فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٩٣

الجَرْجَار

دويد ، - الأمْرُ : آن امر واقع و حادث شد ، - الى الشَّيءِ : قصد آن چيز را كرد ، - على الأَلسُن : آن چيز بر سر زبانها افتاد ، شايع شد ، - لهُ حديثٌ مع فُلان : با فلانى مباحثه كرد ، - على قلمه : با دست خود آن را نوشت ، - مَجْراه : به روش او عمل كرد ، - بِهِ العَمَلُ :

آن كار به مقتضاى خود انجام شد ، - على خطَّتِهِ : به روش او عمل كرد ، - تِ العادةُ بِأَنَّ : معمول چنين بود .

جَرَّى

جَرَّى - تَجْرِيَةً الماءَ : آب را روان ساخت ، - فلاناً : فلانى را به وكالت از خود فرستاد .

الجَرَى

الجَرَى - [ جري ] ؛ « فعلتُ ذلك من جَراكَ » : آن كار را به خاطر تو انجام دادم .

الجَرَّى

الجَرَّى - « فعلتُ ذَلِكَ مِن جَرَّاكَ » : آن كار را به خاطر تو انجام دادم .

الجَرَاء

الجَرَاء - جوانمردى ؛ « فعلتُ ذلك مِنَ جَرائِكَ » : آن كار را به خاطر تو انجام دادم .

الجِرَاء

الجِرَاء - جوانمردى .

الجَرَّاء

الجَرَّاء - [ جرّ ] ؛ « فعلتُ ذلكَ مِنْ جَرّائكَ » : آن كار را به خاطر تو انجام دادم ؛ « من جَرَّاء أَن » : به علت آن .

الجُرَاب

الجُرَاب - كشتى خالى از بار .

الجِرَاب

الجِرَاب - ج أَجْرِبة و جُرُب و جُرْب : غلاف شمشير ، مَشك ، داخل چاه .

الجَرَّاح

الجَرَّاح - ( طب ) : آنكه زخمها را معالجه كند ؛ « الطَّبيبُ الجُرّاح » : پزشك جراح .

الجَراحَة

الجَراحَة - ج جَراح و جَراحَات : زخم ، گناه ، جراحى .

الجَراحِيّ

الجَراحِيّ - ( طب ) : آنكه زخمها را درمان كند ؛ « العَمَليَّة الجَراحِيَّة » : عمل جراحى كه معمولًا پزشك جراح آن را انجام دهد .

الجَرَّاد

الجَرَّاد - سفيدگر كه ظرفهاى مسى و مانند آن را سفيد مىكند .

الجُرَادة

الجُرَادة - پوستِ چوب كه كنده شود .

الجَرَادة

الجَرَادة - ج جَرَاد ( ح ) : ملخ ؛ « جَرَادُ البَحْرِ » ( ح ) : ملخ دريايى ، ميگو .

الجَرَّار

الجَرَّار - [ جرّ ] : كوزه‌گر ، فروشندهء كوزه ، آنچه كه بسيار كشش داشته باشد ؛ « جيشٌ جَرّار » : لشكر انبوه و بسيار ، - في اصْطِلَاح العَامَّة : و در اصطلاح متداول به معناى كِشوى ميز مىباشد ، - ج جَرَّارَات : تراكتور .

الجَرَّارة

الجَرَّارة - ج جَرَّارَات ( حي ) : تراكتور كه در امر كشاورزى از آن استفاده مىشود ، - ( ح ) :

عقرب زرد يا كژدُم .

الجُرَاز

الجُرَاز - شمشير بُرّنده .

الجُرَاشة

الجُرَاشة - آنچه از موى سر كه به هنگام شانه كردنِ سر ريخته شود ؛ « جُرَاشةُ الحَبِّ » :

دانه‌هاى ريز كه ريخته شود ، نُخاله .

الجَرَّاض

الجَرَّاض - آنكه بسيار اندوهگين باشد .

الجِرْآض

الجِرْآض - آنكه بسيار اندوهگين باشد .

الجُرَاف

الجُرَاف - پيمانه ، - مِن السيْل : سيل فراخ كه همه چيز را با خود برد ؛ « رَجُلٌ جُرَافٌ » :

مردى كه هر چه غذا در سُفره باشد بخورد .

الجِرَاف

الجِرَاف - پيمانه ، كِيل .

الجَرَّاف

الجَرَّاف - آنچه كه با خود چيزى را بِكِشد و ببرد .

الجَرَّافَة

الجَرَّافَة - وسيله‌اى كه با آن برفهاى راهها و خيابانها را پاك كنند ، بولدوزِر . ابزار زمين صاف كُن كه در امور كشاورزى از آن استفاده كنند .

الجَرايَة

الجَرايَة - [ جري ] : وكالت ، جيرهء سرباز ، جيرهء كارمند ، جوانمردى ؛ « جَارِيَةٌ بَيِّنَةُ الجَرَاية » : دخترى كه آثار جوانمردى در او آشكار است .

الجِرَايَة

الجِرَايَة - ج جِرَايَات [ جري ] : جيرهء هر فردى كه در مصرف روزانه براى وى اختصاص داده مىشود .

جَرُؤَ

جَرُؤَ - - جَرَاءَةً و جُرْأَةً و جُرَةً و جَرَائِيَةً [ جرأ ] عليه :

بر او حمله كرد .

جَرَّأَ

جَرَّأَ - تَجْرِيئاً [ جرأ ] هُ : او را وادار به كارى كرد و او اقدام نمود .

جَرِبَ

جَرِبَ - - جَرَباً : به بيمارى پيسى دُچار شد ، - السيْفُ : شمشير زنگ خوردگى پيدا كرد .

جَرَّبَ

جَرَّبَ - تَجْرِيباً و تَجْرِبَةً هُ : او را آزمايش يا امتحان كرد .

الجَرَب

الجَرَب - ( طب ) : بيمارى گرى يا گال ، زنگِ شمشير ، عيب و نقص .

الجَرِب

الجَرِب - آنكه به بيمارى گرى دچار باشد ، گر .

الجَرْبَاء

الجَرْبَاء - زمين خشك و بى حاصل .

الجِرْبَارة

الجِرْبَارة - ( ن ) : گياهى است از رستهء مركَّبات داراى ساقى بلند و شكوفه‌هايى كه معمولًا در زمستان مىرويد .

الجَرْبَان

الجَرْبَان - ج جِرَاب و جُرْبَى : آنكه به بيمارى گرى دچار باشد .

الجُرُبَان

الجُرُبَان - من السيف و القميص : غلاف شمشير يا لبهء جامه .

الجِرِبَّان

الجِرِبَّان - من السيف ، غلاف شمشير ، حمايل شمشير ، لبهء شمشير . اين واژه فارسى است ؛ - مِنَ القَمِيص : لبهء پارچه .

الجَرَبَّة

الجَرَبَّة - گروه خشن و نيرومند از مردم و جز آنها ، خانوادهء مَرد كه بخورند و نفعى نبخشند .

الجَرَبَنْدِيَّة

الجَرَبَنْدِيَّة - توبرهء شكارچى كه در آن آنچه را كه شكار كنند نهد . اين واژه فارسى است .

الجِرْبِياء

الجِرْبِياء - [ جرب ] : باد شمال يا سردى هواى آن .

الجَرَبِيَّة

الجَرَبِيَّة - ( ن ) : گياهى است زينتى كه در اروپا و آسيا بويژه در مناطق مديترانه كِشت مىشود .

الجُرَّة

الجُرَّة - ج جُرّ : چوبى كه از آن براى شكار آهو استفاده مىشود ، ظرفى كه در تهِ آن سوراخ باشد و از آن براى افشانيدن گندم در كِشت استفاده شود .

الجَرَّة

الجَرَّة - ج جَرّ و جِرَار : اسم مرّة از ( الجرّ ) است يعنى يك بار كشيدن ، كوزهء سُفالى بزرگ ، نشخوار شتر ؛ « بجَرَّةِ قَلَمٍ » : با عبارتى ، با كلمه‌اى .

الجِرَّة

الجِرَّة - هيئت كشيدن ، نشخوار شتر .

الجُرْثُوم

الجُرْثُوم - ج جَرَاثِيم : خاك بيخ درخت ، و در اصطلاحِ امروزه به معنى ميكروب مىباشد ، - مِنَ الشيءِ : اصل يا بُنِ هر چيزى .

الجُرْثُومة

الجُرْثُومة - ج جَرَاثِيم : مترادف الجُرثوم است ؛ « جُرْثومَةُ النمل » : لانهء مورچه .

الجَرْجَار

الجَرْجَار - زيتون رسيده كه تلخى از آن رفته