فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٤١٢

الذَّيْم

الذَّيْفَان

الذَّيْفَان - [ ذيف ] : زهر كشنده .

الذِّيفَان

الذِّيفَان - [ ذيف ] : مترادف ( الذِّيفان ) است .

الذَّيَفَان

الذَّيَفَان

[ ذيف ] : مترادف ( الذَّيْفَان ) است .

ذَيَّلَ

ذَيَّلَ - تَذْيِيلًا [ ذيل ] الكتابَ : در كتاب شرح و پاورقى نوشت ، - الثوبَ : جامه را بلند دوخت .

الذَّيْل

الذَّيْل - ج أذْيال و ذُيُول و أذْيُل : آخر و پايان هر چيزى ؛ « ذَيْلُ الثوبِ » : پائين دامن كه بر زمين كشيده شود ؛ « ذَيْلُ الفرسِ » : دم اسب ؛ « ذَيْلُ الريحِ » : اثر باد كه بر روى شن و رمل كشيده شود ، آنچه از خاك كه وسيله‌ى باد بر روى زمين كشيده و پراكنده شود ؛ « فى ذَيْلهِ » : در پائين آن ؛ « طاهِرُ الذّيل » : پاك دامن و بريء ؛ « تَمسَّكَ بِاذْيَالِهِ » : دست به دامن او شد ؛ « اذْيالُ النّاس » : مردم دور دست ؛ « ذُيولُ القَضِيَّة » 160 : نتيجه و عاقبت كار ؛ « ذيولُ النَّاس » : اواخر مردم .

الذَّيْم

الذَّيْم - [ ذيم ] : عيب و نقص و بد گوئى يا مذمّت .