فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٤٤٦

رَوَّدَ

الرَّوَاح

الرَّوَاح - [ روح ] : مص ، آغاز شب ، سرشب .

اين واژه در مقابل ( الصباح ) است به معناى بامداد ، خورسندى و شادمانى .

الرَّوَاحة

الرَّوَاحة - [ روح ] : راحت ، شادمانى كه در انسان پديد آيد .

الرُّوَادَة

الرُّوَادَة - [ رود ] : مترادف ( الرَّادة ) است .

الرَّوَادِف

الرَّوَادِف - [ ردف ] : ناتوانان ، قوم عقب افتاده يا پس افتاده .

الرَّوَازح

الرَّوَازح - [ رزح ] : « إبلٌ رَوَازِح » : شتران ناتوان و از كار افتاده .

الرَّوَاسِب

الرَّوَاسِب - [ رسب ] ( ط ا ) : مواد رسوبى كه آبهاى روان در زمينهاى گود بر جاى گذارند و نيز بر آنها ( الرُّسُوبِيّات و المَوادّ الرُّسُوبِيَة ) اطلاق مىشود .

الرَّوَاسِي

الرَّوَاسِي - [ رسو ] : كوههاى ثابت و استوار .

الرَّوَاسِيم

الرَّوَاسِيم - [ رسم ] : نام كتابهائى است كه در زمان جاهليت وجود داشته است .

الرَّوَاعِف

الرَّوَاعِف - [ رعف ] : نيزه‌ها .

الرَّوَاعِي

الرَّوَاعِي - [ رعي ] : « رَوَاعي الشيْبِ » : آغاز و اوايل پيرى .

الرَّوَاغ

الرَّوَاغ - [ روغ ] : مكر و حيله .

الرَّوَّاغ

الرَّوَّاغ - [ روغ ] : آنكه بسيار حيله و مكر داشته باشد ، روباه ؛ « هو ثلعبٌ رَوّاغٌ » : او روباه مكارى است ؛ « هُم ثعالبُ رَوَّاغَة » :

آنها روباهان مكارند .

الرُّوَاق

الرُّوَاق - ج أَرْوِقة و رُوَاقَات و رُوق [ روق ] ( ب ) :

سقف جلوى خانه ، الرَّوَاق - ج أرْوِقه و رِوَاقَات و رُوق ( ب ) رواق خانه ؛ « رِواقُ العينِ » : ابروى چشم ؛ « رِواقُ الليلِ » : سر آغاز شب ؛ « رِواق السلامة » ( ا ع ) : اخذ روش و تدابير نظامى براى دفاع از كاروانهاى ارتش و حمايت آنها .

الرَّوَامِس

الرَّوَامِس - [ رمس ] : پرندگانى كه در شب پرواز مىكنند ، بادهاى سختى كه آثار خانه‌ها را از برانگيختن خاك مىپوشانند .

الرِّوَاية

الرِّوَاية - ج رِوَايَات [ روي ] : مص داستان ، قصّه ، نمايشنامه ؛ « رِوايَةٌ مَسْرَحِيَّة » و « رِوَايةٌ سِينَمَائيَّة » و « رِوَايةٌ هزليَّة » : داستان نمايشى يا سينمائى يا فكاهى .

رَوَّأَ

رَوَّأَ - تَرْوِيئاً و تَرْوِئَةً [ روأ ] في الأَمرِ : در آن كار تأمّل كرد و انديشيد .

رَوَّبَ

رَوَّبَ - تَرْوِيباً [ روب ] اللَّبنَ : شير را ماست كرد .

الرَّوْب

الرَّوْب - [ روب ] : شير سفت و غليظ .

الرَّوْبَى

الرَّوْبَى - [ روب ] : آنها كه از فرط راه خسته شده و به خواب سنگين رفته‌اند ، « قومٌ رَوْبَى » : قومى كه ماست نوشيده و مست شده‌اند ، گروهى سست نفس .

الرَّوْبَان

الرَّوْبَان - واحد ( الرَّوبَى ) است .

الرُّوبَة

الرُّوبَة - [ روب ] : مايه‌ى ماست كه در شير نهند تا ماست شود ، بازمانده‌ى شير سرگردانى و تنبلى از بسيار نوشيدن شير ، قوام زندگى ، نيازمندى ، بينوائى ، - مِنَ اللَّحْمِ : يك پاره گوشت ، - من الليل : پاسى از شب .

الرَّوْبَة

الرَّوْبَة - [ روب ] : مايه‌ى ماست كه در شير آميزند تا ماست شود ، بقيه‌ى شير .

الرَّوْبَعَة

الرَّوْبَعَة - [ ربع ] ( طب ) : گونه‌اى بيمارى است كه در شتر بچگان پديد آيد .

الرُّوبِيَان

الرُّوبِيَان - ( ح ) : گونه‌اى خرچنگ دريائى است كه نام ديگر آن ( القُرَيْدِس ) است .

الرُّوبِينِيَّة

الرُّوبِينِيَّة - ( ن ) : درخت اقاقيا .

الرُّوتَابَاغَا

الرُّوتَابَاغَا - ( ن ) : مترادف ( الرُّتْباغا ) است به معناى شلغم بيابانى .

الرَّوْث

الرَّوْث - ج أَرْوَاث [ روث ] : پشگل اسب يا سرگين هر ستور سم دارى .

رَوَّجَ

رَوَّجَ - تَرْوِيجاً [ روج ] الشيءَ و بهِ : در آن چيز تعجيل كرد ، - السِّلْعَةَ و الدراهمَ : كالا يا درهمها را متداول كرد ، - فلانٌ كلامَهُ :

فلانى سخن خود را با آب و تاب گفت ولى مفهوم نشد ، - الرجُلُ : آن مرد شتاب كرد . اين تعبير اخير در زبان متداول رايج است .

الرَّوْجَة

الرَّوْجَة - [ روج ] : شتاب ، عجله .

رَوحَ

رَوحَ - - رَوَحاً [ روح ] : آن چيز را فراخ يا گشاد شد .

رَوَّحَ

رَوَّحَ - تَرْوِيحاً القومَ : بهنگام شب نزد آن قوم رفت ، - الإبِل : شتران را به استراحتگاه برد ، - الدهنَ : روغن را خوشبو كرد ، - قلبَهُ : دل او را شادمان كرد ، - الرَّجُلَ : آن مرد را راحت و شادمان كرد ، - عن النَّفْسِ : به استراحت پرداخت ، - عليهِ بِالمِرْوَحة : با بادزن دستى ويرا باد زد ، - بِالجَمَاعةِ : با جماعت نماز تراويح خواند ، - الإنَاءُ : كاسه لبريز شد و از آن چيزى ريخت . اين تعبير در زبان متداول رايج است ، - الشيءَ : آن چيز را ضايع و تلف كرد . اين تعبير نيز در زبان متداول رايج است ، تِ المرأةُ : آن زن بچه‌ى خود را ناتمام افكند . اين تعبير نيز در زبان متداول رايج است .

الرُّوح

الرُّوح - ج أَرْوَاح [ روح ] : روان ، روح ، نفس ، وحي ، فرمان خدا ، فرشته ؛ « الرُّوح الأَعْظم » :

خداوند ؛ « الرُّوح القُدس » : اقنوم سوم از اقانيم الهى كه ويژه‌ى مذهب مسيحيان است ؛ « هو خَفِيفٌ الرُّوح » : او سبكبال و خوش قلب است ؛ « طويلُ الرُّوح » : بردبار ، شكيبا . اين تعبير در زبان متداول رايج است ؛ « رُوحُ الكلامِ » : فحواى سخن . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

الرَّوْح

الرَّوْح - [ روح ] : شادمانى ، راحت ، رحمت ، عدالت ، يارى كردن ، نسيم باد ؛ « يومٌ رَوْحٌ » : روزى خوش ؛ « ليلةٌ رَوْحَةٌ » : شبى خوش .

الرَّوَح

الرَّوَح - [ روح ] : فراخى ، گشادى ميان دو پا .

الرُّوحَانيّ

الرُّوحَانيّ - منسوب به ( الروح ) است .

الرُّوحَانِيَّة

الرُّوحَانِيَّة - عقيده‌ى مذهبى كسانى است كه نفس را غير از ماده ميدانند .

الرَّوْحَاء

الرَّوْحَاء - [ روح ] : مؤنث ( الأَروَح ) است .

الرَّوْحة

الرَّوْحة - ج رَوْحَات [ روح ] : اسم مرّه از ( راحَ ) است .

الرُّوحِيّ

الرُّوحِيّ - ويژه‌ى رُوح يا نفس است ، غير مادى ، آنچه كه ويژه‌ى دين يا كليسا باشد ؛ « السُّلطةُ الرُّوحِيَّة » : حكومت مذهبى ؛ « المَشرُوبَاتُ الرُّوحِية » : مشروبات الكلي .

رَوَّدَ

رَوَّدَ - تَرْويداً [ رود ] هُ : او را به ملايمت و آهستگى واداشت .