فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٣١٦

الحَبَائِس

سولفوريك كه در قرن نهم دانشمند ايرانى بنام رازى آن را كشف كرد و آن را ( زيتُ الزَّاج ) ناميد .

الحَامِضَة

الحَامِضَة - مؤنث ( الحَامِض ) است ، ميل به چيزى ، - ( طب ) : تُرش شدن معده .

الحَامِل

الحَامِل - ج حَمَلَة : فا ، - ج حَوَامِل مِنَ النِّساء :

زن آبستن .

الحَامِلَة

الحَامِلَة - [ حمل ] : ساك يا زنبيل كه در آن انگور و مانند آن نهند ، - ( حي ) : چوبى است پهن در ميان كارگاه بافندگى قرار مىگيرد و نخها بر روى آن گذاشته مىشود ، - مِنَ النساء : زنِ آبستن ، - ج حَوَامِل ؛ « حامِلَةُ الطَّائِراتِ » ( ا ع ) : ناو هواپيما بر ، - ج حاملات .

الحَامُولَة

الحَامُولَة - ج حَوَامِيل : آب كه به هنگام ريزش بارانِ تند از آبراهه به گوشه و كنار سرازير مىشود .

الحَامِي

الحَامِي - ج حُمَاة و حَامِيَة [ حمي ] : شير ، سگ ، حمايت كننده ، يارى كننده .

الحَامِيَة

الحَامِيَة - ج حَوَامٍ : مؤنث ( الحامى ) است ، تاء در اين واژه براى مبالغه است ، گروهى كه از جانِ خود يا ديگرى حمايت كنند ، - ج حَامِيَات ( ا ع ) : پادگان كه براى حمايت شهر يا جائى تشكيل مىشود ، ؛ « الدولةُ الحَامِيَة » :

دولتى كه از دولتى ديگر حمايت كند .

حَانَ

حَانَ - - حَيْناً و حَيْنُونَةً [ حين ] الشيءُ : وقت آن چيز نزديك شد ، - السُّنْبُلُ : خوشه خشك شد و هنگام دِرو آن رسيد ، - فُلانٌ : فلانى هلاك شد يا در سختى افتاد ، - لهُ أَنْ يَفْعَلَ كَذَا : هنگام آن رسيد كه او فلان كار را انجام دهد ، - تْ مني التفاتةٌ : توجهى از من صادر شد .

الحَان

الحَان - [ حين ] : مُرادف ( الحانة ) است .

الحَانّ

الحَانّ - [ حنّ ] : فا ، طَرَب انگيز .

الحَانَاة

الحَانَاة - [ حنو ] : مترادف ( الحانِيَة ) است .

الحَانِئ

الحَانِئ - [ حنأ ] : « مَكانٌ حانِئُ » : زمينى كه گياه آن سبز شده باشد .

الحَانَة

الحَانَة - [ حين ] : دكهء مِى فروشى .

الحَانِط

الحَانِط - فا آنكه گندم بسيار دارد ، دارندهء گندم ، درخت و گياه رسيده ، سرخ رنگ ؛ « أحْمَرُ حانِط » : بسيار سُرخ ؛ « جِلْدٌ حانِطٌ » : پوست بسيار سُرخ .

الحَانُوت

الحَانُوت - ج حَوَانيت [ حنت و حنو ] ، يذكَّر و يؤَنَّث : دُكان مِى فروش ، مطلقِ دُكان .

الحَانُوتيّ

الحَانُوتيّ - دارندهء مغازه يا دُكان .

الحَانَويّ

الحَانَويّ - مترادف ( الحَانِيّ ) است .

الحَانِيّ

الحَانِيّ - نسبت به ( الحانُوت ) است ، دُكان دار .

الحَانِيَة

الحَانِيَة - ج حَوَانٍ : مغازه يا دُكان .

الحَانِيَّة

الحَانِيَّة - [ حنو ] : مؤنث ( الحَانِيّ ) است ، مِى كُسارانِ دُكانِ مي فروش ، ميكده .

حاوَتَ

حاوَتَ - مُحَاوَتَةً [ حوت ] هُ : او را فريب داد و گول زد .

حاوَدَ

حاوَدَ - مُحَاوَدَةً [ حود ] تْهُ الحمَّى : تب او را فرا گرفت ، - هُ بِالزّيارَة : گاه گاهى از او ديدار كرد .

حاوَرَ

حاوَرَ - مُحَاوَرَةً و حِوَاراً و حَوَاراً [ حور ] هُ : به او پاسخ داد و با او سخن گفت .

حاوَشَ

حاوَشَ - مُحَاوَشَةً [ حوش ] هُ على الأمر : او را بر آن كار تشويق كرد .

حاوَصَ

حاوَصَ - مُحَاوَصَةً [ حوص ] هُ : به او با گوشهء چشم خود پنهانى نگاه كرد .

حاوَطَ

حاوَطَ - مُحَاوَطَةً [ حوط ] هُ : براى انجام امرى از كسى كه ميل به انجام آن را ندارد اصرار كرد .

حاوَلَ

حاوَلَ - مُحَاوَلَةً و حِوَالًا [ حول ] البصرَ : چشم را براى نگريستن تيز كرد ، - هُ : از او به حيله طلب چيزى كرد ، - الشيءَ : آن چيز را با حيله خواست ، - أَنْ يفعَلَ كَذا : كوشش كرد كه آن كار را انجام دهد .

الحَاوِي

الحَاوِي - [ حوي ] : فا ، مارگير ، آن كه بوسيلهء مار شعبده بازى كند .

الحَاوِيَة

الحَاوِيَة - ج حَاويَات و حَوَاوٍ [ حوي ] : مؤنث ( الحاوي ) است .

حايَا

حايَا - مُحَايَاةً [ حيي ] الصبيَّ : كودك را غذا داد ، - النار : آتش را روشن كرد ، - زيْداً : از زيد خواست تا با حيا باشد .

حايَدَ

حايَدَ - مُحَايَدَةً و حِيَاداً [ حيد ] هُ : از او كناره‌گيرى كرد .

حايَنَ

حايَنَ - مُحَايَنَةً و حِيَاناً [ حين ] هُ : با او در وقت معينى معامله كرد .

الحَئِيّ

الحَئِيّ - [ حيي ] : آنكه با حياء و با شرم باشد .

حَبَّ

حَبَّ - - حُبّاً و حِبّاً [ حبّ ] هُ : او را دوست داشت ، - الشيءَ : ميل به آن چيز كرد ، - - اليه : دوست و محبوب او شد .

الحُبّ

الحُبّ - مص ؛ « حَبُّ الاسْتِطْلاع » : ميل و رغبت به شناختن چيزى ؛ « حُبُّ الذَّاتِ » :

خودخواهى ؛ « حُبّاً في كَذَا » : ميل به چيزى ؛ « حُبّاً لِكَذا » : به خاطر محبت او ، - ج حِباب و حَبَبَة و أَحْبَاب « : كوزهء بزرگ يا خُم و سبوى بزرگ .

الحَبّ

الحَبّ - ج حُبُوب و حُبَّان : دانه ، بذر ، - ( طب ) انواع قُرص كه در پزشكى ساخته و به مصرف رسانند ؛ « حَبُّ الغَمَامِ » : تگرگ ، - ج حُبُوب و حُبْوبَات وَحُبَّان عندَ العامَّة : و در زبان متداول بر جوش يا دانه كه روى بدن درآيد اطلاق مىشود .

الحِبّ

الحِبّ - مص ، - ج أَحْباب و حِبَّان و حَبَبَة و حُبّ و حُبُوب : دوستدار ، محبوب ، دوستداشتنى .

حَبَا

حَبَا - - حَبْواً [ حبو ] : نزديك شد ؛ « حَبَوْتُ إِلى الخَمسين » : به سنِ پنجاه سالگى رسيدم ، - السَّهْمُ : تير نزديك به نشانه افتاد و لغزيد و به نشانه رسيد ، - الوَلَدُ : آن بچّه بر روى دست و شكم راه رفت ، - ت السفينَةُ : كشتى به راه افتاد ، - هُ كذا وَبِكذا :

چيزى به او بخشيد ، - هُ عَنْ كذا : او را از آن چيز بازداشت ، - الشيءُ لَهُ : آن چيز معترض وى شد ، - ما حَوْلَهُ : از پيرامون خود حمايت كرد .

حَبَّى

حَبَّى - تَحْبِيَةً [ حبو ] هُ : از او حمايت كرد .

الحَبَا

الحَبَا - [ حبو ] : ابر درشت و سنگين كه به زمين نزديك مىشود .

الحِبَاء

الحِبَاء - [ حبو ] : مهريهء زن ، مترادف ( الحُبوَة ) است .

الحَبَائِس

الحَبَائِس - آنچه كه در امور خيريه وقف شود .