فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٦

الأَخْبَاب

و نغمه درآورد ، - الرجلُ : آن مرد خطا و اشتباه كرد .

أَحْنَى

أَحْنَى - إِحْنَاءً [ حنو ] عليه : بر او مهربانى و نوازش كرد و به وى گرائيد .

أَحْناءُ

أَحْناءُ - [ حنو ] الأمورِ : امور متشابه و همسان .

أَحْنَثَ

أَحْنَثَ - إِحْنَاثاً [ حنث ] هُ : او را وادار به سوگند خوردن دروغ كرد .

أَحْنَطَ

أَحْنَطَ - إِحْنَاطاً [ حنط ] الزرعُ : هنگام درو كشت رسيد ، - الشجرُ : ميوهء درخت رسيده شد ، - المَيّتَ : مرده را حنوط زد تا بدنش خوشبو باشد .

الأَحْنَف

الأَحْنَف - م حَنْفاء ، ج حُنْف [ حنف ] : آنكه پاى او خميده شده و با پشت قدم راه رود .

أَحْنَقَ

أَحْنَقَ - إِحْنَاقاً [ حنق ] هُ : او را به خشم در آورد ، - الرّجلُ : آن مرد كينهء سختى بدل گرفت ، كينه‌توز شد ، - الدّابَّة : ستور را لاغر كرد .

أَحْنَكَ

أَحْنَكَ - إِحْنَاكاً [ حنك ] هُ الدهرُ : روزگار او را پخته و آزموده كرد .

الأَحْوَى

الأَحْوَى - م حَوَّاء ، ج حُوّ [ حوي ] : آنكه سبزه رو و داراى لبهاى گندمگون باشد .

احْوَالَّ

احْوَالَّ - احْوِيلَالًا [ حول ] تِ الارضُ : زمين سرسبز و پر از گياهان شد .

احْوَاوَى

احْوَاوَى - احْوِيوَاءً [ حوي ] : آن مرد گندمگون و سبزه رو شد .

أَحْوَبَ

أَحْوَبَ - إِحْوَاباً [ حوب ] : به گناه كشيده شد .

الأَحْوَب

الأَحْوَب - م حَوْبَاء ، ج حوْب [ حوب ] :

گناهكار .

أَحْوَجَ

أَحْوَجَ - إِحْوَاجاً [ حوج ] هُ : او را نيازمند كرد ، به آن چيز نيازمند و محتاج گرديد ، - فلاناً الى كذا : او را به چيزى نيازمند و روىآور گردانيد .

الأَحْوَج

الأَحْوَج - [ حوج ] : افعل التفضيل است و به معناى نيازمندتر مىباشد ؛ « مَا احْوَجَه الى » :

چقدر او نيازمند به . . . است .

احْوَرَّ

احْوَرَّ - احْوِرَاراً [ حور ] : آن چيز سفيد شد ، - تِ العينُ : چشم لوچ يا چپ شد .

الأَحْوَر

الأَحْوَر - م حَوْراء ، ج حُور [ حور ] : آنكه سپيدى چشم او و سياهى آن پر رنگ باشد .

الأَحْوَرِيّ

الأَحْوَرِيّ - [ حور ] : آنكه سفيد و نرم باشد .

الأَحْوَس

الأَحْوَس - ج حَوْس [ حوس ] : گرگ ، دلير و قهرمان ، آنكه از چيزى سير نشود .

أَحْوَشَ

أَحْوَشَ - إِحْوَاشاً [ حوش ] الصيدَ : از كنار و بدنبال شكار آمد تا آن را بدام اندازد ، - عليه الصَّيدَ و احْوشَهُ ايّاه : شكار را به سوى او راند و كمك كرد تا آن را شكار كند .

الأَحْوصَ

الأَحْوصَ - م حَوْصَاء ، ج حُوص و أَحَاوِص [ حوص ] : مردى كه دنبالهء چشمش تنگ باشد چنان كه گوئى بهم دوخته شده است .

الأَحْوَط

الأَحْوَط - [ حوط ] : آنكه سخت محتاط و بسيار مورد اعتماد باشد .

أَحْوَلَ

أَحْوَلَ - إِحْوَالًا [ حول ] الصبيُّ : كودك يك ساله شد .

احْوَلَّ

احْوَلَّ - احْوِلالًا [ حول ] تْ عينُهُ : چشم او چپ شد .

الأَحْوَل

الأَحْوَل - [ حول ] : آنكه چشم او چپ يا لوچ باشد ، - م حَوْلاء ، ج حُول ، - [ حول و حيل ] :

آنكه بسيار حيله‌گر باشد ؛ « هو احْوَلُ منك » :

او از تو حيله‌گرتر است ؛ « ما احْوَلَهُ » : چه بسيار حيله‌گر است .

احْوَوَى

احْوَوَى - احْوِوَاءً [ حوي ] : لبهاى او گندمگون شد .

أَحْيَا

أَحْيَا - إِحْيَاءً [ حيي ] هُ : آن را زنده كرد ، او را زنده رها كرد ، - النّارَ : بر آتش دميد تا افروخته شد ، - الرّائدُ الأرضَ : راهنما و پيشرو قافله زمين را بارور يافت ، - الذكرى : به يادبود گذشته و چند سال بر چيزى جشن گرفت ، - شب زنده‌دارى كرد و بيدار ماند ؛ « أَحْيَتِ الفرقةُ ثلاثَ لَيالٍ » : آن گروه هنرى در سه شب سه برنامهء هنرى را به معرض نمايش در آوردند .

الأَحْيَائيّ

الأَحْيَائيّ - ج أَحْيائيُّون [ حيي ] : دانشمند زيستشناسى .

الأَحْيَف

الأَحْيَف - م حَيْفَاء [ حيف ] من الأمكنة : آنجا كه در آن باران نيامده باشد .

الأَحْيَل

الأَحْيَل - [ حول و حيل ] : حيله‌گرتر ؛ « هوا حيَلُ منك » : او از تو حيله‌گرتر است .

أُحَيْلَى

أُحَيْلَى - [ حلو ] ؛ « مَا أُحَيْلَى » : چه خوب ، چه گوارا .

أَحْيَنَ

أَحْيَنَ - إِحْيَاناً [ حين ] الرجلُ او الشيءُ : زمانى بر آن مرد يا آن چيز گذشت ، - بِالْمَكان : در آن مكان مدتى اقامت كرد .

الأَخُ

الأَخُ - مثنَّاهُ أَخَوان ، ج إِخْوَة و أُخْوة و إِخْوان و أُخْوان و أَخُون و آخَاء [ أخو ] : آنكه تو را با ديگرى در نسب يا قرابت يا دوستى پيوند زند ، يار ، دوست ، آنكه در هر مناسبت و مشاركتى با تو پيوند داشته باشد ، برادر .

الأَخ

الأَخ - مثنَّاهُ أَخَوان ، ج إخْوة و أُخْوة و إِخْوان و أُخْوان و أَخُون و آخَاء [ أخو ] : مرادف ( الأَخُ ) است .

أَخَا

أَخَا - - أُخُوَّةً [ أخو ] هُ : برادر يا دوست او شد .

أَخَابَ

أَخَابَ - إِخَابَةً [ خيب ] هُ : خواستهء او را برآورده نكرد ، او را نااميد كرد .

الأَخَادِيد

الأَخَادِيد - [ خدّ ] : جمع ( الأُخدُود ) است ، آثار زدن تازيانه بر روى بدن ؛ « اخَاديدُ الحِبَال » : اثر يا شكافهاى طناب بر ديوار چاه به درازا .

الأَخَّاذ

الأَخَّاذ - [ أخذ ] : فتنه‌انگيز ، افسونگر .

أَخَاضَ

أَخَاضَ - إِخَاضَةً [ خوض ] الفرسَ : اسب را به آب درآورد ، - القومُ الماءَ : آن قوم ستوران خود را به آب درآوردند .

أَخَاف

أَخَاف - إِخَافَةً [ خوف ] هُ : او را ترسانيد ، - الطريقُ : راه ترسناك شد .

أَخَالَ

أَخَالَ - إِخَالَةً [ خول ] فيه خالًا من الخير : اثر خير و نكوئى را در او به فراست دريافت .

أَخَالَ

أَخَالَ - إِخَالَةً [ خيل ] القومُ : ابر خيالى پندار كردند ، - عليهِ الشّيءُ : آن چيز يا آن امر براى او مشتبه شد .

أَخَامَ

أَخَامَ - إِخَامَةً [ خيم ] الخيمةَ : چادر يا خيمه را نصب كرد .

أَخَبَّ

أَخَبَّ - إِخْبَاباً [ خبّ ] الفرسَ : اسب را براى دويدن برانگيخت .

أَخْبَى

أَخْبَى - إِخْبَاءً [ خبو ] النارَ : آتش را خاموش كرد .

أَخْبَى

أَخْبَى - إِخْبَاءً [ خبي ] الخِباءَ : چادر را نصب كرد .

الأَخْبَاب

الأَخْبَاب - : جمع ( الخُبّ ) است ؛