فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٧١

تَوْبَلَ

آشتى كردند ، با هم وداع كردند .

تَوَارَى

تَوَارَى - تَوَارياً [ وري ] عنهُ : از او خود را پنهان كرد .

تَوَارَثَ

تَوَارَثَ - تَوَارُثاً [ ورث ] القومُ : آن قوم از هم ارث بردند ، - القَومُ الْمالَ اوِ الْمَجْدَ : آن قوم از يكديگر مال يا بزرگوارى ارث بردند .

تَوَارَدَ

تَوَارَدَ - تَوَارُداً [ ورد ] القومُ الى المكان : آن قوم يكى پس از ديگرى به آن مكان حاضر شدند ، - القومُ الماءَ : آن قوم با هم بر آب وارد شدند ، - الشاعِرَانِ : آن دو شاعر درآوردن معنى با يك لفظ بدون شنيدن يا گرفتن از ديگرى با هم متفق شدند .

تَوَارَكَ

تَوَارَكَ - تَوَارُكاً [ ورك ] : بر ران خود تكيه داد .

تَوَازَى

تَوَازَى - تَوَازِياً [ وزي ] الشيئانِ : آن دو چيز با هم موازى و روبروى هم قرار گرفتند .

تَوَازَنَ

تَوَازَنَ - تَوَازُناً [ وزن ] الشيئانِ : آن دو چيز با هم برابر شدند .

التَّوَازُن

التَّوَازُن - [ وزن ] : تعادل ، برابرى ؛ « توازُنُ القُوى » : برابرى نيرو ؛ « التّوازنُ السّياسِيّ » :

تعادل سياسى .

تَوَاشَجَ

تَوَاشَجَ - تَوَاشُجاً [ وشج ] تْ عروقُ الشجرةِ و نحوِها :

ريشه‌هاى درخت و مانند آنها درهم پيچيده شدند .

تَوَاشَقَ

تَوَاشَقَ - تَوَاشُقاً [ وشق ] القومُ العدوَّ بأَسيافهم : آن قوم دشمن را با شمشيرهاى خود همانند بريدن گوشت ريزريز كردند .

تَوَاصَى

تَوَاصَى - تَوَاصِياً [ وصي ] القومُ : آن قوم به يكديگر وصيت كردند .

تَوَاصَفَ

تَوَاصَفَ - تَوَاصُفاً [ وصف ] القومُ الشيءَ : بعضى از آن قوم به بعضى ديگر آن چيز را وصف كردند .

تَوَاصَلَ

تَوَاصَلَ - تَوَاصُلًا [ وصل ] الرجُلانِ : آن دو مرد بهم پيوستند . اين واژه ضد ( تَهَاجَرَ ) است .

تَوَاصَمَ

تَوَاصَمَ - تَوَاصُماً [ وصم ] القومُ : آن قوم بر يكديگر عيبجوئى كردند .

تَوَاضَعَ

تَوَاضَعَ - تَوَاضُعاً [ وضع ] : خوار و زبون شد ، اين واژه ضد ( تَكَبَّرَ ) است ، - تِ الأرضُ : زمين فرو نشست ، - القومُ على كذا : آن قوم بر سر كارى با هم توطئه كردند ، - ما بيننا : ميان ما دورى افتاد .

تَوَاطَأَ

تَوَاطَأَ - تَوَاطُؤاً [ وطأ ] القومُ على الأَمر : آن قوم بر سر امرى با هم توافق كردند .

تَوَاطَسَ

تَوَاطَسَ - تَوَاطُساً [ وطس ] الموجُ : موج آب بهم خورد .

تَوَاعَدَ

تَوَاعَدَ - تَوَاعُداً [ وعد ] القومُ : آن قوم به يكديگر وعده دادند .

تَوَاغَمَ

تَوَاغَمَ - تَوَاغُماً [ وغم ] الأَبطالُ في الحرب :

پهلوانان در جنگ پيكار سختى كردند .

تَوَافَى

تَوَافَى - تَوَافِياً [ وفي ] القومُ : افراد آن قوم تكميل شدند .

تَوَافَدَ

تَوَافَدَ - تَوَافُداً [ وفد ] القومُ عليهِ : آن قوم بر او وارد شدند .

تَوَافَرَ

تَوَافَرَ - تَوَافُراً [ وفر ] الشيءُ : آن چيز فراخ و بسيار شد .

تَوَافَقَ

تَوَافَقَ - تَوَافُقاً [ وفق ] القومُ في الأمرِ : آن قوم در آن كار با هم موافق شدند . اين واژه ضد ( تَخَالفَ ) است ، به هم نزديك شدند ، به يكديگر يارى كردند .

التَّوَّاق

التَّوَّاق - [ توق ] : مترادف ( التَّائِق ) است .

تَوَاقَحَ

تَوَاقَحَ - تَوَاقُحاً [ وقح ] : تظاهر به پررويى و بى شرمى كرد .

تَوَاقَصَ

تَوَاقَصَ - تَوَاقُصاً [ وقص ] : همانند مرد كوتاه گردن شد .

تَوَاقَعَ

تَوَاقَعَ - تَوَاقُعاً [ وقع ] الأعداءُ : دشمنان با هم جنگيدند ، آن قوم در جنگ به هم حمله كردند .

تَوَاقَفَ

تَوَاقَفَ - تَوَاقُفاً [ وقف ] القومُ في الحرب : آن قوم با هم به جنگ ايستادند .

تَوَاكَفَ

تَوَاكَفَ - تَوَاكُفاً [ و كف ] : كناره‌گيرى كرد ، منحرف شد .

تَوَاكَلَ

تَوَاكَلَ - تَوَاكُلًا [ وكل ] القومُ : آن قوم بر يكديگر اعتماد كردند ، - هُ القومُ : آن قوم او را رها كردند و به وى يارى نكردند ، - القومُ الكلامَ : آن قوم در سخن بر يكديگر اعتماد كردند .

التَّوَاكِيد

التَّوَاكِيد - [ وكد ] : دوالهائى كه با آن قربوس زين را بندند .

تَوَالَى

تَوَالَى - تَوَالِياً [ ولي ] الشيئانِ : آن دو چيز پياپي شدند .

تَوَالَدَ

تَوَالَدَ - تَوَالُداً [ ولد ] القومُ : آن قوم بسيار شدند ، آن قوم زاد ولد كردند .

تَوَالَسَ

تَوَالَسَ - تَوَالُساً [ ولس ] القومُ عليهِ : آن قوم در فريب دادن آن مرد همديگر را يارى دادند .

تَوَالَفَ

تَوَالَفَ - مُوَالَفَةً و وِلَافاً [ ولف ] ، و هو نادر ، الشيئانِ : آن دو چيز يا دو نفر با هم انس گرفتند .

تَوَامَقَ

تَوَامَقَ - تَوَامُقاً [ ومق ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم دوست شدند .

تَوَانَى

تَوَانَى - تَوَانِياً [ وني ] في حاجتهِ : در برآوردن نياز او كوتاهى كرد و به آن اهميتى نداد .

تَوَاهَبَ

تَوَاهَبَ - تَوَاهُباً [ وهب ] القومُ : بعضى از آن قوم بر بعضى ديگر عطا و بخشش كردند .

تَوَاهَقَ

تَوَاهَقَ - تَوَاهُقاً [ وهق ] القومُ في الأَمرُ : آن قوم در آن كار با هم برابر شدند يا مسابقه دادند ، ، - تِ الإبِلُ : شتران گردنها را كشيدند و در راه با هم مسابقه دادند .

تَوَايَلَ

تَوَايَلَ - تَوَايُلًا [ ويل ] الرجُلانِ : آن دو نفر يكديگر را نفرين كردند .

تَوَأَّدَ

تَوَأَّدَ - تَوَؤداً [ وأد ] في الأمرِ : در آن كار آهسته عمل كرد ، - تْ عليهِ الأَرضُ : زمين آن را فرو برد و پنهان كرد ، - تِ المرأَةُ في قِيَامِهَا : آن زن به علَّت سنگينى وزن هنگام برخاستن خميده شد .

التَّوآد

التَّوآد - [ وأد ] : متانت و آهستگى .

التَّوأَم

التَّوأَم - [ تأم ] : يكى از دو قلوهاى يك مادر ؛ « هَذَا تَوْأَمُ هَذَا و هَذِهِ تَوْأَمةُ هَذِهِ » : اين دوقلوى آن پسر است و اين دوقلوى آن دختر است پس اگر هر دو با هم بودند آن دو را ( تَوْأَمان و تَوأَم ) گويند همچنانكه گفته مىشود ( زَوجَانِ و زَوْج ) به معناى شوهر و همسر ، ج تَوَائِم و تُؤام ، سهمى از سهام قمار ؛ « تَوَائِمُ النُّجُوم و اللُّؤلُؤ » : آميخته شدن ستارگان آسمان يا مرواريدها در هم .

التَّوْأَمَة

التَّوْأَمَة - مؤنث ( التَّوأَم ) است .

تَوَبَّأَ

تَوَبَّأَ - تَوَبُّؤاً [ وبأ ] البلدَ : آن شهر را بد آب و هوا و و با خيز يافت .

تَوْبَلَ

تَوْبَلَ - تَوْبَلَةً الطعامَ : در غذا ادويهء خوشبو