فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٤٥٦

الزَّعَّاق

را بافت ، - العُقْدَةَ : گِره را سفت و سخت بست . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

زَرِدَ

زَرِدَ - - زَرَداً اللقمةَ : لقمه را با شتاب بلعيد .

الزَّرَد

الزَّرَد - ج زُرُود : زره كه حلقه‌هاى آن درهم آميخته شده باشند ، و در زبان متداول به معناى حلقه ى ريز مىباشد ؛ « حِمَارُ الزرَدِ » ( ح ) : پوست بدن اين حيوان كه به شكل خر است راه راه مىباشد و از تيره ى ( خيليّات ) است ، گورخر .

الزَّرِد

الزَّرِد - آنكه با شتاب غذا را خورد يا بَلْعد .

الزَّرْدَة

الزَّرْدَة - يك بار خوردن .

زَرَّرَ

زَرَّرَ - تَزْرِيراً [ زرّ ] ثوبَه : دگمه‌هاى پيراهنش را بست ، براى پيراهنش دگمه دوخت .

زَرْزَرَ

زَرْزَرَ - زَرْزَرَةً [ زرزر ] الزرْزُورُ : صدا داد ، سوت زد ، - الرّجُلُ : آن مرد همواره گوشت سار خورد ، - بالمكانِ : در آن مكان اقامت كرد .

الزُّرْزُر

الزُّرْزُر - ج زَرَازِر ( ح ) : مترادف ( الزُّرزور ) است .

الزُّرْزُور

الزُّرْزُور - ج زَرَازِير ( ح ) : سار كه پرنده ايست بزرگتر از گنجشك و گونه اى از آن به رنگ سياه و گونه ى ديگر با نقطه‌هاى سياه و سفيد است .

الزُّرْزُورِيّ

الزُّرْزُورِيّ - آنچه كه به رنگ زُرزور مىباشد .

زَرَطَ

زَرَطَ - - زَرْطاً اللقمةَ : لقمه را بلعيد . اين واژه را در زبان متداول ( زَلَطَ ) گويند .

زَرَعَ

زَرَعَ - - زَرْعاً : تخم بر زمين پاشيد و كِشت كرد ، زراعت كرد ، - الأَرضَ : زمين را كِشت كرد ، در زمين تخم پاشيد ، - اللَّه النبَاتَ : خداوند گياه را رويانيد .

الزَّرْع

الزَّرْع - مص ، - ج زُرُوع : زمين كِشت شده ، فرزند ؛ « الزَّرْعُ و الضَّرْع » : كِشْتزار و دام و ستور و چارپايان .

الزُّرْعَة

الزُّرْعَة - بذر ، تخم ، جاى كِشْت .

الزَّرْعة

الزَّرْعة - جاى كِشت ، زمين مزروعى .

الزِّرْعَة

الزِّرْعَة - به معناى ( الزَّرْعَة ) است .

الزَّرَعَة

الزَّرَعَة - به معناى ( الزَّرْعَة ) است .

زَرَفَ

زَرَفَ - - زَرْفاً : جهيد ، - في الكَلَامِ : بر سخن افزود و دروغ گفت .

زَرِفَ

زَرِفَ - - زَرْفاً الجرحُ : زخم پس از بهبودى دوباره سر باز كرد .

زَرَّفَ

زَرَّفَ - تَزْرِيفاً الشيءَ : بر آن چيز افزود ، - في الكلامِ : بر سخن افزود و دروغ گفت ، - الرمْحَ فيه : نيزه را به درون او فرو برد ، - ه : او را راند و دور كرد ، - القومَ : آن قوم را به چند دسته تقسيم و پراكنده كرد .

زَرَقَ

زَرَقَ - - زَرْقاً الطائرُ : پرنده فضله افكند ، - تِ النَّاقَةُ الرَّحْلَ : ماده شتر جهاز را به عقب خود كشيد ، - الطَّائِرَ : پرنده را با نيزه ى كوچك زد ، - الرَّجُلَ بِبَصِره : بر آن مرد چشم دوخت ، - تْ عَيْنُه نحوى : چشم او به سوى من كشيده شد و سفيدى آن پديدار گرديد ، - النَّجمُ : ستاره فرو رفت و ناپديد شد . اين واژه سريانى است .

زَرِقَ

زَرِقَ - - زَرَقاً تْ عينُه : چشم او آبى شد ، - الشيءُ : آن چيز نيلگون شد ، - الرَّجُلُ : آن مرد كور شد .

الزُّرْق

الزُّرْق - كنايه از نيزه‌ها و سرنيزه هاست كه معمولًا به رنگ كبود است .

الزَّرَق

الزَّرَق - سفيدى كه در زير موى باشد ، رنگ آبى آسمانى .

الزُّرَّق

الزُّرَّق - سفيدى در پيشانى اسب ، - زَرَارِق ( ح ) : پرنده ايست شكارى در حجمى ميان باز و شاهين .

الزَّرْقَاء

الزَّرْقَاء - ج زُرْق : مؤنث ( الأَزْرَق ) است ، آسمان ، مي .

الزُّرْقَة

الزُّرْقَة - رنگ آبى آسماني .

الزَّرْقَة

الزَّرْقَة - مهره ايست براى افسون ديگران .

زَرَكَ

زَرَكَ - - زَرْكاً ه : او را در تنگنا انداخت و براى وى مزاحمت ايجاد كرد . اين واژه در زبان متداول رايج است و سرياني است .

الزَّرْكَة

الزَّرْكَة - زحمت و مشقّت . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الزَّرْكَش

الزَّرْكَش - ابريشمى كه با رشته‌هاى نقره بافته شده باشد . اين واژه فارسى است .

الزَّرْكَشة

الزَّرْكَشة - « زَرْكَشَةُ الكلام » : زيبائى و آراستگى سخن .

الزَّرْنَب

الزَّرْنَب - [ زرنب ] ( ح ) : گاو وحشى .

زَرْنَقَ

زَرْنَقَ - زَرْنَقَةً : از آفتابه آب خورد بدون اينكه بمكد . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الزِّرْنِيخ

الزِّرْنِيخ - ( ك ) : ماده ى زرنيخ كه به رنگ خاكسترى است و هرگاه با پودر سنگ آميخته شود موى بدن را مىزدايد . تركيبات اين ماده سمى است و در آزمايشهاى پزشكى به كار برده مىشود بويژه براى از بين بردن موشها . اين واژه يونانى است .

الزِّرْنِيق

الزِّرْنِيق - ( ك ) : مترادف ( الزّرنيخ ) است .

الزَّرِيّ

الزَّرِيّ - [ زري ] : مرد پست و ناچيز .

الزَّرِيبَة

الزَّرِيبَة - ج زِرَاب و زَرَائِب : آغل دام و چهار پايان ، خوابگاه شير ، كمينگاه صيّاد .

الزَّرِير

الزَّرِير - [ زرّ ] : مترادف ( الزرَّار ) است .

الزَّرِيع

الزَّرِيع - مزرعه اى كه فقط با آب باران آبيارى مىشود ، زراعت ديم .

الزِّرِّيع

الزِّرِّيع - آنچه كه بر روى زمين از دانه‌هاى ريخته شده برويد .

الزَّرِيعَة

الزَّرِيعَة - آنچه كه كِشت شده باشد ، زمين كشت شده .

الزَّرِّيعَة

الزَّرِّيعَة - سبزى خوردن . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الزُّرَيْق

الزُّرَيْق - ( ح ) : پرنده ايست از گنجشك بزرگتر ؛ « ابُو زريق » : زاغ .

الزُّرَيْقَاء

الزُّرَيْقَاء - ( ح ) : جانورى است همانند زَبّاد ( سنّور ) كه دست و پايش كوتاهتر و بدنش درازتر از زَبَاد است ، - ( ط ) : تريدى كه از شير و روغن تهيه مىشود .

زَطَّ

زَطَّ - - زَطَّاً [ زطَّ ] الذبابُ : مگس صدا كرد .

الزَّعَارة

الزَّعَارة - تند خوئى ؛ « اهْلُ الزَّعَارَةِ » : عيّاران بيكار كه بدنبال هوا و هوس باشند .

الزَّعَارَّة

الزَّعَارَّة - تندخوئى و بداخلاقي .

الزَّعَارِير

الزَّعَارِير - توده‌هاى سرگين كه به گوشه‌هاى پشم و جز آن چسبند .

الزُّعَاف

الزُّعَاف - « سُمٌّ زُعَافٌ » : زهر كشنده .

الزُّعَاق

الزُّعَاق - آب تلخ كه قابل آشاميدن نباشد .

الزَّعَّاق

الزَّعَّاق - آنكه ستوران را براند و بدنبال آنها بانگ زند ، - مِنَ الْخَيلِ : آنكه بسيار و با