فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٦٨

التَّهْبِيلَة

سريانى است -

تَنَيَّقَ

تَنَيَّقَ - تَنَيُّقاً [ نوق ] في ملبسهِ أو مطعمِهِ أو أمورِه :

در پوشاك يا خوراك يا ساير امور خود آراسته شد . اين واژه مترادف ( تَأَنَّقَ ) است .

التَّنِّين

التَّنِّين - ج تَنَانِين ( ح ) : حوت يا نهنگ دريائى ، - ( ح ) : مار بزرگ يا اژدها ، - ( فك ) : نام يكى از برجهاى آسمانى .

تَهَاتَرَ

تَهَاتَرَ - تَهَاتُراً [ هتر ] الرجُلانِ : هر يك از آن دو مرد ادعاى ديگرى را تكذيب كردند .

التَّهَاتِر

التَّهَاتِر - [ هتر ] : گواهيها يا شهادتهاى متناقض با هم كه هر يك ديگرى را تكذيب كند .

تَهَاتَمَ

تَهَاتَمَ - تَهَاتُماً [ هتم ] الرجُلانِ : آن دو مرد عليه يكديگر دعواى باطل كردند . اين واژه مترادف ( تَهَاتَرَ ) است .

تَهَاتَنَ

تَهَاتَنَ - تَهَاتُناً [ هتن ] تِ السماءُ : آسمان پياپى باريد ، - الدمْعُ : اشك ريخته شد .

تَهَاجَى

تَهَاجَى - تَهَاجِياً [ هجو ] القومُ : آن دو مرد يكديگر را هجو كردند .

تَهَاجَرَ

تَهَاجَرَ - تَهَاجُراً [ هجو ] القومُ : آن قوم از هم بريدند و قطع علاقه كردند .

تَهَاجَمَ

تَهَاجَمَ - تَهَاجُماً [ هجم ] الرجُلانِ : آن دو مرد بر يكديگر حمله كردند .

تَهَادَّ

تَهَادَّ - تَهَادّاً [ هدّ ] القومُ : آن قوم در پى يكديگر آمدند .

تَهَادَى

تَهَادَى - تَهَادِياً [ هدي ] الرجُلُ : آن مرد به تنهائى و نرمى خرامان راه رفت ؛ « جاءَ يَتَهَادَى بينَ اثنَين » : در حالى كه ميان دو نفر تكيه داده بود آمد ، - القومُ : بعضى از آن قوم به بعضى ديگر هديه دادند .

تَهَادَرَ

تَهَادَرَ - تَهَادُراً [ هدر ] القومُ : آن قوم خونهاى يكديگر را ريختند و به هدر دادند .

تَهَادَنَ

تَهَادَنَ - تَهَادُناً [ هدن ] الأمرُ : آن امر استوار شد ، - القَومُ : آن قوم با هم آشتى كردند .

تَهَاذَى

تَهَاذَى - تَهَاذِياً [ هذي ] القومُ : آن قوم در سخنان خود هذيان گفتند .

تَهَارَبَ

تَهَارَبَ - تَهَارُباً [ هرب ] القومُ : بعضى از آن قوم با بعضى ديگر گريختند .

تَهَارَجَ

تَهَارَجَ - تَهَارُجاً [ هرج ] القومُ : آن قوم بر عليه هم برانگيخته شدند .

تَهَارَشَ

تَهَارَشَ - تَهَارُشاً [ هرش ] تِ الكلابُ : سگان بجان هم افتادند و گلاويز شدند .

تَهَارَطَ

تَهَارَطَ - تَهَارُطاً [ هرط ] الرجُلانِ : آن دو مرد به يكديگر ناسزا گفتند .

تَهَارَقَ

تَهَارَقَ - تَهَارُقاً [ هرق ] القومُ : آن قوم بر روى هم آب پاشيدند .

تَهَارَمَ

تَهَارَمَ - تَهَارُماً [ هرم ] الرجُلُ : آن مرد خود را پير و سالمند وانمود كرد .

تَهَازَأَ

تَهَازَأَ - تَهَازُؤاً [ هزأ ] : مسخره كرد .

تَهَاطَلَ

تَهَاطَلَ - تَهَطُلًا [ هطل ] القومُ على كذا : آن قوم در پى يكديگر به سوى چيزى شتافتند .

تَهَافَتَ

تَهَافَتَ - تَهَافُتاً [ هفت ] على الشيء : خود را پياپى بر چيزى افكند . كاربرد اين كلمه بيشتر در مورد شرّ مىباشد ، - الفَرَاشُ على النَّارِ :

پروانه به سوى آتش پريد ، - النَّاسُ علَى المَاءِ : مردم بر سر آب ازدحام كردند ، - القومُ : آن قوم مردند و بر روى هم افتادند ، - الثَّوبُ : جامه كهنه و فرسوده شد .

تَهَاكَلَ

تَهَاكَلَ - تَهَاكُلًا [ هكل ] القومُ : آن قوم بر سر آن امر با هم نزاع كردند .

تَهَالَكَ

تَهَالَكَ - تَهَالُكاً [ هلك ] على الشيء : بر آن چيز بسيار آزمند شد ، - فى الأَمْرِ أو الْعَدْوِ : در آن كار يا در دويدن با شتاب كوشيد ، - على الفِراشِ : بر بستر افتاد ، - فى مشيهِ : در راه رفتن خراميد و به سمت راست و چپ متمايل شد .

تِهَامَةُ

تِهَامَةُ - مكَّه ، شهرهاى شرقى حجاز .

تَهَامَسَ

تَهَامَسَ - تَهَامُساً [ همس ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم راز گفتند ؛ « تَهَامَسُوا سِرّاً » : محرمانه با هم راز گفتند .

تَهَامَشَ

تَهَامَشَ - تَهَامُشاً [ همش ] القومُ : آن قوم در هم شدند و حركت كردند .

تَهَامَلَ

تَهَامَلَ - تَهَامُلًا [ همل ] في الأمر : در آن كار تنبلى و سستى كرد . اين واژه در زبان متداول رايج است .

التَّهَامِي

التَّهَامِي - ج تَهَامُون : آنكه منسوب به ( تِهَامة ) است .

التِّهَامِيّ

التِّهَامِيّ - ج تِهَامِيُّون : آنكه منسوب به ( تِهَامة ) است .

تَهَانَفَ

تَهَانَفَ - تَهَانُفاً [ هنف ] : با مسخره كردن خنديد ، - الصَّبِيّ : آن كودك آماده‌ى گريه كردن شد ، - بِهِ : به او تعجب كرد .

تَهَاوَى

تَهَاوَى - تَهَاوِياً [ هوي ] القومُ في المَهْواة : آن قوم بدنبال هم در سراشيبى افتادند ، - الرّجُلُ :

آن مرد سخت دويد .

تَهَاوَشَ

تَهَاوَشَ - تَهَاوُشاً [ هوش ] القومُ : آن قوم درهم آميخته شدند .

التَّهَاوِش

التَّهَاوِش - [ هوش ] : مال حرام ، دارائى نامشروع .

تَهَاوَنَ

تَهَاوَنَ - تَهَاوُناً [ هون ] بهِ : او را تحقير و مسخره و سبك كرد .

التَّهَاوِيل

التَّهَاوِيل - [ هول ] : رنگهاى گوناگون از سرخ و زرد و سبز ، آرايش و نقش و نگار در عكسها و زيورها ؛ « تَهَاوِيلُ الرَّبِيع » : گلها و شكوفه‌هاى بهار .

تَهَايَأَ

تَهَايَأَ - تَهَايُؤاً [ هيأَ ] القومُ على الأَمر : آن قوم بر سر آن امر توافق كردند ، - القَومُ على كَذَا : آن قوم در آنكار با هم توافق و يارى كردند .

تَهَايَجَ

تَهَايَجَ - تَهَايُجاً [ هيج ] القومُ : آن قوم برانگيخته شدند .

تَهَبَّىَ

تَهَبَّىَ - تَهَبِّياً [ هبو ] : دو دست خود را تكان داد و پاك كرد .

تَهَبَّبَ

تَهَبَّبَ - تَهَبُّباً [ هبّ ] الثوبُ : آن جامه كهنه شد .

تَهَبَّجَ

تَهَبَّجَ - تَهَبُّجاً [ هبج ] : ورم كرد .

التَّهَبُّج

التَّهَبُّج - [ هبج ] : مص ، - ( طب ) : گونه‌اى بيمارى است كه عضو يا اعضاى بدن باد يا ورم مىكند .

تَهَبَّدَ

تَهَبَّدَ - تَهَبُّداً [ عبد ] الهَبيدَ : حنظل را چيد و خرد كرد و آن را پخت .

تَهَبَّشَ

تَهَبَّشَ - تَهَبُّشاً [ هبش ] القومُ : آن قوم گرد هم آمدند ، - الشّيءَ : آن چيز را گردآورى كرد .

تَهَبَّطَ

تَهَبَّطَ - تَهَبُّطاً [ هبط ] من كذا : از بلندى به پائين رفت ، - الشيءُ : آن چيز آماده شد .

تَهَبَّلَ

تَهَبَّلَ - تَهَبُّلًا [ هبل ] لعيالهِ : براى خانواده خود كسب روزى كرد .

تَهَبْهَبَ

تَهَبْهَبَ - تَهَبْهُباً [ هبهب ] الشيءُ : آن چيز به سختى تكان خورد و لرزيد .

التَّهْبِيلَة

التَّهْبِيلَة - [ هبل ] : گستردن چيزى بر روى