فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٤٧٩

السَّخْلَة

مىآيد كه آن را مىنوشند .

سَحِمَ

سَحِمَ - - سَحَماً : سياه شد .

سَحُمَ

سَحُمَ - - سَحَماً : سياه شد .

سَحَّمَ

سَحَّمَ - تَسْحِيماً وجهَه : چهره ى او را سياه كرد .

السُّحُم

السُّحُم - چكَّشهاى آهنگر .

السَّحَم

السَّحَم - آهن .

السَّحْمَاء

السَّحْمَاء - مؤنث ( الأَسْحَم ) است براى سياه .

السُّحْمَة

السُّحْمَة - سياهى .

السَّحَمَة

السَّحَمَة - توده ى آهن .

سَحَنَ

سَحَنَ - - سَحْناً الحجرَ : سنگ را شكست ، - الشيءَ : آن چيز را كوبيد ، - الخَشَبةَ : روى تخته يا چوب را سابيد تا صاف و نرم شود .

السَّحْناء

السَّحْناء - مترادف ( السَّحْنَة ) است .

السَّحَنَاء

السَّحَنَاء - به معناى ( السَّحْنَة ) است .

السَّحْنَة

السَّحْنَة - هيأت و چهره و رنگ ، نرمى پوست صورت .

السَّحَنَة

السَّحَنَة - مترادف ( السَّحْنَة ) است .

السَّحُوح

السَّحُوح - [ سحّ ] : « سَحَابةٌ سَحُوحٌ » : ابر پُر باران .

السَّحور

السَّحور - آنچه كه بهنگام سحر از غذا و آشاميدنى تناول كنند ، سَحَرِي .

السَّحُوف

السَّحُوف - باران تند كه بهنگام ريزش بر زمين هر چه بر سر راهش باشد با خود ببرد ؛ « ناقةٌ سَحُوفٌ » : ماده شترى كه پيه بدن آن آب شده باشد .

السَّحُوق

السَّحُوق - ج سُحُق : « نَخْلةٌ سحوقٌ » : درخت نخل خرماى بلند .

السَّحِيت

السَّحِيت - « رجُلٌ سَحِيتٌ » : مردى كه از راه حرام كسب معاش كند ؛ « مَالٌ سَحِيتٌ » : مال از بين رفته و تلف شده .

السَّحِير

السَّحِير - آنكه ريه ى او از فرط كشيدن دلو آب و مانند آن خسته و نفسش بند آمده باشد ، آنكه از دردِ دِل بنالد ، شكم بزرگ .

السَّحِيف

السَّحِيف - صداى آسياب بهنگام چرخيدن ، صداى دوشيدن شير .

السَّحِيفَة

السَّحِيفَة - ج سَحَائِف : باران كه بهنگام ريزش آنچه بر سر راهش باشد با خود ببرد ، پيه بريده شده از پشت .

السَّحِيق

السَّحِيق - دور ؛ « مِسْكٌ سَحِيقٌ » : پودر مِشك .

السَّحِيقَة

السَّحِيقَة - ج سَحَائِق : مؤنث ( السَّحِيق ) است ، باران سخت كه هر چه بر راهش باشد ببرد .

سَخَا

سَخَا - - سَخاً و سَخَاءً و سَخَاوَةً و سُخُوّاً و سُخُوَّةً [ سخو ] : بخشنده شد ، - سَخْواً النارَ : افروختن آتش را آسان كرد ، - القِدرَ : آتش زير ديگ را به خوبى روشن كرد ، - الرَّجُلُ : آن مرد پس از تكان خوردن آرام شد ، - - سَخْواً و سَخْياً النارَ : افروختن آتش را ساده و آسان كرد .

السَّخَاءَة

السَّخَاءَة - ج سَخَاء [ سخو ] ( ن ) : نام گياهى است مانند تره .

السَّخَافَة

السَّخَافَة - مص ، ناتوانى در هر چيزى يا كارى .

السُّخَام

السُّخَام - زغال ، سياهى ديگ ، - ( ز ) :

گونه اى آفت است كه در برگهاى بعضى از درختان مانند انگور و زيتون و ليمو و هُلو و گردو پديد آيد و بر روى آنها قشر سياه رنگى مانند سياهى ديگ نشيند ، پر نرم كه زير بالهاى پرندگان است ، مي گوارا ؛ « لَيْلٌ سُخَامٌ » : شبى تاريك و سياه .

السُّخَامَى

السُّخَامَى - مي گوارا .

السُّخَامِيّ

السُّخَامِيّ - سياه .

السُّخَامِيَّة

السُّخَامِيَّة - مي گوارا .

السَّخَّانة

السَّخَّانة - كتلِي مسي كه در آن آب را جوش آورند .

السَّخَاوَة

السَّخَاوَة - [ سخو ] : بخشندگى .

السَّخْتَيَان

السَّخْتَيَان - به معناي ( السِّخْتِيَان ) است . اين واژه فارسى است .

السِّخْتِيَان

السِّخْتِيَان - پوست بز كه دباغى شده باشد .

اين واژه فارسي است .

سَخَرَ

سَخَرَ - - سِخْرِيّاً و سُخْرِيّاً ه : او را به كارى بدون مُزد وادار كرد ، او را خوار و زبون كرد ، - سَخْراً تِ السَّفِينةُ : كشتى به خوبى راه پيمود .

سَخِرَ

سَخِرَ - - سَخَراً و سَخْراً و سُخْراً و سُخُراً و سُخْرَةً و مَسْخَرَةً به و منه : او را مسخره كرد ؛ « انَا اقُولُ هَذَا وَلَا اسْخَرُ » : من چيزى به جز سخن حق نميگويم .

سَخَّرَ

سَخَّرَ - تَسْخِيراً ه : او را به كارى بى مزد وادار كرد ، او را خوار و زبون كرد .

السُّخْرَة

السُّخْرَة - آنكه يا آنچه را كه بدون مُزد وادار به كارى كنند ، كار با زور و بى مزد ، - و در زبان متداول بر كارِ بى مزد چه با اراده و چه بدون اراده باشد اطلاق مىشود .

السُّخَرَة

السُّخَرَة - آنكه مردم را مسخره و ريشخند كند .

السُّخْرِيّ

السُّخْرِيّ - اسم است از ( سَخَرَ ) به معناى مسخره .

السِّخْرِيّ

السِّخْرِيّ - مترادف ( السُّخْرِيّ ) است ، كار با زور و بى مزد .

السُّخْرِيَّة

السُّخْرِيَّة - اسم است از ( سَخَرَ ) .

سَخِطَ

سَخِطَ - - سَخَطاً الرجلَ و عليه : بر آن مرد خشم گرفت ، - الشيءَ : آن چيز را نخواست و مكروه دانست .

السُّخْط

السُّخْط - نارضايتى . اين واژه ضد ( الرِّضَى ) است . گفته مىشود كاربرد اين واژه بيشتر نزد بزرگان معمول است .

السُّخُط

السُّخُط - مترادف ( السخْط ) است .

السَّخَط

السَّخَط - مترادف ( السخط ) است .

سَخُفَ

سَخُفَ - - سُخْفاً و سَخَافَةً : كم خرد شد ، - الغَزْل : ريسمان باريك شد ، - السِّقَاءُ : مشك پاره شد .

سَخَّفَ

سَخَّفَ - تَسْخِيفاً ه : او را تسخيف كرد و به كم خردى نسبت داد .

السُّخْف

السُّخْف - سُستى خرد .

السَّخْف

السَّخْف - مترادف ( السخْف ) است ، زندگى ناچيز و سخت .

السُّخْفَة

السُّخْفَة - سبك مغزى ، لاغرى و ناتوانى .

السَّخْفَة

السَّخْفَة - مترادف ( السخْفَة ) است .

السَّخْل

السَّخْل - ج سُخَّل و سُخَّال : ناتوان ، ضعيف ، - مِنَ الْقَوم : مرد پست و رذل از آن قوم .

السَّخْلَة

السَّخْلَة - ج سَخْل و سِخَال و سُخْلان و سِخَلة ( ح ) :