فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٥٣

تَلَبَّخَ

القومُ : آن قوم دايره‌وار گردهم آمدند ، - الرَّجُلُ : آن مرد همانند كوفيان يا منتسب به آنها شد .

تَكَوَّنَ

تَكَوَّنَ - تَكَوُّناً [ كون ] : اين واژه مطاوع ( كَوَّنَ ) است ، تكان خورد يا جنبيد .

التَّكْوِين

التَّكْوِين - [ كون ] : به وجود آوردن چيزى ، به هستى در آوردن ؛ « سِفْرُ التَّكْوِين » : اوّلين سِفر از اسفار پنجگانه‌ى حضرت موسى است ، - ج تَكَاوِين : چهره ، هيأت ، شكل ؛ « جميل التَّكْوِين » : زيباروى و خوش اندام .

التَّكِيَّة

التَّكِيَّة - ج تَكَايَا : خانقاه صوفيان و درويشان ، تكيه - اين واژه تركى است -

تَكَيَّسَ

تَكَيَّسَ - تَكَيُّساً [ كيس ] : ظريف و زيرك شد .

تَكَيَّفَ

تَكَيَّفَ - تَكَيُّفاً [ كيف ] : آن چيز قطع شد ، آن چيز بگونه‌اى غير از خود در آمد .

التَّكْيِيف

التَّكْيِيف - [ كيف ] : مص ؛ « تَكييفُ الهواء » : تغيير درجه‌ى گرما يا سرماى هوا در مكانى بوسيله ابزارى ويژه .

تَلَّ

تَلَّ - - تَلا هُ : او را بر زمين زد ، - الشيءَ الَيْه :

آن چيز را به طرف وى افكند ، - الشيءَ في يَدِه : آن چيز را در دست خود نهاد ، - الحَبْلَ فى البِئرِ : طناب را در چاه فرو آويخت .

التلّ

التلّ - ج تِلَال و تُلُول من الأرض : زمينى كه بلندتر از زمينهاى دور خود باشد ، تپه .

تَلَا

تَلَا - - تُلُوا [ تلو ] هُ : بدنبال او رفت ، - عنه : او را رها كرد و يارى نكرد ، - تِلَاوَةً الكِتابَ : آن كتاب را خواند .

تَلَّى

تَلَّى - تَتْلِيَةً [ تلو ] هُ : در پى او رفت .

تَلَاءَمَ

تَلَاءَمَ - تَلَاؤُماً [ لأم ] الشيءُ الفاسدُ : آن چيز فاسد نيكو و اصلاح شد .

تَلَاثَغَ

تَلَاثَغَ - تَلَاثُغاً [ لثغ ] : در زبان وى شكستگى پديد شد .

تَلَاثَمَ

تَلَاثَمَ - تَلَاثُماً [ لثم ] الرجُلانِ : آن دو مرد يكديگر را قبول كردند و با هم كنار آمدند .

تَلَاحَى

تَلَاحَى - تَلَاحِياً [ لحي ] القومُ : آن قوم يكديگر را نفرين و سرزنش كردند ، آن قوم با هم نزاع و ناسزاگوئى و كينه‌توزى كردند .

تَلَاحَزَ

تَلَاحَزَ - تَلَاحُزاً [ لحز ] القومُ : آن قوم بر خلاف يكديگر سخن گفتند ، - الصِّبْيَانُ : كودكان با هم نقل شعر كردند و شعر خواندند .

تَلَاحَظَ

تَلَاحَظَ - تَلَاحُظاً [ لحظ ] تِ الأشياءُ : آن چيزها بسان هم شد .

تَلَاحَقَ

تَلَاحَقَ - تَلَاحُقاً [ لحق ] : آن چيز پياپى شد ، - تِ المَطَايَا : ستوران به يكديگر رسيدند و ملحق شدند .

تَلَاحَمَ

تَلَاحَمَ - تَلَاحُماً [ لحم ] القومُ : آن قوم با هم جنگيدند ، - تِ الشُّجَّةُ : زخم سر التيام يافت و خوب شد ، - الشيءُ : آن چيز چسبيد و پيوست شد .

تَلَاخَّ

تَلَاخَّ - تَلَاخّاً [ لخّ ] الوادي : دره تنگ و پر از درخت شد .

تَلَاذَّ

تَلَاذَّ - تَلَاذّاً [ لذّ ] الشخصانِ : آن دو نفر از مصاحبت با هم لذت بردند .

تَلَاشَى

تَلَاشَى - تَلَاشِياً [ لشو ] الشيءُ : آن چيز نابود و پراكنده شد ، - المَرِيضُ : بيمار نيروى بدنى خود را از دست داد و نزديك به مرگ شد ، - من التَّعَبِ : نيروى بدنى وي از فرط خستگى تحليل رفت .

التَّلَاشِي

التَّلَاشِي - [ لشو ] : مص ، از بين رفتن ، متلاشى شدن ، نابودى قوا .

تَلَاطَفَ

تَلَاطَفَ - تَلَاطُفاً [ لطف ] القومُ : آن قوم به هم پيوستند ، - القَومُ فِى الأَمْرِ : آن قوم بر سر آن كار با هم توافق و مهربانى كردند .

تلاطَمَ

تلاطَمَ - تَلاطُما [ لطم ] تِ الأمواجُ : موجهاى دريا متلاطم شدند و به هم خوردند ، - القَومُ :

آن قوم بر يكديگر سيلى زدند .

تَلَاعَبَ

تَلَاعَبَ - تَلَاعُباً [ لعب ] : مترادف ( لَعِبَ ) است .

تَلَاعَنَ

تَلَاعَنَ - تَلَاعُنا [ لعن ] القومُ : آن قوم يكديگر را لعنت و نفرين كردند .

تَلَافَّ

تَلَافَّ - تَلَافّاً [ لفّ ] القومُ : آن قوم به همه آميختند .

التَّلَّافَ

التَّلَّافَ - بسيار تلف كننده ، بسيار هدر دهنده ، بسيار نابود كننده .

تَلَافَى

تَلَافَى - تَلَافِياً [ لفو ] الأمرَ : ان امر را تدارك كرد ، آن را دريافت .

تَلَافَقَ

تَلَافَقَ - تَلَافُقاً [ لفق ] القومُ : كارهاى آن قوم متلاتم و آراسته شد .

التَّلافِي

التَّلافِي - [ لفو ] : مص ؛ انتقام گرفتن ، تلافى جوئى .

التَّلَافِيف

التَّلَافِيف - [ لفّ ] : گياه درهم پيچيده ، - مِن الأَمْعَاءِ و الدّمَاغ ( طب ) : پيچ و خمهاى روده و چين خوردگيهاى مغز .

تَلَاقَى

تَلَاقَى - تَلَاقِياً [ لقي ] القومُ : آن قوم با هم روبرو شدند ، آن قوم با هم احتجاج و ستيزه كردند .

تَلَاقَبَ

تَلَاقَبَ - تَلاقُباً [ لقب ] القومُ : آن قوم يكديگر را با لقبهاى زشت و ناستوده بد گفتند .

التَّلَاقِي

التَّلَاقِي - [ لقي ] : مص ؛ « يومُ التَّلاقِي » : روز قيامت .

تَلَاكَزَ

تَلَاكَزَ - تَلَاكُزاً [ لكز ] الرجُلانِ : آن دو مرد با دست يكديگر را زدند .

تَلَاكَمَ

تَلَاكَمَ - تَلَاكُماً [ لكم ] الرجُلان : آن دو مرد با مشت يكديگر را زدند .

تَلَاكَنَ

تَلَاكَنَ - تَلَاكُناً [ لكن ] في كلامِه : تظاهر به لكنت زبان كرد تا به خنداند .

تَلَاهَى

تَلَاهَى - تَلَاهِياً [ لهو ] القومُ : آن قوم با هم سرگرم بازى شدند .

تَلَاوَى

تَلَاوَى - تَلَاوِياً [ لوو ] تِ الحيَّتانِ : آن دو مار برهم پيچيدند ، - القومُ على فلَان : آن قوم بر فلانى گرد آمدند .

تَلَاوَمَ

تَلَاوَمَ - تَلَاوُماً [ لوم ] القومُ : بعضى از آن قوم برخى ديگر را سرزنش و ملامت كردند .

التَّلَاوِيح

التَّلَاوِيح - [ لوح ] : خوشه‌هاى انگور قبل از آنكه رسيده شود . اين واژه در زبان متداول رايج است .

تَلَايَسَ

تَلَايَسَ - تَلَايُساً [ ليس ] عنهُ : از وى چشم پوشيد ، - الرجُلُ : آن مرد خوش خوى شد .

تَلأْلأَ

تَلأْلأَ - تَلأْلُؤاً [ لألأ ] النجمُ و البرقُ و النارُ : ستاره و برق و آتش درخشيدند ، - وجهُهُ : چهره‌ى او نورانى شد .

تَلأَّمَ

تَلأَّمَ - تَلَوُّماً [ لأم ] الشيءُ الفاسدُ : آن چيز فاسد نيكو شد ، - لأْمَتَهُ أى درعَهُ : زره خود را پوشيد .

تَلَبَّبَ

تَلَبَّبَ - تَلَبُّباً [ لبّ ] للقتال : كمر خود را بست و آماده‌ى جنگ شد ، - الرجُلانِ : آن دو مرد گردن يكديگر را گرفتند .

تَلَبَّثَ

تَلَبَّثَ - تَلَبُّثاً [ لبث ] بالمكان : در آن مكان درنگ كرد .

تَلَبَّخَ

تَلَبَّخَ - تَلَبُّخاً

جسمُه من الضرب : بر روى بدن او آثار زدن آشكار شد . اين واژه در