فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٤٥٩

الزَّلَازِل

الزَّقّ

الزَّقّ - مص ، تغذيه ى اضافى به مرغ و خروس و پرنده تا اينكه فربه شوند .

الزِّقّ

الزِّقّ - ج ازْقَاق و زِقَاق و زُقَّان و أَزُقّ : مشك آب ؛ « زِقُّ الحَدَّاد » : دم آهنگرى .

زَقَا

زَقَا - - زَقْواً و زُقَاءً و زُقِيّاً و زِقيّاً و زُقُوّاً [ زقو ] الطائرُ :

پرنده آواز داد ، - الصَّبِيُّ : گريه ى كودك بسيار شد .

زَقَى

زَقَى - - زَقْياً [ زقي ] الطائرُ : پرنده آواز داد ، - الصَّبِيُّ : گريه ى كودك سخت و بسيار شد .

الزُّقَاق

الزُّقَاق - ج أَزِقَّة و زُقَّان [ زقّ ] : راه باريك ، كوچه ى تنگ ، اين واژه كاربرد مذكر و مؤنث دارد .

الزَّقَّاق

الزَّقَّاق - ج زَقَّاقُون [ زقّ ] : مشك ساز ، مشك فروش .

الزُّقَّة

الزُّقَّة - [ زقّ ] ( ح ) : پرنده ايست از پرندگان آبى كه همواره در نقطه اى مىايستد و همين كه نزديك مىشوند آن را بگيرند به زير آب فرو مىرود و از جاى ديگر سر در مىآورد .

الزَّقْزَاق

الزَّقْزَاق - [ زقزق ] : آنكه آهسته راه رود ، - ( ح ) : گونه اى مورچه .

زَقْزَقَ

زَقْزَقَ - زَقْزَقَةً و زِقْزَاقاً [ زقزق ] الطائرُ : پرنده فضله افكند ، پرنده آواز داد ، - الرَّجُلُ : آن مرد آهسته خنديد ، سبك شد ، - فَرْخَه :

پرنده جوجه ى خود را با نوك غذا داد ، - الصَّبِيَّ : كودك را رقصانيد .

زَقَفَ

زَقَفَ - - زَقْفاً الشيءَ : آن چيز را بسرعت ربود .

زَقَّفَ

زَقَّفَ - تَزْقِيفاً : با دو دست خود كف زد . اين واژه در زبان متداول رايج است .

زَقَّقَ

زَقَّقَ - تَزْقِيقاً [ زقّ ] الكبشَ : پوست گوسفند را درآورد ، - الجِلْدَ : موى روى پوست را بريد يا زدود .

الزُّقَّق

الزُّقَّق - [ زقّ ] ( ح ) : مترادف ( الزُّقَّة ) است .

الزَّقَقَة

الزَّقَقَة - [ زقّ ] : فاخته‌ها يا كبوتران آواز دهنده كه به جوجه‌هاى خود غذا دهند ، كسانى كه نسبت به كودكان عاطفه و محبت دارند .

الزُّقَّلَة

الزُّقَّلَة - چينه دان پرنده . اين واژه فارسى است .

زَقَمَ

زَقَمَ - - زَقْماً ه : آن چيز را لقمه گرفت و بلعيد .

زَقَّمَ

زَقَّمَ - تَزْقِيماً ه : به او زَقّوم يا زهر كشنده خورانيد .

الزَّقَّوم

الزَّقَّوم - هر غذائى كه زهر كشنده در آن باشد .

الزَّقْيَة

الزَّقْيَة - [ زقو ] : فرياد ، داد زدن .

زَكَا

زَكَا - - زَكَاءً و زُكُوّاً [ زكو ] الزرعُ : گياه روئيد ، - تِ الأَرْضُ : زمين پر بركت شد ، - الرَّجُلُ : آن مرد از نعمت فراخ برخوردار شد ، نيكو شد ، پاكيزه و پيراسته شد .

زَكَّى

زَكَّى - تَزْكِيةً : رشد كرد و افزون شد ، تشنه شد ، - ه اللَّه : خداوند آن را افزون كرد ، پاكيزه كرد ، نيكو كرد ، - فلاناً : از فلانى زكات گرفت ، وى را ستود و گفت عادل است ، - مالَه : زكات مال خود را پرداخت ، - نَفْسَه : خود را ستود .

الزَّكَاة

الزَّكَاة - ج زَكًا و زَكَوَات [ زكو ] : پاكى و طهارت ، خالص آن چيز ، صدقه ، زكات مال .

الزُّكَام

الزُّكَام - ( طب ) : زكام ، سرماخوردگى .

الزَّكَانَة

الزَّكَانَة - گمان راست و درست .

الزَّكَانِية

الزَّكَانِية - مترادف ( الزكَانَة ) است .

زَكَّرَ

زَكَّرَ - تَزْكِيراً [ زكر ] الإناءُ : جام يا ظرف پُر شد .

الزُّكْرَة

الزُّكْرَة - ج زُكَر : مشك شراب يا سركه و مانند آنها ، ناف شكم .

زَكْزَكَ

زَكْزَكَ - زَكْزَكَةً [ زكزك ] ه : او را قلقلك داد .

اين واژه در زبان متداول رايج است .

زَكَمَ

زَكَمَ - - زَكْماً القِربةَ : مشك را پُر كرد ، - ه : باعث زُكام و سرماخوردگى وى شد ، - تْ به امُّه : مادرش او را زائيد .

زُكِمَ

زُكِمَ - زُكام شد يا سرما خورد .

الزُّكْمَة

الزُّكْمَة - مرد سنگين و بد اخلاق ، كوچكترين فرزند پدر و مادر .

الزَّكْمَة

الزَّكْمَة - ( طب ) : مترادف ( الزكَام ) است .

زَكِنَ

زَكِنَ - - زَكَناً الأمرَ : به آن كار گمان برد ، به آن امر پى برد ، در آن كار هوشيار شد ، آن را فهميد ، - منه عَدَاوةً : به دشمنى او پى برد ، - زُكُوناً الَيه : به او پناه برد و با وى آميزش كرد .

زَكَّنَ

زَكَّنَ - تَزْكِيناً : گمان كرد ، - عَليه : امر بر او مشتبه شد .

زَكِيَ

زَكِيَ - - زَكًى [ زَكي ] الزرعُ : كِشت روئيد ، - تِ الأَرْضُ : زمين خوب و با بركت شد ، - الرجُلُ : آن مرد در فراخ زندگى قرار گرفت ، نيكو شد ، پاكيزه و رستگار شد .

الزَّكِيّ

الزَّكِيّ - ج أَزْكِيَاء [ زكو ] : آنچه كه پاك و خوب باشد ، آنچه كه نيكو باشد ، آنكه نيكوكار و پارسا باشد ، آنكه پاك از گناه باشد .

الزَّكِيَّة

الزَّكِيَّة - مؤنث ( الزكِيّ ) است ؛ « رَائِحَةٌ زَكِيَّة » : بوى خوش و عطر آميز ؛ « ارْضٌ زَكِيَّة » :

زمين خوب و پر بركت .

زَلَّ

زَلَّ - - زَلاًّ و زَلَلًا و زُلُولًا و زَلِيلا و مَزِلَّةً و زِلِّيلَى و زِلِّيلَاء [ زلّ ] : ليز خورد و بر زمين افتاد ، - عمرُه : عمر او به سر آمد ، - عَن الحَقِّ او الصَّوَاب : از راه حق و درستى منحرف شد ، - - زَلِيلًا و زُلُولًا :

با شتاب گذر كرد ، - زُلُولًا الدرهمُ : وزن يا عيار درهم كم شد ، - - زَلَلًا : رانهاى او سست و لاغر شد .

الزُّلّ

الزُّلّ - جائى كه در آن مىلغزند يا سُر ميخورند . اين واژه كاربرد مذكر و مؤنث دارد .

الزِّلّ

الزِّلّ - واحد ( الزِّلَّة ) است .

الزَّلَّاء

الزَّلَّاء - مؤنث ( الأَزَلّ ) است ؛ « قوسٌ زَلَّاء » :

كمانى كه از آن تير با سرعت رها مىشود .

الزَّلَابِيَة

الزَّلَابِيَة - ( ط ) : زولبيا . اين واژه فارسى است .

الزِّلَاج

الزِّلَاج - گيره ى پشت درب .

الزَّلَّاجَة

الزَّلَّاجَة - كفش اسكى كه با آن روى يخ سُر خورند .

الزُّلَازل

الزُّلَازل - [ زلزل ] : « ماءٌ زُلَازِلٌ » : آب زُلال و گوارا .

الزَّلَازِل

الزَّلَازِل - [ زلزل ] : سختيها و سرگردانيها .