فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٣٣٦

حَفِيَ

، - ( ح ) : جوجه‌هاى شتر مرغ ؛ « حَفَانٌ النّعامِ » : پَرِ شترمرغ .

الحَفَّانَة

الحَفَّانَة - ( ح ) : واحد ( الحَفَّان ) است .

الحَفَّة

الحَفَّة - [ حفّ ] : چوبى كه بر آن جامه پيچند ، بخشندگى كامل ، آن اندازه از علوفه كه شتر در چرا خورد .

حَفْحَفَ

حَفْحَفَ - حَفْحَفَةً [ حفحف ] : صدا يا آوازى از خود درآورد مانند تكان خوردن يا پريدن پرنده يا شعله‌ى آتش .

حَفَدَ

حَفَدَ - - حَفْداً و حُفُوداً و حَفَدَاناً في العمل : در آن كار شتاب كرد ، - هُ : به او خدمت كرد .

الحَفَد

الحَفَد - شتاب كردن .

حَفَرَ

حَفَرَ - - حَفْراً : بن دندانهاى او پوسيده شده ، - الصبيُّ : دندانهاى شيرى بچه افتاد ، - الأرضَ : در زمين گودال كند ، - البِئرَ :

چاه را كند ، - الطَّريقَ : با راه رفتن بر روى زمين اثر پاى نهاد ، - الشيءَ : تمام آن چيز را دانست .

حَفِرَ

حَفِرَ - - حَفَراً : بن دندانهايش از زردى تباه شد ، - الصبيُّ : دندانهاى شيرى بچه افتاد .

حُفِر

حُفِر - مترادف ( حَفِرَ ) است ، - الصبيُّ :

مترادف ( حَفَرَ ) است .

الحَفْر

الحَفْر - مص ، چاه فراخ ، زردى روى دندانها .

الحَفَر

الحَفَر - ج أَحْفَار و جج أَحَافِير : مترادف ( الحَفْر ) است ، خاكى كه پس از كندن زمين بيرون كشند ، زردى روى دندانها .

الحِفْرَى

الحِفْرَى - ( ن ) : گياهى است كه همواره بر روى شنها سبز باشد .

الحُفْرَة

الحُفْرَة - ج حُفَر : گودال ، گور .

الحَفْرِيَّات

الحَفْرِيَّات - كاوشها ، حفريات ، كندن زمين براى بدست آوردن آثار باستانى .

حَفَزَ

حَفَزَ - - حَفْرَاً هُ : او را برانگيخت و تشويق كرد ، او را از پشت راند ؛ « حَفَزَ الليلُ النّهارَ » : شب روز را راند ، - هُ بالرُّمحِ : با نيزه او را زد ، - هُ عن كذَا : او را از آن چيز روى گردان كرد .

حَفَشَ

حَفَشَ - - حَفْشاً القومُ عليه : آن قوم بر سر او گرد آمدند ، - السيلُ : آب سيل در يك گودال قرار گرفت ، - السيلُ الواديَ : آب سيل دره را فرا گرفت ، - الفرسُ : اسب پياپى دويد و نيكو راهپيمائى كرد ، - المطرُ الأرضَ : باران گياه زمين را نمايان ساخت ، - هُ : پوست آن چيز را كند ، - فلاناً : فلانى را راند و بيرون كرد ، - فى الأمرِ : در آن كار كوشيد .

حَفِشَ

حَفِشَ - - حَفَشاً تِ السحابةُ : ابر باران تندى باريد و سپس باز ايستاد و پراكنده شد .

حَفَّشَ

حَفَّشَ - تَحْفِيشاً الرجُلُ : آن مرد خانه‌نشين شد .

الحِفْش

الحِفْش - ج أَحْفَاش و حِفَاش : سبد ، خانه‌ى كوچك ، كوهان شتر ، چيز كهنه و فرسوده .

الحَفْشَة

الحَفْشَة - باران تند و بسيار كه يك بار ببارد .

حَفَصَ

حَفَصَ - - حَفْصاً الشيءَ : آن چيز را جمع كرد ، - الشيءَ من يَده : آن چيز را از دست خود انداخت .

الحَفْص

الحَفْص - ج أَحْفَاص و حُفُوص : خانه‌ى كوچك ، ساك يا سبد چرمى ، - ( ح ) :

بچه‌ى شير .

الحَفَص

الحَفَص - هسته‌ى زالزالك و مانند آن .

حَفِظَ

حَفِظَ - - حِفْظاً الشيءَ : آن چيز را از تلف و فرسودگى نگاهداشت ، از بى ارزش شدن محافظت كرد ، - هُ اللَّهُ : خداوند او را نگهدارى كند ، - المالَ : مال را نگهدارى كرد ، - السرَّ : راز را پنهان كرد ، - الكِتابَ :

كتاب را از بر كرد ، - هُ لِنَفْسِهِ : آن را براى خود نگاهداشت ، آن چيز را به خود اختصاص داد ، - الوَفَاءَ له : به او وفادار شد .

حَفَّظَ

حَفَّظَ - تَحْفِيظاً هُ الكتابَ : او را به حفظ كردن كتاب وادار كرد .

الحِفْظ

الحِفْظ - مص ، بخاطر سپردن ، اين واژه خلاف ( النِّسيان ) است ؛ « حِفْظُ الآثارِ » :

محافظت و نگهدارى از آثار .

الحِفْظَة

الحِفْظَة - خشم .

حَفَّفَ

حَفَّفَ - تَحْفِيفاً [ حفّ ] القومُ حوله و حَفَّفوه : آن قوم در اطراف او گرد آمدند ، - هُ بكذا : او را با چيزى احاطه كرد ، - الرّجلُ : مال آن مرد كم شد و در سختى قرار گرفت .

الحَفَف

الحَفَف - اثر ، نشان ؛ « جاءَ على حَفَفِهِ » :

در پى و بر اثر او آمد ، تنگدستى ، بى چيزى ، ناحيه .

حَفَلَ

حَفَلَ - - حَفْلًا و حُفُولًا و حَفِيلًا الماءُ : آب بگونه‌ى فراوان جمع شد ، - تِ السَّمَاءُ :

باران آسمان شديد شد ، - الدمعُ : اشك بسيار شد ، - القومُ : آن قوم گرد هم آمدند ، - الرجُلُ : آن مرد اهتمام ورزيد ؛ « ما حَفَلَ به » : به او اهميت نداد و اهتمام نورزيد ، - الوادِي بالسيل : دره پر از آب سيل شد ، - الشيءَ : آن چيز را آراست و جلا داد .

حَفَّلَ

حَفَّلَ - تَحْفِيلًا هُ : آن را جمع آورى كرد ، آن را آراست و زيبا كرد ، - الناقَةَ : ماده شتر را چند روزى ندوشيد تا شير در پستانش جمع شود ، - الشيءَ : آن چيز را جلا داد .

الحَفْل

الحَفْل - مص ، گروه ، تعداد ؛ « عنده حَفْلٌ من الناسِ » : نزد او تعدادى از مردم جمع شده‌اند ؛ « جمعٌ حَفْلٌ » : جمعى بسيار .

الحَفَلَى

الحَفَلَى - دعوت عمومى .

الحَفْلَة

الحَفْلَة - اسم مره است ؛ « حَفْلة خِطابيَّة » : جشن سخنرانى ؛ « حَفْلَة غنَائيّة » يا « حَفْلَة موسيقيّة » : جشن آواز و هنر و موسيقى ؛ « حَفْلَة شاي » : ميهمانى به چاى و شيرينى يا تىپارتى ؛ « حَفْلَة سَاهِرَة » :

جشن شبنشينى ؛ « حفلة اسْتقبال » : جشن ميهمانى و پذيرائى .

حَفَنَ

حَفَنَ - - حَفَناً لهُ : به او چيز كمى به اندازه‌ى يك مشت بخشيد ، - الشيءَ : آن چيز را با دو دست خود پاك كرد . اين اصطلاح درباره‌ى چيزى خشك مانند آرد به كار مىرود .

الحُفْنَة

الحُفْنَة - ج حُفَن : دو مشت پُر ، گودال .

الحَفْنَة

الحَفْنَة - ج حُفَن : دو مشت پُر .

حَفِيَ

حَفِيَ - - حَفاً و حِفَايَةً و حِفَاوَةً و حَفَاوَةً و تِحْفَايَةً [ حفو ] بهِ : او را بسيار گرامى داشت و اظهار شادمانى كرد ، - عنه : از چگونگى او بسيار سؤال كرد ، - حَفَاوَةً اليه فى الوصيَّة :

دربارهء وى بسيار وصيّت و سفارش كرد