة

السَّقَّاطَة - مؤنث ( السَّقَّاط ) به معناى بسيار سقوط كننده است ؛ « سَقَّاطَةُ البَابِ » :

زبانه ى پشت درب كه با آن درب را بندند .

السِّقَالَة

السِّقَالَة - عند العامَّة : جرثقيل كه با آن به اماكن بلند رسند . اين واژه ايتاليائى است .

السَّقَام

السَّقَام - بيمارى .

السُّقَايَة

السُّقَايَة - [ سقي ] : جائى كه براى گرد آورى آب سازند .

السَّقَايَة

السَّقَايَة - [ سقي ] : ظرفى كه با آن آب نوشند ، سقاخانه .

السَّقَّايَة

السَّقَّايَة - مؤنث ( السَّقَّاء ) است .

سَقَرَ

سَقَرَ - - سَقْراً تْه الشمسُ : خورشيد با گرمىِ خود وى را گرمازده كرد .

السَّقْر

السَّقْر - شيره ، - ( ح ) : باز .

سَقَرُ

سَقَرُ - اسم علم است براى جهنّم . اين كلمه ممنوع از صرف است .

السَّقْرَة

السَّقْرَة - ج سَقَرَات : سختى اثر خورشيد بر سر و صورت و اندام .

سَقَطَ

سَقَطَ - - سُقُوطاً و مَسْقَطاً : بر روى زمين