فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٥٥

تَلَكَّدَ

خشمگين شد ، - تِ المَفَازةُ : گرماى بيابان سخت شد ، - تِ الحَيَّةُ مِنَ السَّمِّ : مار از زهر جنبيد .

تَلَعَ

تَلَعَ - - تَلْعاً و تُلُوعاً الرجُلُ أو الظبيُ : آن مرد يا آهو سر خود را از آنچه كه در آن بود بيرون آورد .

تَلِعَ

تَلِعَ - - تَلَعاً و تَلَاعَةً الرجُلُ : گردن آن مرد يا قامت او بلند شد ، - تْ عُنقُهُ : گردن آن مرد بلند شد ، تَلَعاً الإناءُ : ظرف پر شد .

التَّلِع

التَّلِع - آنكه به اطراف خود بسيار توجه و نگاه كند ، - من الآنِيَة : ظرف پُر .

تَلَعَّى

تَلَعَّى - تَلَعِّياً [ لعو ] العسلُ : عسل سفت شد ، - اللُعَاعَ اى اوّلَ النباتِ : گياه نرم و تازه را چيد .

التَّلْعَاب

التَّلْعَاب - [ لعب ] : مرد بسيار بازيگر .

التِّلْعَاب

التِّلْعَاب - مترادف ( اللِّعِّيب ) است .

التِّلِعَّاب

التِّلِعَّاب - مترادف ( اللِّعِيب ) است .

التَّلْعَابَة

التَّلْعَابَة - مترادف ( اللِّعِّيب ) است .

التَّلِعَّابَة

التَّلِعَّابَة - مترادف ( اللِّعِّيب ) است .

تَلَعَّبَ

تَلَعَّبَ - تَعَلُّباً [ لعب ] : مترادف ( لَعِبَ ) است .

التَّلْعَة

التَّلْعَة - ج تَلَعَات و تِلَاع و تِلَع : زمين بلند زمين پست .

تَلَعْثَمَ

تَلَعْثَمَ - تَلَعْثُماً [ لعثم ] في الأمر : در آن امر هوشيارى كرد ، از آن امر باز ايستاد ، درنگ و سستى كرد ؛ « سَألْتُهُ عن شيءٍ فلم يَتَلَعْثَمْ » : از او سؤال كردم و بلا درنگ جواب داد .

تَلَعْسَمَ

تَلَعْسَمَ - تَلَعْسُماً [ لعسم ] في أمره : مترادف ( تَلَعْثَمَ ) است .

تَلَعْلَعَ

تَلَعْلَعَ - تَلَعْلُعاً [ لعلع ] السرابُ : سراب درخشيد ، - الرّجُلُ : آن مرد از سختى يا بيمارى ناتوان شد ، - من الْجُوع : از گرسنگى ناآرام و سرگردان شد ، - الكلبُ : سگ از تشنگى زبان از دهان بيرون آورد .

تَلَعَّنَ

تَلَعَّنَ - تَلَعُّناً [ لعن ] القومُ : آن قوم يكديگر را لعنت كردند .

التِّلْعِيبَة

التِّلْعِيبَة - [ لعب ] : مترادف ( اللِّعِّيب ) است .

تَلَغَّبَ

تَلَغَّبَ - تَلَغُّباً [ لغب ] الدابَّةَ : ستور را ناتوان يافت ، - سَيْرَ القَوم : آن قوم را تا آنجا كه خسته شدند راه برد ، - السَّيرُ فُلاناً : راه رفتن او را بسيار خسته كرد .

التِّلِغْرَاف

التِّلِغْرَاف - تلگراف . - اين واژه يونانى است -

تَلَغَّمَ

تَلَغَّمَ - تَلَغُّماً [ لغم ] بالطِّيب : عطر براطراف بينى و دهان خود ماليد ، - القَومُ بِالْكَلَام : آن قوم بهنگام سخن دهان و بينى خود را جنبانيدند ، - تِ الغَنَمُ بِالعُشْبِ و بِالشَّرَابِ : لب و دهان گوسفندان با آب و گياه تر شد .

تَلِفَ

تَلِفَ - - تَلَفاً : نابود شد .

التِّلْفَاز

التِّلْفَاز - مترادف ( التِّلِفيزْيُون ) است .

تَلَفَّتَ

تَلَفَّتَ - تَلَفُّتاً [ لف ] اليه : به سوى او توجه كرد و نگريست .

تَلْفَزَ

تَلْفَزَ - تَلْفَزَةً : با تلويزيون چيزى را نمايش داد .

التَّلْفَزَة

التَّلْفَزَة - از دور نگاه كردن - اين واژه يونانى است -

تَلَفَّظَ

تَلَفَّظَ - تَلَفُّظاً [ لفظ ] بالكلام : سخن گفت ، كلام را تلفظ كرد .

تَلَفَّعَ

تَلَفَّعَ - تَلَفُّعاً [ لفع ] : پيرى آن مرد را فرا گرفت ، - تِ النّارُ : آتش شعله‌ور شد ، - تِ الحربُ بِالشَّرّ : شرّ جنگ همه را گرفت و كسى را رها نكرد ، - القَومُ على جَيشِ العَدُوّ :

آن قوم بر لشكر دشمن شتافتند و آنها را از ميان برداشتند و كشتند ، - الرجُلُ بالثَّوبِ او الشَّجَرُ بِالْوَرَقِ : آن مرد خود را با جامه يا درخت خود را با برگ پوشانيد .

تَلَفَّفَ

تَلَفَّفَ - تَلَفُّفاً [ لفّ ] في ثوبه : خود را در جامه‌اش پيچيد ، - عليهِ الْقومُ : آن قوم بر او گرد آمدند .

تَلَفَّقَ

تَلَفَّقَ - تَلَفُّقاً [ لفق ] بهِ : به او پيوست ، - ما بَيْنَهم : ميان آنها تلفيق شد .

تَلَفْلَفَ

تَلَفْلَفَ - تَلَفْلُفاً [ لفلف ] بثوبه : خود را در جامه‌اش پوشانيد .

تَلَفَّمَ

تَلَفَّمَ - تَلَفُّماً [ لفم ] تِ المرأةُ : آن زن روى بينى خود را پوشانيد .

تَلْفَنَ

تَلْفَنَ - تَلفَنَةً : با تلفن گفتگو كرد .

التِّلِفُون

التِّلِفُون - تلفن ، مترادف ( الهَاتِف ) است - اين واژه يونانى است -

التِّلِفيزيون

التِّلِفيزيون - تلويزيون .

التَّلْفِيعَة

التَّلْفِيعَة - [ لفع ] : شال گردن .

تَلَقَّى

تَلَقَّى - تَلَقِّياً [ لقي ] الشيءَ : آن چيز را ديد يا پيدا كرد ، از او استقبال كرد ، - امْراً :

كارى را عهده‌دار شد ، - الشيءَ مِنهُ : آن چيز را از او فرا گرفت ، - العُلومَ فى الجامِعَةِ :

درسهاى دانشگاه را تكميل و بپايان رسانيد .

التِّلْقَاء

التِّلْقَاء - [ لقي ] : اسم است از ( اللِّقَاء ) ، جاى ديدار و ملاقات ؛ « جَلَسَ تِلْقاءَهُ » : به سوى او نشست ؛ « فَعَلَ الأَمْرَ مِنْ تِلقاءِ نَفْسِهِ » : آن كار را از پيش خود كرد بدون آنكه كسى ويرا ملزم به آن كند .

التِّلْقَائيّ

التِّلْقَائيّ - [ لقي ] : ؛ « تِلْقَائيّاً » : خود به خود ، با رضايت .

التِّلْقَام

التِّلْقَام - [ لقم ] : آنكه لقمه‌ى بزرگ بردارد .

التِّلِقَام

التِّلِقَام - [ لقم ] : مترادف ( التلقَام ) است .

التِّلْقَامَة

التِّلْقَامَة - [ لقم ] : مترادف ( التِّلقَام ) است .

التِّلْقَامَة

التِّلْقَامَة - [ لقم ] : مترادف ( التِّلقَام ) است .

تَلَقَّبَ

تَلَقَّبَ - تَلَقُّباً [ لقب ] بكذا : به نامى لقب يافت .

تَلَقَّطَ

تَلَقَّطَ - تَلَقُّطاً [ لقط ] الشيءَ : آن چيز را از اينجا و آنجا گردآورى كرد .

تَلَقَّفَ

تَلَقَّفَ - تَلَقُّفاً [ لقف ] الشيءُ : آن چيز را با شتاب گرفت ، - الطعامَ : غذا را بلعيد ، - الحَائِطُ و الحَوضُ ديوار و حوض فرو ريختند .

تَلَقْلَقَ

تَلَقْلَقَ - تَلَقْلُقاً [ لقلق ] الشيءُ : آن چيز جنبيد .

تَلَقَّمَ

تَلَقَّمَ - تَلَقُّما [ لقم ] الشيءَ : آن چيز را با شتاب خورد ، - الماءُ فى بَطْنِهِ : آب در شكم او از بسيارى صدا كرد .

تَلَقَّنَ

تَلَقَّنَ - تَلَقُّناً [ لقن ] الكلام من فلانٍ : سخن را از زبان فلانى فرا گرفت .

التَّلْقِيح

التَّلْقِيح - [ لَقَحَ ] - : مص ، تزريق واكسن بيمارى براى پيشگيرى بيماريها .

تِلْكَ

تِلْكَ - مث تانِّكَ و ج أولالِك : اسم اشاره‌ى مفرد مؤنث است براى دور .

تَلَكَّأَ

تَلَكَّأَ - تَلَكُّؤاً [ لكأ ] عن الأمر : در آن كار درنگ كرد و باز ايستاد ، - عَلَيه : او را از آن كار بازداشت .

تَلَكَّدَ

تَلَكَّدَ - تَلَكُّداً [ لكد ] فلانٌ : گوشت بدن