فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٣٠

تَشَرَّى

تَشَاقَّ

تَشَاقَّ - تَشَاقّاً [ شقّ ] القومُ : آن قوم با هم مخالفت و دشمنى كردند ، - الرَّجُلانِ : آن دو مرد با هم در خصومت اصرار ورزيدند ، - القومُ ثِيَابَهُم : آن قوم با هم گلاويز شدند و جامه‌هاى يكديگر را پاره كردند .

تَشَاكَى

تَشَاكَى - تَشَاكِياً [ شكو ] القومُ : آن قوم به يكديگر شكايت كردند .

تَشَاكَسَ

تَشَاكَسَ - تَشَاكُساً [ شكس ] القومُ : آن قوم مخالف يكديگر شدند .

تَشَاكَلَ

تَشَاكَلَ - تَشَاكُلًا [ شكل ] الشيئانِ أو الرجُلانِ : آن دو چيز يا آن دو نفر با هم همسان و همانند شدند .

تَشَامَّ

تَشَامَّ - تَشَامّاً [ شمّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد يكديگر را بوئيدند .

تَشَانَّ

تَشَانَّ - تَشَانّاً [ شنّ ] الجلدُ : پوست خشك و ترنجيده شد ، - جلدُ الإنْسَان : پوست بدن انسان بهنگام پيرى چروكيده شد ، - السِّقَاءُ :

مشك كهنه و پوسيده شد ، - الشَّيْئَانِ : آن دو چيز با هم مخلوط و آميخته شدند .

تَشَانَأَ

تَشَانَأَ - تَشَانُؤاً [ شنأ ] القومُ : آن قوم نسبت به هم كينه ورزيدند .

تَشَانَقَ

تَشَانَقَ - تَشَانُقاً [ شنق ] الرجُلانِ : يكى از آن دو مرد مالِ خود را با مال ديگرى درآميخت .

تَشَاوَرَ

تَشَاوَرَ - تَشَاوُراً [ شور ] القومُ : آن قوم با هم مشورت و تبادل نظر كردند .

تَشَاوَسَ

تَشَاوَسَ - تَشَاوُساً [ شوس ] : با گوشه‌ى چشم از روى تكبر يا خشم نگاه كرد ، چشم خود را كوچك كرد و پلكها را براى نگريستن بر هم نهاد ، - القومُ : آن قوم بهم درآميختند .

تَشَاوَظَ

تَشَاوَظَ - تَشَاوُظاً [ شوظ ] القومُ : آن قوم بهم دشنام دادند .

تَشَايَعَ

تَشَايَعَ - تَشَايُعاً [ شيع ] تِ الإبلُ : شتران پراكنده شدند ، - القومُ : آن قوم به گروههاى مختلف درآمدند ، - القومُ على الأمرِ : آن قوم بر آن كار با هم توافق كردند ، - القومُ فى دارٍ : آن قوم در خانه‌اى با هم شريك شدند .

تَشَأمَ

تَشَأمَ - تَشَؤُّماً [ شأم ] : بسوى شمال خود رفت ، بسوى شام رفت ، منسوب به شام شد .

تَشَبَّبَ

تَشَبَّبَ - تَشَبُّباً [ شبّ ] : به ياد دوران جوانى افتاد ، - تِ النّارُ : آتش روشن شد ، - الشّاعِرُ بالفَتاةِ : شاعر به آن دختر تشبيب كرد و غزل گفت .

تَشَبَّثَ

تَشَبَّثَ - تَشَبُّثاً [ شبث ] بكذا : خود را به آن چيز آويخت ، - بِرأيهِ : بر رأى و عقيده‌ى خود اصرار ورزيد .

تَشَبَّحَ

تَشَبَّحَ - تَشَبُّحاً [ شبح ] الحِرْباءُ على العود :

حرباء بر روى چوب نشست و كشيده شد .

تَشَبَّرَ

تَشَبَّرَ - تَشَبُّراً [ شبر ] : بزرگ شد .

تَشَبَّعَ

تَشَبَّعَ - تَشَبُّعاً [ شبع ] : بسيار خورد و سير شد ، خود را سير وانمود كرد در حالى كه گرسنه بود ، - ب : به اشباع رسيد و پر شد ؛ « تَشَبَّعَتِ الإسْفَنْجَةُ بالماءِ » : اسفنج به حد اشباع به خود آب گرفت .

تَشَبَّكَ

تَشَبَّكَ - تَشَبُّكاً [ شبك ] : آن چيز بهم پيوسته و درهم شد ، آميخته شد ، - الكلامُ و الأمورُ :

آن سخن يا كارها درهم شد ، - فلانٌ : از سرما متشنج و بى حس شد . اين تعبير در زبان متداول رايج است .

تَشَبَّهَ

تَشَبَّهَ - تَشَبُّهاً [ شبه ] بهِ : همانند و همسان او در كارها شد .

التَّشْبِير

التَّشْبِير - [ شبر ] : مص ، بهنگام سخن گفتن اشاره با دست و انگشتان كردن است .

التَّشْبِيه

التَّشْبِيه - مص ، به گونه‌ى رمز و مجاز چيزى را به چيزى تشبيه كردن .

تَشَتَّى

تَشَتَّى - تَشَتِّياً [ شتو ] بالبلد : در زمستان به آن شهر آمد ، - المكانَ : در زمستان در آن مكان اقامت كرد .

تَشَتَّتَ

تَشَتَّتَ - تَشَتُّتاً [ شتّ ] الشملُ : همبستگى از هم گسيخته و پراكنده شد .

تَشَتَّمَ

تَشَتَّمَ - تَشَتُّماً [ شتم ] : آن مرد با دشنام دادن به او متعرّض شد .

تَشَجَّبَ

تَشَجَّبَ - تَشَجُّباً [ شجب ] : اندوهگين شد .

تَشَجَّعَ

تَشَجَّعَ - تَشَجُّعاً [ شجع ] : مطاوع ( شَجَعَ ) است ، خود را به دليرى وانمود كرد .

تَشَجَّنَ

تَشَجَّنَ - تَشَجُّناً [ شجن ] : اندوهگين شد ، تكان خورد ، - الأَمْرَ : آن امر را به ياد آورد ، - الشَّجَرُ : درخت درهم پيچيده و شاخه‌هايش انبوه شد .

تَشَحَّجَ

تَشَحَّجَ - تَشَحُّجاً [ شحج ] البغلُ أو الغرابُ : استر يا كلاغ صدا درآورد و بانگ زد .

تَشَحَّذَ

تَشَحَّذَ - تَشَحُّذاً [ شحذ ] هُ : او را راند و بيرون كرد ، - الرّجُلُ : آن مرد در پرسش و گدائى اصرار ورزيد .

تَشَحَّرَ

تَشَحَّرَ - تَشَحُّراً [ شحر ] : به سياهى دود آلوده شد . - اين واژه سريانى است -

تَشَحَّطَ

تَشَحَّطَ - تَشَحُّطاً [ شحط ] بالدم : به خون آغشته شد ، در خون طپيد .

التَّشْحِيل

التَّشْحِيل - [ شحل ] ( ز ) : مترادف ( التَّقْلِيم ) است به معناى زدن شاخه‌هاى درخت . اين واژه در زبان متداول رايج است و سريانى است .

تَشَخَّصَ

تَشَخَّصَ - تَشَخُّصاً [ شخص ] : مطاوع ( شَخَّصَ ) است ، - لهُ : به صورت شخص بر او نمايان شد .

التَّشْخِيص

التَّشْخِيص - [ شخص ] : مص ؛ « تشخيص الأَمْراض » : تشخيص بيمارى و شناخت علل و موجبات آن .

تَشَدَّخَ

تَشَدَّخَ - تَشَدُّخاً [ شدخ ] الرأْسُ : آن سر شكسته شد .

تَشَدَّدَ

تَشَدَّدَ - تَشَدُّداً [ شدّ ] : نيرومند شد ، در كارهاى خود سخت شد .

تَشَدَّقَ

تَشَدَّقَ - تَشَدُّقاً [ شدق ] : براى فصيح خواندن گوشه‌ى دهان را پيچانيد ، با پيچانيدن گوشه‌ى دهان مردم را مسخره كرد ، - بالكلام و فيهِ : بدون احتياط سخن بدرازا گفت .

تَشَذَّبَ

تَشَذَّبَ - تَشَذُّباً [ شذب ] : مطاوع ( شَذَّبَ ) است ، - القومُ : آن قوم پراكنده شدند .

تَشَذَّرَ

تَشَذَّرَ - تَشَذُّراً [ شذر ] : براى به پا كردن شر يا جنگ آماده شد ، خشمگين شد ، با نشاط شد و بسوى آن كار شتافت ، - هُ : او را وعده‌ى بد داد و ترسانيد ، - القومُ : آن قوم پراكنده شدند و بهر سوى رفتند ، - القومُ فى الحرب : آن قوم در جنگ بر يكديگر درشتى كردند و تعدّى كردند .

تَشَرَّى

تَشَرَّى - تَشَرِّياً [ شري ] : پراكنده شد ، او از خوارج شد .