فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٧٠
تَوَادَعَ
گذشته‌ى خود پشيمان شد ، - زيداً : زيد را پيش از گذشت وقت با نيزه زد ، - الرَّجُلُ :
آن مرد تكبر كرد و دروغ بيش از حد گفت ، - فلانٌ : فلانى توانگر شد ، - لِفُلانٍ : فلانى را توانگر كرد ، - بفلانٍ : فلانى را بسيار ياد كرد ، - المَطَرُ : بيش از حد باران باريد ، - تِ البِئْرُ و نحوُها : چاه و مانند آن ويران شد .
تَهَلَّبَ
تَهَلَّبَ - تَهَلُّباً [ هلب ] الشعَرُ : موى كنده شد .
تَهَلَّكَ
تَهَلَّكَ - تَهَلُّكاً [ هلك ] فى مشيِهِ : در راه رفتن خود خميده شد ، - فى الْمَقَاوِز : در بيابانها سرگردان و حيران راه رفت .
التَّهْلُكَة
التَّهْلُكَة - اين واژه مصدر ( هَلَكَ ) است ، آنچه كه پايانش نابودى باشد .
تَهَلَّلَ
تَهَلَّلَ - تَهَلُّلًا [ هلّ ] فلانٌ : چهره‌ى او از شادمانى درخشيد ، - الوَجْهُ او السّحَابُ : چهره يا ابر درخشيد ، - تْ دموعُهُ : اشكهاى او روان شد ، - تِ العينُ : چشم اشك ريخت .
التَّهْلُوك
التَّهْلُوك - [ هلك ] : مترادف ( الهَلاك ) است .
التُّهْمَة
التُّهْمَة - ج تُهَم و تُهَمَات [ وهم ] : اسم است از ( الاتِّهَام ) آنچه كه بدان متهم شوند .
التُّهَمَة
التُّهَمَة - ج تُهَمْ و تُهَمَات [ وهم ] : مترادف ( التُّهْمَة ) است .
تَهَمَّشَ
تَهَمَّشَ - تَهَمُّشاً [ همش ] الشيءُ : آن چيز خورده و يا كنده شد ، - مَنْبطُ البِئرِ : اولين آب چاه برآمد .
تَهَمَّعَ
تَهَمَّعَ - تَهَمُّعاً [ همع ] الرجُلُ : آن مرد خود را به گريه درآورد ، - الدَّمْعُ و نحوُهُ : اشك يا مانند آن روان شد .
تَهَمَّكَ
تَهَمَّكَ - تَهَمُّكاً [ همك ] في الأَمر : در آن كار كوشيد و پافشارى كرد .
تَهَمَّمَ
تَهَمَّمَ - تَهَمُّماً [ همّ ] الشيءَ : آن چيز را خواست ؛ « ذَهَبْتُ اتَهَمَّمُهُ » : در پى جستجوى او رفتم ، - رَأْسَهُ : از سر او شپش جُسْت .
التَّهْمِيم
التَّهْمِيم - [ همّ ] : مص باران سست و كم .
تَهَنَّأَ
تَهَنَّأَ - تَهَنُّؤاً [ هنأ ] بهِ : به آن چيز شادمان شد ، - بِالطَّعَامِ : غذا براى او گوارا شد .
تَهَنَّفَ
تَهَنَّفَ - تَهَنُّفاً [ هنف ] : گريه كرد .
التَّهْوَاد
التَّهْوَاد - [ هود ] : صداى نرم و آهسته و ناتوان ، نرمى و مهربانى .
تَهَوَّجَ
تَهَوَّجَ - تَهَوُّجاً [ هوج ] الحرُّ : گرماى هوا بسيار سخت شد .
تَهَوَّدَ
تَهَوَّدَ - تَهَوُّداً [ هود ] : توبه كرد و به حق بازگشت ، يهودي شد ، - في المَنْطِق : سخن را به آرامى و ملايم بيان كرد .
تَهَوَّرَ
تَهَوَّرَ - تَهَوُّراً [ هور ] البناءُ : ساختمان ويران شد و فرو ريخت ، - الرَّجُلُ : آن مرد در اثر بى باكى به دردسر افتاد ، - الليلُ : شب بپايان رسيد يا بيشتر شب گذشت و تاريكى آن شكست ، - الشِّتَاءُ : بيشتر فصل زمستان گذشت و سرماى آن كاسته شد .
تَهَوَّسَ
تَهَوَّسَ - تَهَوُّساً [ هوس ] : آن مرد ديوانه يا سبك مغز شد ، بر روى زمين نرم سنگين راه رفت .
تَهَوَّشَ
تَهَوَّشَ - تَهَوُّشاً [ هوش ] القومُ : آن قوم درهم آميختند ، - القومُ على فلانٍ : آن قوم بر عليه فلانى گرد آمدند .
تَهَوَّعَ
تَهَوَّعَ - تَهَوُّعاً [ هوع ] : خود را به في كردن وادار كرد ، خون قي كرد .
تَهَوَّكَ
تَهَوَّكَ - تَهَوُّكاً [ هوك ] : سرگردان و متهور شد و بى باكانه در آن كار افتاد ، در گفته‌ى خود سرگشته شد و بى رويه سخن گفت .
تَهَوَّلَ
تَهَوَّلَ - تَهَوُّلًا [ هول ] الرجُلُ : آن مرد ترسناك شد ، - مالَهُ : خواست تا به مال او چشم زخم زند .
تَهَوَّمَ
تَهَوَّمَ - تَهَوُّماً [ هوم ] : بر اثر چُرت زدن سر خود را تكان داد ، كمى خوابيد .
التَّهْوِيد
التَّهْوِيد - [ هود ] : مص ، صداى نرم و سست و ناتوان ، وزش باد در شنزار و صداى نرم آن .
التَّهْوِيل
التَّهْوِيل - [ هول ] : مص ، كارى هولناك ، واحد ( التَّهَاوِيل ) است .
تَهَيَّأَ
تَهَيَّأَ - تَهَيُّؤاً [ هيأ ] للأمر : براى آن كار آماده شد و به آن روى آورد ، - الشيءُ لِفُلانٍ : آن چيز براى فلانى آماده شد .
تَهَيَّبَ
تَهَيَّبَ - تَهَيُّباً [ هيب ] هُ : از او ترسيد ، او را ترسانيد ؛ « تَهَيَّبَنِي زَيْدٌ » : زيد مرا ترسانيد .
تَهَيَّجَ
تَهَيَّجَ - تَهَيُّجاً [ هيج ] : به هيجان آمد ، برانگيخته شد .
تَهَيَّرَ
تَهَيَّرَ - تَهَيُّراً [ هور ] : مترادف ( تَهَوَّرَ ) است .
تَهَيَّضَ
تَهَيَّضَ - تَهَيُّضاً [ هيض ] العَظْمُ : استخوان پس از شكسته‌بندى دوباره شكست ، - هُ المَرَضُ و نحوُهُ : بيمارى و مانند آن دوباره به روى عودت كرد .
تَهَيَّعَ
تَهَيَّعَ - تَهَيُّعاً [ هيع ] الشيءُ : آن چيز بر روى زمين گسترده شد .
تَهَيَّلَ
تَهَيَّلَ - تَهَيُّلًا [ هيل ] الترابُ : خاك فرو ريخته شد .
تَهَيَّمَ
تَهَيَّمَ - تَهَيُّماً [ هيم ] فلانٌ : فلانى با روشنى نيكو راه رفت ، - الْهَوَى فلاناً : عشق فلانى را ديوانه كرد .
التَّهِيم
التَّهِيم - [ وهم ] : آنكه مورد تهمت قرار گرفته باشد .
التَّوّ
التَّوّ - ج أَتْوَاء : فرد ، مفرد ، يك ، ريسمان محكم تافته ؛ « جَاءَ تَوّاً » : بطور مستقيم آمد .
تَوَاءَمَ
تَوَاءَمَ - تَوَاؤُماً [ وأم ] : موافق و مناسب و سازگار شد .
التَّوَّاب
التَّوَّاب - [ توب ] : بسيار آمرزنده . از نامهاى خداوند متعال است .
تَوَاتَرَ
تَوَاتَرَ - تَوَاتُراً [ وتر ] تِ و الأشياءُ : آن چيزها با فاصله پياپي هم شدند .
تَوَاثَبَ
تَوَاثَبَ - تَوَاثُباً [ وثب ] القومُ : آن قوم بر يكديگر حمله كردند .
تَوَاثَقَ
تَوَاثَقَ - تَوَاثُقاً [ وثق ] القومُ : آن قوم با هم پيمان بستند .
تَوَاجَبَ
تَوَاجَبَ - تَوَاجُباً [ وجب ] القومُ : آن قوم با هم بر سر چيزى رهن بستند و از هم گرو گرفتند .
تَوَاجَدَ
تَوَاجَدَ - تَوَاجُداً [ وجد ] : از خود عشق و شادى يا مهربانى و يا اندوه نشان داد .
تَوَاجَهَ
تَوَاجَهَ - تَوَاجُهاً [ وجه ] الرجُلانِ أو المنزلانِ : آن دو مرد يا آن دو خانه روبروى هم قرار گرفتند .
تَوَاحَى
تَوَاحَى - تَوَاحِياً [ وحي ] القومُ : آن قوم يكديگر را به شتاب واداشتند .
تَوَادَّ
تَوَادَّ - تَوَادّاً [ ودّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد يكديگر را دوست داشتند .
تَوَادَعَ
تَوَادَعَ - تَوَادُعاً [ ودع ] القومُ : آن قوم با هم