فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٦٧

تَنَيَّحَ

نكوهش كرد و به وى نسبت بد داد ، - الشَّيْءَ : آن چيز را كم كم و بتدريج از وى گرفت .

تَنَقَّضَ

تَنَقَّضَ - تَنَقُّضاً [ نقض ] الحبلُ : طناب سست شد ، - الدَّمُ : خون قطره قطره چكيد ، - الْجَرحُ : خون زخم روان شد ، - تِ الأَرضُ عن الكمأَة : زمين شكافته شد و قارچ بيرون داد ، - البيتُ : خانه شكاف برداشت و از آن صدائى شنيده شد ، - تْ عِظامُهُ : استخوانهاى او صدا كرد .

تَنَقَّطَ

تَنَقَّطَ - تَنَقُّطاً [ نقط ] المكانُ : نقطه نقطه در آن مكان گياه روئيد ، - فُلانٌ الْخَبَر : فلانى آن خبر را اندك اندك دريافت كرد ، - فُلانٌ الخُبْزَ : فلانى نان را خرد خرد و بتدريج خورد .

تَنَقَّفَ

تَنَقَّفَ - تَنَقُّفاً [ نقف ] الحنظلَ : دانه‌ى حنظل را شكافت .

تَنَقَّلَ

تَنَقَّلَ - تَنَقُّلًا [ نقل ] : بسيار جابجا شد ، - من مكَانٍ الى آخَر : از جائى به جائى ديگر رفت ، - الرَّجُلُ : آن مرد تنقلات از قبيل نقل و پسته و فندق و مانند آنها خورد .

التَّنْقِيح

التَّنْقِيح - [ نقح ] : مص ، تنقيح سخن يا نوشته ، ويرايش .

التَّنْقِير

التَّنْقِير - [ نقر ] : مص ، صدائى بسان سُوت .

التَّنَكَ

التَّنَكَ - ورقه‌ى نازك آهنين كه با قلع آن را سفيد كنند . حلبى . - اين واژه تركى است -

تَنَكَّبَ

تَنَكَّبَ - تَنَكُّباً [ نكب ] عنهُ : از او كناره‌گيرى كرد ، از او روى گردانيد ، به او پشت كرد و بسوى ديگرى رفت ، - على الشيءِ : بر آن چيز تكيه داد ، - كَنَانَتَهُ او قُوسَهُ :

كمان را بر روى شانه‌ى خود انداخت .

التَّنَكجيُّ

التَّنَكجيُّ - حلبىساز . - اين واژه تركى است -

تنَكَّدَ

تنَكَّدَ - تَنَكُّداً [ نكد ] عيشُهُ : زندگانى او تيره شد .

تَنَكَّرَ

تَنَكَّرَ - تَنَكُّراً [ نكر ] الرجُلُ : آن مرد از خوشحالى به بدحالى افتاد ، حال او چنان متغير شد كه شناخته نشد ، - لِفُلانٍ : نزد وى بيگانه شد ، - فُلانٌ : فلانى بد اخلاق شد .

تَنَكَّسَ

تَنَكَّسَ - تَنَكُّساً [ نكس ] : مطاوع ( نَكَّسَ ) است .

تَنَمَّى

تَنَمَّى - تَنَمِّياً [ نمي ] الشيءُ : آن چيز از جاى خود به جاى ديگر بلند شد .

تَنَمَّرَ

تَنَمَّرَ - تَنَمُّراً [ نمر ] : خشمناك و بد اخلاق شد ، در خلق و خوى يا رنگ بسان پلنگ شد ، صداى خود را بهنگام تهديد بلند كرد و كشانيد ، - لِفُلانٍ : بر او متغير شد و او را تهديد كرد .

تَنَمَّسَ

تَنَمَّسَ - تَنَمُّساً [ نمس ] الأَمرُ : آن كار در هم برهم شد ، - الصَّائِدُ : شكارگر براى خود كلبه يا پناهگاهى ساخت تا ديده نشود .

تَنَمَّصَ

تَنَمَّصَ - تَنَمُّصاً [ نمص ] تِ الماشيةُ : دامها و ستوران اولين گياه روئيده شده را چريدند ، - تِ الْمَرْأَةُ : آن زن موى پيشانى خود را بند انداخت و زدود .

تَنَمَّلَ

تَنَمَّلَ - تَنَمُّلًا [ نمل ] القومُ : آن قوم بسان موج دريا حركت كردند .

التَّنْمِيق

التَّنْمِيق - [ نمق ] : زيبا كردن و آراستن .

التَّنْهَاة

التَّنْهَاة - ج تَنَاهٍ [ نهي ] من الوادي : كنار دره كه آب به آن منتهى شود .

التّنْهَاة

التّنْهَاة - [ نهي ] : خاك و مانند آن كه جلوى سيل را با آن برگردانند .

تَنَهَّدَ

تَنَهَّدَ - تَنَهُّداً [ نهد ] الرجُلُ : از غم و اندوه يا درد آه كشيد .

التَّنْهِيَة

التَّنْهِيَة - ج تَنَاهٍ [ نهي ] من الوادي : مترادف ( التَّنْهَاة ) است .

تَنَوَّى

تَنَوَّى - تَنَوِّياً [ نوي ] الشيءَ : قصد آن چيز را كرد .

التَّنْوَاط

التَّنْوَاط - [ نوط ] : آنچه كه براى آراستن و زينت دادن بر هودج آويزند .

التَّنُّوب

التَّنُّوب - ( ن ) : درخت كاج يا سرو از رسته‌ى ( صنوبريها ) كه داراى ستونى راست و مستقيم است . اين درخت براى آراستن باغهاى ملى و پاركها كِشت مىشود .

التَّنُّوبَة

التَّنُّوبَة - ( ن ) : واحد ( التنُّوب ) است .

تَنَوَّحَ

تَنَوَّحَ - تَنَوُّحاً [ نوح ] الشيءُ : آن چيز در حالى كه آويخته بود تكان خورد .

تَنَوَّدَ

تَنَوَّدَ - تَنَوُّداً - [ نود ] الغصنُ : شاخه‌ى درخت تكان خورد .

تَنَوَّرَ

تَنَوَّرَ - تَنَوُّراً [ نور ] المكانُ : آن مكان نورانى شد ، - النّارَ من بَعِيد : آتش را از دور ديد ، - الرَّجُلَ : آن مرد را در روشنائى آتش ديد در حالى كه وى بيننده را نديد ، - الرَّجُلُ : آن مرد براى زدودن موى بر خود نوره كشيد ، - الْقومُ : آن قوم گريختند .

التَّنُّور

التَّنُّور - ج تَنَانِير : تنور نانوائى - اين واژه سريانى است - .

التَّنُّورَة

التَّنُّورَة - دامن يا قسمتهاى پائين جامه‌ى زنان - اين واژه سريانى است -

التَّنُّوريَّة

التَّنُّوريَّة - مترادف ( التَّنُّورَة ) است .

تَنَوَّسَ

تَنَوَّسَ - تَنَوُّساً [ نوس ] الغصنُ : باد بر شاخه‌ى درخت وزيد و آن را تكان داد .

التَّنَوِّط

التَّنَوِّط - [ نوط ] ( ح ) : مترادف ( التَّنوُّط ) است .

التَّنَوُّط

التَّنَوُّط - [ نوط ] ( ح ) : پرنده‌ى كوچكى است كه از پوسته و الياف درختان آشيانه مىسازد تا از دسترس مارها و مردم در امان باشد . اين پرنده از رسته‌ى گنجشكها مىباشد .

التُّنَوِّطَة

التُّنَوِّطَة - [ نوط ] ( ح ) : واحد ( التُّنَوِّط ) است .

التَّنَوُّطَة

التَّنَوُّطَة - [ نوط ] ( ح ) : واحد ( التَّنَوُّط ) است .

تَنَوَّعَ

تَنَوَّعَ - تَنَوُّعاً [ نوع ] الشيءُ : آن چيز گوناگون شد ، آن چيز پياپي تكان خورد ، - الغُصْنُ :

شاخه‌ى درخت تكان خورد ، - فى السَّيْرِ : در راه پيش قدم شد .

تَنَوَّقَ

تَنَوَّقَ - تَنَوُّقاً [ نوق ] : مهربان شد ، - فى مَلْبَسهِ او مَطْعَمِهِ او امورهِ : در خورد و خوراك و پوشاك و امور خود آراسته و نيكو شد . اين واژه مترادف ( تَأَنَّقَ ) است .

تَنَوَّلَ

تَنَوَّلَ - تَنَوُّلًا [ نول ] الشيءَ : آن چيز را گرفت ، - عَلَيْنَا فلانٌ بِشيءٍ يَسيرٍ : فلانى چيز كمى بما بخشيد .

تَنَوَّهَ

تَنَوَّهَ - تَنَوُّهاً [ نوه ] : بلند شد .

تَنَيَّحَ

تَنَيَّحَ - تَنَيُّحاً [ نيح ] : در راحتى قرار گرفت ، - فُلانٌ : بدرود زندگى گفت - اين واژه