فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٤٢

تَفَاتَى

تَغَذَّى

تَغَذَّى - تَغَذِّياً [ غذو ] : غذا خورد .

تَغَرَّبَ

تَغَرَّبَ - تَغَرُّباً [ غرب ] : از كشورش خارج شد ، با غير از فاميل ازدواج كرد ، از سوى مغرب آمد .

تَغَرَّدَ

تَغَرَّدَ - تَغَرُّداً [ غرد ] الطائرُ : پرنده آواز داد و چه‌چه زد .

تَغَرَّرَ

تَغَرَّرَ - تَغَرُّراً [ غرّ ] الفرسُ : آن اسب پيشانى سفيد شد .

تَغَرَّضَ

تَغَرَّضَ - تَغَرُّضاً [ غرض ] الغصنُ : شاخه‌ى درخت تا شد و شكست ولى جدا نشد .

تَغَرْغَرَ

تَغَرْغَرَ - تَغَرْغُراً [ غرغر ] بالماءِ أو الدواءِ : آب يا دارو را در گلوى خود غرغره كرد ؛ « تَغَرْغَرَتِ العينُ بالدّمع » : چشم پر از اشك شد ولى روان نگرديد .

تَغَرَّفَ

تَغَرَّفَ - تَغَرُّفاً [ غرف ] هُ : هر چه را كه با خود داشت از وى گرفت .

تَغَرَّمَ

تَغَرَّمَ - تَغَرُّماً [ غرم ] : غرامت را تحمل كرد و پرداخت .

التَّغْرِيز

التَّغْرِيز - ج تَغَارِيز [ غرز ] : نهال خرما را از جايش برداشتن و بجاى ديگر كاشتن .

تَغَزَّلَ

تَغَزَّلَ - تَغَزُّلًا [ غزل ] فلانٌ : فلانى با تكلَّف عشق ورزيد .

تَغَشَّى

تَغَشَّى - تَغَشِّياً [ غشي ] بثوبهِ : جامه‌ى خود را پوشيد ، - هُ الأمرُ : آن امر بر او پوشيده شد .

تَغَشَّمَ

تَغَشَّمَ - تَغَشُّماً [ غشم ] هُ : بر او ستم كرد .

تَغَضَّبَ

تَغَضَّبَ - تَغَضُّباً [ غضب ] عليهِ : بر او خشم گرفت .

تَغَضَّرَ

تَغَضَّرَ - تَغَضُّراً [ غضر ] عنهُ : از او روى گردانيد ، عدول كرد .

تَغَضَّنَ

تَغَضَّنَ - تَغَضُّناً [ غضن ] : خميده و ترنجيده و پر چين و چروك شد .

تَغَطَّى

تَغَطَّى - تَغَطياً [ غطو ] : خود را پوشانيد ، پنهان شد .

تَغَطْرَسَ

تَغَطْرَسَ - تَغَطْرُساً [ غطرس ] : تكبر كرد ، تبختر و فخرفروشى كرد ؛ « تَغَطْرَسَ في مِشيَتِهِ » : در راه رفتن تبختر كرد ، خشمناك شد ، بخيل شد .

تَغَطْرَفَ

تَغَطْرَفَ - تَغَطْرُفاً [ غطرف ] : با ناز و تكبر راه رفت ، تكبر كرد .

التَّغْطِيَة

التَّغْطِيَة - [ غطو ] : مص ؛ « تَغْطِيَةُ انْباءِ المؤْتمِر » :

كنفرانس محرمانه كه مذاكرات در آن بطورِ محرمانه بوده و افشا نمىشود .

التَّغْطِيسَ

التَّغْطِيسَ - [ غطس ] عند المسيحيين : در نزد مسيحيان يكى از غسلهاى عماد است و دو نوع ديگر آن ( السَّكْب ) و ( الرَّشّ ) است .

تَغَفَّلَ

تَغَفَّلَ - تَغَفُّلًا [ غفل ] هُ : از روى عمد منتظر غفلت او شد .

تَغَلَّى

تَغَلَّى - تَغَلِّياً [ غلي ] : آن مرد خود را با عطر غاليه خوشبو كرد .

تَغَلَّبَ

تَغَلَّبَ - تَغَلُّباً [ غلب ] على البلد : با زور شهر را تصرّف كرد ، - على المَصَائب : بر سختيها چيره شد ، - عليه النعاسُ : چرت بر او غلبه كرد و نتوانست با آن مقاومت كند .

تَغَلْغَلَ

تَغَلْغَلَ - تَغَلْغُلًا [ غلغل ] : در راه خود شتابيد ، - فى الشّيءِ : در آن چيز داخل شد .

تَغَلَّفَ

تَغَلَّفَ - تَغَلُّفاً [ غلف ] : آن چيز در غلاف شد ، - الرَّجُلُ : آن مرد ريش خود را با عطر غاليه خوشبوى كرد .

تَغَلَّلَ

تَغَلَّلَ - تَغَلُّلًا [ غلّ ] في الشيءِ : داخل آن چيز شد .

تَغَمَّى

تَغَمَّى - تَغَمِّياً [ غمي ] تِ المرأة : آن زن خراميد و زيبائى خود را نشان داد . اين واژه در زبان متداول رايج است .

التَّغْمَاض

التَّغْمَاض - [ غمض ] : بستن پلكهاى چشم ، خواب .

تَغَمَّدَ

تَغَمَّدَ - تَغَمُّداً [ غمد ] هُ : روى آن را پوشانيد ، - هُ اللَّه برحمتِه : خداوند او را در پوشش رحمت خود قرار دهد ، - الإناءَ : ظرف را پر كرد .

تَغَمَّرَ

تَغَمَّرَ - تَغَمُّراً [ غمر ] : بر گونه‌هاى خود سرخاب ماليد .

تَغَمَّطَ

تَغَمَّطَ - تَغَمُّطاً [ غمط ] عليه الترابُ : او را زير خاك كرد تا كشته شد .

تَغَمْغَمَ

تَغَمْغَمَ - تَغَمْغُماً [ غمغم ] الغريقُ تحت الماء : آنكه در آب غرق شده صدا كرد ، - الرّجُلُ : آن مرد سخن خود را آشكار نكرد .

تَغَنَّى

تَغَنَّى - تَغَنِّياً [ غني ] : آن مرد توانگر شد ، - بالمرأةِ و بِالشِّعْر و بِفُلان : به آن زن يا شعر يا فلانى عشق ورزيد و آواز خواند ، - تِ المرأةُ : آن زن ازدواج كرد .

تَغَنْدَرَ

تَغَنْدَرَ - تَغَنْدُراً [ غندر ] تِ المرأَةُ : آن زن با ناز و تبختر راه رفت . اين واژه در زبان متداول رايج است .

تَغَنَّمَ

تَغَنَّمَ - تَغَنُّماً [ غنم ] الشيءَ : آن چيز را غنيمت شمرد ، آن چيز را غنيمت گرفت ، - فلانٌ : فلانى به غنيمت رسيد .

تَغَوَّرَ

تَغَوَّرَ - تَغَوُّراً [ غور ] : به زمين پست درآمد ، - ظاهرُ الْعَيْنِ : چشم به گودى افتاد .

تَغَوَّلَ

تَغَوَّلَ - تَغَوُّلًا [ غول ] تِ الأرضُ بفلانٍ : آن زمين فلانى را نابود و گمراه كرد ، - تِ الغِيلَانُ القومَ : غولها آن قوم را گمراه كردند ، - تِ المرأةُ : آن زن دورو و متلوّن شد ، - الأَمْرُ : آن كار دگرگون شد .

تَغَيَّبَ

تَغَيَّبَ - تَغَيُّباً [ غيب ] عنهُ : از او پنهان يا ناپديد شد .

تَغَيَّرَ

تَغَيَّرَ - تَغَيُّراً [ غير ] : دگرگون شد ، تبديل يا تغيير يافت .

تَغَيَّضَ

تَغَيَّضَ - تَغَيُّضاً [ غيض ] الماءُ : آب كم شد يا به زمين فرو رفت ، - الثَّمَنُ : نرخ پائين آمد .

تَغَيَّظَ

تَغَيَّظَ - تَغَيُّظاً [ غيظ ] : خشمگين شد ، - الحَرُّ : گرما سخت شد .

تَغَيَّلَ

تَغَيَّلَ - تَغَيُّلًا [ غيل ] القومُ : اموال آن قوم بسيار شد ، - تِ الشجَرَةُ : شاخه‌هاى درخت بهم پيچيدند .

تَغَيَّمَ

تَغَيَّمَ - تَغَيُّماً [ غيم ] تِ السماءُ : آسمان ابرى شد .

تَفَّ

تَفَّ - - تَفّاً : آب دهان انداخت .

التُّفّ

التُّفّ - ج تِفَفَة : چركى ناخن ؛ « تُفّاً لكَ » :

چركين و دور باشى ؛ « تُفٍّ لكَ » مترادف ( تُفّاً لكَ ) است .

تَفَاءَلَ

تَفَاءَلَ - تَفَاؤُلًا [ فأل ] بهِ : به او فال خوب زد .

اين واژه ضد ( تَشَاءَمَ ) است .

تَفَاتَى

تَفَاتَى - تَفَاتِياً [ فتو ] : جوانمردى داشت ، جوانمرد شد ، - القومُ الى العالِم : آن قوم براى محاكمه بنزد عالم رفتند و از او فتوى خواستند .