فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٤٥

تَفَوَّقَ

باطل و حرام . اين واژه سريانى است .

تَفَصَّحَ

تَفَصَّحَ - تَفَصُّحاً [ فصح ] : بسيار فصيح شد ، آن مرد تظاهر به فصاحت كرد و خود را مانند فصيحان درآورد .

تَفَصَّدَ

تَفَصَّدَ - تَفَصُّداً [ فصد ] الدمُ : خون روان شد .

تَفَصْفَصَ

تَفَصْفَصَ - تَفَصْفُصاً [ فصفص ] القومُ عن فلانٍ :

آن قوم از دور فلانى پراكنده شدند و رفتند .

تَفَصَّلَ

تَفَصَّلَ - تَفَصُّلًا [ فصل ] : آن چيز عُضو عُضو پاره يا بريده شد .

تَفَصَّمَ

تَفَصَّمَ - تَفَصُّماً [ فصم ] : آن چيز بى آنكه از هم جدا شود شكسته شد ، پراكنده شد ، بريده شد .

التَّفْصِيل

التَّفْصِيل - [ فصل ] : مص ، - ج تَفَاصِيل : جزء يا عنصرى از مجموعه‌ايست ؛ « بِالتفصيل » : با ترتيب و فصل فصل .

تَفَضَّى

تَفَضَّى - تَفَضِّياً [ فضو ] للأمر : براى آن كار فرصت يافت و آماده شد .

تَفَضَّضَ

تَفَضَّضَ - تَفَضُّضاً [ فضّ ] : متفرق و پراكنده شد .

تَفَضَّلَ

تَفَضَّلَ - تَفَضُّلًا [ فضل ] الرجُلُ : آن مرد پيراهن خواب يا لباس كار پوشيد ، - عليه :

به او نكوئى كرد ، ادعاي برترى از او را كرد ؛ « تَفَضَّلْ » : بفرمائيد ، تشريف بياوريد .

تَفَطَّرَ

تَفَطَّرَ - تَفَطُّراً [ فطر ] : آن چيز شكافته شد ، - تِ الأَرضُ بِالنَّبَاتِ : زمين گياه رويانيد ، - القَضِيبُ : روئيدن برگ درخت آغاز شد .

تَفَطَّنَ

تَفَطَّنَ - تَفَطُّناً [ فطن ] لكلامهِ : سخن او را دريافت و فهميد .

تَفَظَّعَ

تَفَظَّعَ - تَفَظُّعاً [ فظع ] الأمرَ : آن امر را بزرگ و فظيع يافت .

تَفَعَّى

تَفَعَّى - تَفَعِّياً [ فعي ] : همانند اژدها در بد اخلاقى شد .

تَفَغَّمَ

تَفَغَّمَ - تَفَغُّماً [ فغم ] الوردُ : گلُ باز شد .

تَفَّفَ

تَفَّفَ - تَتْفِيفاً هُ : به او « تُفّاً يا تُفٍّ لكَ » : غلط كردى و بى جا كردى گفت .

التُّفَفَة

التُّفَفَة - ( ح ) : كِرِم چرم يا پوست .

تَفَقَّأَ

تَفَقَّأَ - تَفَقُّؤاً [ فقأ ] : مطاوع ( فَقَأَ ) است ، شكافته شد .

تَفَقَّحَ

تَفَقَّحَ - تَفَقُّحاً [ فقح ] : سخن آغاز كرد يا بطور كلى هر چيزى آغاز شد ، براى شرّ آماده شد .

تَفَقَّدَ

تَفَقَّدَ - تَفَقُّداً [ فقد ] هُ : بهنگام غيبت او را خواست .

تَفَقَّسَ

تَفَقَّسَ - تَفَقُّساً [ فقس ] الشيءُ : آن چيز منقلب شد ، زير و رو شد .

تَفَقْفَقَ

تَفَقْفَقَ - تَفَقْفُقاً [ فقفق ] الرجُلُ في كلامهِ : آن مرد سخن را از حلق خارج كرد .

تَفَقَّمَ

تَفَقَّمَ - تَفَقُّماً [ فقم ] الرجُلَ أو الكلبَ : چانه‌ى آن مرد يا پوزه‌ى آن سگ را گرفت .

تَفَقَّهَ

تَفَقَّهَ - تَفَقُّهاً [ فقه ] الرجُلُ : آن مرد علم فقه آموخت و فقيه شد ، - الشَّيءَ : آن چيز را فهميد .

تَفَكَّرَ

تَفَكَّرَ - تَفَكُّراً [ فكر ] في الأمر : در آن چيز انديشيد و تأمل كرد .

تَفَكَّكَ

تَفَكَّكَ - تَفَكُّكاً [ فكّ ] : مطاوع ( فَكَّكَ ) است ، - المخنَّثُ : آن دلقك حماقت كرد ، با هرزگى و هوسبازى راه رفت .

تَفَكَّهَ

تَفَكَّهَ - تَفَكُّهاً [ فكه ] : ميوه خورد ، پشيمان شد ، - بِالشَيءِ : از آن چيز بهره‌مند شد ، - منه : از وى در شگفتى شد ، - بفلانٍ :

از فلانى غيبت كرد و بدى گفت .

تَفَلَ

تَفَلَ - - تَفْلًا : آب دهان افكند ، تُف كرد .

تَفِلَ

تَفِلَ - - تَفَلًا الرجُلُ : آن مرد بسبب به كار نبردن بوى خوش بد بوى شد .

التُّفْل

التُّفْل - آب دهان ، كف .

التَّفِل

التَّفِل - بد بوى .

تَفَلَّى

تَفَلَّى - تَفَلِّياً [ فلي ] : سرو جامه‌ى خود را از شپش زدود ، - الطَّائِرُ : پرنده با نوك خود ميان پرهايش را خاراند .

تَفَلَّتَ

تَفَلَّتَ - تَفَلُّتاً [ فلت ] : رهائى يافت ، رها شد ، - الى الشَّيءِ : بر سر آن چيز درگير شد و نزاع كرد ، - عَلَيْهِ : بر او حمله كرد .

التَّفِلَة

التَّفِلَة - مؤنث ( التَّفِل ) است .

تَفَلَّجَ

تَفَلَّجَ - تَفَلُّجاً [ فلج ] : شكافته شد .

تَفَلْسَفَ

تَفَلْسَفَ - تَفَلْسُفاً [ فلسف ] : به فلسفه و حكمت پرداخت ، در مسائل علمى غور و تحقيق كرد و مهارت يافت ، ادعاى مهارت و دانش كرد .

تَفَلَّصَ

تَفَلَّصَ - تَفَلُّصاً [ فلص ] : رها شد ، آزاد شد .

التَّفَلْطُحَ

التَّفَلْطُحَ - « تَفَلْطُحُ الأرض » : پستى و بلنديهاى زمين و سختيهاى آن .

تَفَلَّعَ

تَفَلَّعَ - تَفَلُّعاً [ فلع ] : شكاف برداشت .

تَفَلْفَلَ

تَفَلْفَلَ - تَفَلْفُلًا [ فلفل ] شَعْرُ الأَسْوَدِ : موى سر سياه بسيار مجعّد شد .

تَفَلَّقَ

تَفَلَّقَ - تَفَلُّقاً [ فلق ] الشيءُ : آن چيز شكافته شد ، - الصبحُ : بامداد روشن شد ، - فلانٌ :

فلانى در دويدن كوشيد .

تَفَلَّكَ

تَفَلَّكَ - تفلُّكاً [ فلك ] فلانٌ : فلانى از غيب خبر داد گوئى كه از اوضاع فلك سخن مىگويد . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

تَفَلَّلَ

تَفَلَّلَ - تَفَلُّلًا [ فلّ ] القومُ : آن قوم شكست خوردند و فرارى شدند .

التَّفْلِيسَة

التَّفْلِيسَة - [ فلس ] ( ت ) : حكم ورشكستگى بازرگان ، افلاس نامه .

تَفَنَّنَ

تَفَنَّنَ - تَفَنُّناً [ فنّ ] الشيءُ : آن چيز گوناگون شد ، - فى الحديث او فى عَمَلِهِ : در سخن يا كار خود از فنون و روشهاى خوب استفاده كرد .

تَفِهَ

تَفِهَ - - تُفُوهاً الرجُلُ : آن مرد كم خرد شد ، - تَفَاهَةً الطَّعامُ : غذا بى مزه شد ، - تَفْهاً و تُفُوهاً الشيءُ : آن چيز كم و ناچيز شد ؛ « تَفِهَ عَطَاءُ فلانٍ » : عطاى فلانى كم و ناچيز شد .

التَّفِه

التَّفِه - مترادف ( التّافِه ) است .

تَفَهَّقَ

تَفَهَّقَ - تَفَهُّقاً [ فهق ] الحوضُ بالماء : حوض از آب لبريز شد ، - البرقُ و غيرهُ : برق آسمان و جز آن فراخ شد .

تَفَهَّمَ

تَفَهَّمَ - تَفَهُّماً [ فهم ] الكلامَ : سخن را بتدريج فهميد .

تَفَوَّزَ

تَفَوَّزَ - تَفَوُّزاً [ فوز ] : از سرزمينى به سرزمين ديگر رفت .

تَفَوَّعَ

تَفَوَّعَ - تَفَوُّعاً [ فوع ] المريضُ : آن بيمار قي كرد . اين واژه در زبان متداول رايج است .

تَفَوَّقَ

تَفَوَّقَ - تَفَوُّقاً

على قومهِ : بر قوم خود برترى يافت ، - الشرابُ : شراب را پى در پى نوشيد ، - النّاقَةَ : ماده شتر را دوشيد و ساعتى رها كرد تا بچه‌اش را شير دهد و