فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٤١

تَغَدَّرَ

، - تِ الحمَّى فلاناً : تب بر فلانى ادامه يافت ، - فى الأَمْرِ : آهنگ آن كار كرد .

تَعَنَّتَ

تَعَنَّتَ - تَعَنُّتاً [ عنت ] هُ : بر او ستم كرد ، لغزش و سختى او را خواهان شد ، - الرجُلَ و عليهِ فى السُّؤال : او را سؤال پيچ و خسته كرد .

تَعَنْفَصَ

تَعَنْفَصَ - تَعَنْفُصاً [ عنفص ] : لاف زن و سبكسر و خودپسند شد ، به چيزى ادعا كرد كه ندارد . اين واژه را در زبان متداول ( عَنْفَصَ ) گويند .

تَعَهَّدَ

تَعَهَّدَ - تَعَهُّداً [ عهد ] هُ : از او نگهدارى و دلجوئى كرد ، - الشَّيْءَ : با آن چيز تجديد عهد كرد ، - أَمْلَاكَهُ : به املاك خود سركشى و آنها را ترميم كرد ، - بِكذا . خود را ملزم و متعهد به چيزى كرد .

التَّعَهُّد

التَّعَهُّد - [ عهد ] : مص ، تعهد ، التزام ، تضمين ، عهد و پيمان .

تَعَوَّجَ

تَعَوَّجَ - تَعَوُّجاً [ عوج ] العودُ : چوب كج شد ، - الشيءُ : آن چيز خم يا كج شد . اين واژه ضدّ ( اعْتَدَلَ ) است .

تَعَوَّدَ

تَعَوَّدَ - [ عود ] الشيءَ : به آن چيز عادت كرد ، - المريضَ : از بيمار عيادت كرد .

تَعَوَّذَ

تَعَوَّذَ - تَعَوُّذاً [ عوذ ] بفلان من كذا : از چيزى به فلانى پناه برد .

تَعَوَّرَ

تَعَوَّرَ - تَعوُّراً [ عور ] القومُ الشيءَ : آن قوم با آن چيز داد و ستد كردند .

تَعَوَّضَ

تَعَوَّضَ - تَعَوُّضاً [ عوض ] منهُ : از او عوض گرفت .

تَعَوَّقَ

تَعَوَّقَ - تَعَوُّقاً [ عوق ] : آن چيز بازماند و عقب افتاد ، - فلاناً : فلانى را از چيزى كه مىخواست بازگردانيد .

تَعَوَّهَ

تَعَوَّهَ - تَعَوُّهاً [ عوه ] : در كِشت و دام و ستوران او آفت افتاد .

التَّعْوِيذ

التَّعْوِيذ - [ عوذ ] : مص ، - ج تعاويذ : دعا ، افسون ، وِرد .

التَّعْوِيض

التَّعْوِيض - [ عوص ] : مص ، - ج تَعْوِيضَات :

تاوان دادن بر ضرر و زيان ، باز خريد خدمات كارمند يا كارگر بهنگام اخراج .

تَعَيَّا

تَعَيَّا - تَعَيِّياً [ عيّ ] الأمرُ عليهِ : آن امر وى را ناتوان كرد ، - بِالأَمْرِ : آن كار را نتوانست استوار كند .

تَعَيَّبَ

تَعَيَّبَ - تَعَيُّباً [ عيب ] الرجُلَ : آن مرد را به عيب نسبت داد ، - الشّيءَ : آن چيز را عيبدار كرد .

التَّعِيس

التَّعِيس - مترادف ( التَّعِس ) است .

تَعَيَّشَ

تَعَيَّشَ - تَعَيُّشاً [ عيش ] : براى بدست آوردن وسائل زندگى كوشيد .

تَعَيَّطَ

تَعَيَّطَ - تَعَيُّطاً [ عيط ] : خشمگين شد ، - القومُ : آن قوم داد و فرياد زدند ، - العُودُ : از چوب مايعى بيرون آمد و صمغ شد ، تِ العُنُقُ : آن گردن دراز شد .

تَعَيَّلَ

تَعَيَّلَ - تَعَيُّلًا [ عيل ] في المشي : در راه رفتن متمايل شد و فخرفروشى كرد .

تَعَيَّنَ

تَعَيَّنَ - تَعَيُّناً [ عين ] هُ : او را چشم زخم زد ، - الشيءَ : آن چيز را ديد ، - الرَّجُلَ : آن مرد را به يقين ديد ، - الرَّجُلُ : آن مرد درنگ كرد تا چيزى را با چشم خود به بيند ، - عليهِ الشَّيءُ : آن چيز بر او لازم شد ، - في منصب :

در مقام و منصبى قرار گرفت ، - الجلدُ :

بر روى پوست دايره‌هاى كوچكى پيدا شد ، - السِّقاءُ : مشك از كهنگى نازك شد و بر پوست آن دايره‌هاى كوچكى پديد آمد .

تَغَابَى

تَغَابَى - تَغَابِياً [ غبو ] عنهُ و - هُ : از وى غفلت كرد .

تَغَابَنَ

تَغَابَنَ - تَغَابُناً [ غبن ] القومُ : آن قوم در خريد و فروش يكديگر را به زيان انداختند .

تَغَازَلَ

تَغَازَلَ - تَغَازُلًا [ غزل ] القومُ : آن قوم نسبت به هم عشق ورزيدند .

تَغَاضَى

تَغَاضَى - تَغَاضِياً [ غضي ] : پلكهاى چشمان خود را روى هم نهاد و بست تا چيزى را نبيند ، - عنه : از او غفلت كرد .

تَغَاضَضَ

تَغَاضَضَ - تَغَاضُضاً [ غضّ ] عنهُ : از او غفلت ورزيد .

تَغَاطَّ

تَغَاطَّ - تَغَاطَّاً [ غطَّ ] الرجُلانِ في الماءِ : آن دو مرد يكديگر را در آب فرو بردند .

تَغَاطَسَ

تَغَاطَسَ - تَغَاطُساً [ غطس ] القومُ في الماءِ : آن قوم خود را به آب انداختند ، - الرّجُلُ : آن مرد غفلت كرد .

تَغَافَرَ

تَغَافَرَ - تَغَافُراً [ غفر ] القومُ : آن قوم براى يكديگر طلب آمرزش كردند .

تَغَافَلَ

تَغَافَلَ - تَغَافُلًا [ غفل ] : خود را به غفلت زد ، - هُ : او را غافلگير كرد ، - عن الأَمْرِ : از آن كار غفلت ورزيد .

تَغَالَى

تَغَالَى - تَغَالِياً [ غلو ] الشجرُ : آن درخت بزرگ و پيچيده شد .

تَغَالَبَ

تَغَالَبَ - تَغَالُباً [ غلب ] القومُ على البلد : آن قوم بر سر آن شهر با هم چيرگى نمودند .

تَغَالَطَ

تَغَالَطَ - تَغَالُطاً [ غلط ] القومُ : آن قوم يكديگر را به غلط انداختند .

تَغَالَقَ

تَغَالَقَ - تَغَالُقاً [ غلق ] القومُ : آن قوم با هم شرط و گرو بستند .

تَغَامَّ

تَغَامَّ - تَغَامّاً [ غمّ ] : خود را به اندوه وانمود كرد .

تَغَامَزَ

تَغَامَزَ - تَغَامُزاً [ غمز ] القومُ : آن قوم با چشمان خود به يكديگر اشاره كردند .

تَغَانَى

تَغَانَى - تَغَانِياً [ غني ] : آن مرد توانگر شد ، - القومُ : آن قوم از يكديگر بىنياز شدند .

تَغَاوَى

تَغَاوَى - تَغَاوِياً [ غوي ] : خود را به گمراهى و نادانى زد ، - القومُ عليهِ : آن قوم بر عليه او متفق شدند تا وى را بكشند . اصل اين كلمه از ( الغَوَاية يا الغَيّ ) است .

تَغَاوَرَ

تَغَاوَرَ - تَغَاوُراً [ غور ] : برخى از آنها برخى ديگر را چپاول كردند .

تَغَايَا

تَغَايَا - تَغَايِياً [ غيي ] تِ الطيرُ على الشيءِ :

پرندگان دور آن چيز گشتند .

تَغَايَبَ

تَغَايَبَ - تَغَايُباً [ غيب ] القومُ : آن قوم غيبت كردند .

تَغَايَدَ

تَغَايَدَ - تَغَايُداً [ غيد ] في مِشْيته : در راه رفتن متمايل و كج شد .

تَغَايَرَ

تَغَايَرَ - تَغَايُراً [ غير ] تِ الأشياءُ : آن چيزها گوناگون شدند .

تَغَبَّى

تَغَبَّى - تَغَبِّياً [ غبو ] هُ : او را كودن شمرد يا او را كودن يافت .

تَغَبَّقَ

تَغَبَّقَ - تَغَبُّقاً [ غبق ] النَّاقَةَ : ماده شتر را در شامگاه دوشيد .

تَغَدَّى

تَغَدَّى - تَغَدِّياً [ غدو ] : صبحانه خورد .

تَغَدَّرَ

تَغَدَّرَ - تَغَدُّراً

: عقب افتاد ، درنگ كرد .