فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٢٦

تَسَاقَطَ

تَزَعْزَعَ

تَزَعْزَعَ - تَزَعْزُعاً [ زعزع ] : تكان سخت خورد و لق شد ؛ « لَا يَتَزَعْزَعُ » : ثابت و استوار و پا برجاست .

تَزَعْفَرَ

تَزَعْفَرَ - تَزَعْفُراً [ زعفر ] : خوشبو و آميخته با زعفران شد .

تَزَعَّمَ

تَزَعَّمَ - تَزَعُّماً [ زعم ] : دروغ و دلنگ گفت ، - القومُ على الأَمْرِ : آن قوم بر سر امرى كه راست و دروغ آن معلوم نباشد گفتگو كردند ، - القومَ : مهتر و رهبر آن قوم شد ، - حزباً او نَحْوَهُ : رئيس حزب يا مانند آن شد .

تَزَفَّرَ

تَزَفَّرَ - تَزَفُّراً [ زفر ] : گوشت و شير خورد - اين واژه سريانى است -

تَزَقَّفَ

تَزَقَّفَ - تَزَقُّفاً [ زقف ] اللقمةَ : لقمه را بلعيد .

تَزَقَّمَ

تَزَقَّمَ - تَزَقُّماً [ زقم ] : آن چيز را با شتاب خورد ، - اللَّبنَ : در خوردن شير زياده‌روى كرد .

تَزَكَّى

تَزَكَّى - تَزَكِّياً [ زكو ] : صدقه داد ، پاكيزه شد ، - الشيءُ : آن چيز رشد و نموّ كرد .

تَزَكَّرَ

تَزَكَّرَ - تَزَكُّراً [ زكر ] الإناءُ : آن ظرف يا جام پر شد .

تَزَكْزَكَ

تَزَكْزَكَ - تَزَكْزُكاً [ زكزك ] : مطاوع ( زَكْزَكَ ) است او را قلقلك داد و نيشگون گرفت و او خنديد . - اين واژه در زبان متداول رايج است -

التَّزْكِيَة

التَّزْكِيَة - [ زكو ] : مص ، زكات ؛ « تَزْكِيَةُ الشُّهُودِ » : تزكيه و تعديل گواهان ؛ « فازَ بالتَّزْكِيَة » : بدون رقيب پيروز شد . اين تعبير معمولًا براى برنده شدن نمايندگى مجلس گفته مىشود .

تَزَلَّجَ

تَزَلَّجَ - تَزَلُّجاً [ زلج ] : ليز خورد ، - على الجَلِيدِ و غيرِه : بر روى يخ و جز آن بازى اسكى كرد .

التَّزلُّج

التَّزلُّج - [ زلج ] : مص ، - المَائيّ : اسكى بازى بر روى اب .

تَزَلْحَفَ

تَزَلْحَفَ - تَزَلْحُفاً [ زلحف ] : دور شد .

تَزَلْزَلَ

تَزَلْزَلَ - تَزَلْزُلًا [ زلزل ] تِ الأرضُ : زمين لرزيد ، - تْ نفسُهُ : جان او بهنگام مرگ در سينه تكان خورد .

تَزَلَّفَ

تَزَلَّفَ - تَزَلُّفاً [ زلف ] : به پيش رفت و نزديك شد ، - الى فلان : به فلانى تملَّق و چاپلوسى كرد .

تَزَلَّقَ

تَزَلَّقَ - تَزَلُّقاً [ زلق ] : خود را آرايش و زيبا كرد تا چهره‌اش برافروخته باشد .

تَزَمَّتَ

تَزَمَّتَ - تَزَمُّتاً [ زمت ] : بزرگوار و با وقار شد .

تَزَمْجَرَ

تَزَمْجَرَ - تَزَمْجُراً [ زمجر ] الأَسدُ : شير پياپي غرّيد .

تَزَمْخَرَ

تَزَمْخَرَ - تَزَمْخُراً [ زمخر ] النمرُ : پلنگ خشمگين شد و نعره كشيد .

تَزَمْزَمَ

تَزَمْزَمَ - تَزَمْزُماً [ زمزم ] الجملُ : شتر بانگ كرد ، - بِهِ شَفَتَاه : دو لب شتر جنبيد .

تَزَمَّلَ

تَزَمَّلَ - تَزَمُّلًا [ زمل ] بثوبهِ : خود را در جامه‌اش پيچيد .

تَزَنَّدَ

تَزَنَّدَ - تَزَنُّداً [ زند ] : خشمگين شد ، پاسخ دادن بر او سخت شد ، - فى امرٍ كَذَا :

درباره‌ى فلان امر خسته و گرفته شد .

تَزَنْدَقَ

تَزَنْدَقَ - تَزَنْدُقاً [ زندق ] : زنديق شد ؛ « مَنْ تَمَنْطَق تَزَنْدَقَ » : آنكه علم منطق آموزد گرايش به زنديقى كند زيرا علم منطق باعث فساد عقايد دينى مىگردد .

تَزَنَّرَ

تَزَنَّرَ - تَزَنُّراً [ زنر ] : آن مرد زُنّار بر خود آويخت ، - الشيءُ : آن چيز نرم و باريك شد .

تَزَهَّدَ

تَزَهَّدَ - تَزَهداً [ زهد ] : آن مرد زاهد و پارسا شد .

تَزَوَّى

تَزَوَّى - تَزَوِّياً [ زوي ] : آن چيز ترنجيده و درهم كشيده شد ، گوشه‌گير شد .

تَزَوَّجَ

تَزَوَّجَ - تَزَوُّجاً [ زوج ] امرأَةً و بامرأَةٍ : زن گرفت ، - فى قوم : از آن قوم زن گرفت و ازدواج كرد .

تَزَوَّدَ

تَزَوَّدَ - تَزَوُّداً [ زود ] : توشه گرفت ، - بِكَّذا : به آن چيز خود را مجهّز كرد ، آنچه كه ضرورى و سودمند بود براى خود گرفت .

تَزَوَّرَ

تَزَوَّرَ - تَزَوُّراً [ زور ] : دروغ گفت ، آن چيز را براى خود آراست .

التَّزْوِير

التَّزْوِير - [ زور ] : مص ، گمراه كردن ، تزوير كردن ، چيزى را بَدَلى و تقليدى ساختن كه به سازنده يا مخترع اصلى آن زيان رساند .

تَزَيَّا

تَزَيَّا - تَزَيِّياً [ زيّ ] : جامه و لباس پوشيد ، - بِزِيّ القومِ : همانند آن قوم جامه پوشيد .

تَزَيَّدَ

تَزَيَّدَ - تَزَيُّداً [ زيد ] السعرُ : بها گران شد ، - فى الشَّيءِ : با تكلف آن چيز را گرانقيمت كرد ، - الرّجُلُ فى حديثِهِ : آن مرد در سخن خود گزافه گوئى كرد .

تَزَيَّغَ

تَزَيَّغَ - تَزَيُّغاً [ زيغ ] : آرايش و خودنمائى كرد .

تَزَيَّفَ

تَزَيَّفَ - تَزَيُّفاً [ زيف ] تِ الدراهمُ : درهمها ناسره و تقلبي شد .

تَزَيَّقَ

تَزَيَّقَ - تَزَيُّقاً [ زيق ] تِ المرأةُ : آن زن آرايش كرد و سرمه كشيد .

تَزَيَّنَ

تَزَيَّنَ - تَزَيُّناً [ زين ] : مطاوع ( زَيَّنَ ) است .

التَّزْيين

التَّزْيين - [ زين ] : مص ، فن آرايش است .

آرايشگرى .

تَسَاءَلَ

تَسَاءَلَ - تَسَاؤُلًا [ سأل ] القومُ : آن قوم از يكديگر پرسش كردند .

تَسَابَّ

تَسَابَّ - تَسَابّاً [ سبّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد به يكديگر دشنام دادند .

تَسَابى

تَسَابى - تَسَابِياً [ سبي ] القومُ : بعضى از آن قوم بعضى را اسير كردند .

تَسَابَقَ

تَسَابَقَ - تَسَابُقاً [ سبق ] القومُ : آن قوم با هم مسابقه دادند .

تَسَاجَلَ

تَسَاجَلَ - تَسَاجُلًا [ سجل ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم مبارزه كردند .

تَسَاجَمَ

تَسَاجَمَ - تَسَاجُماً [ سجم ] تِ الدموعُ : اشكها روان شد .

تَسَاحَقَ

تَسَاحَقَ - تَسَاحُقاً [ سحق ] الرجُلانِ : آن دو مرد يكديگر را لگدمال كردند .

تَسَاخَى تَسَاخِياً [ سخو ] : با تكلَّف سخاوت و بخشندگى كرد .

تَسَارَّ

تَسَارَّ - تَسَارّاً [ سرّ ] : القومُ : آن قوم با هم راز گفتند و يكديگر را به رازى آگاه ساختند .

تُسَاعَ

تُسَاعَ - نُه تا نُه تا ؛ « جاء القومُ تُساعَ » : آن قوم نه نفر نه نفر آمدند .

التُّسَاعِيّ

التُّسَاعِيّ - نه گانه .

التُّسَاعِيَّة

التُّسَاعِيَّة - نماز مسيحيان است كه در ظرف نه روز بر پا مىشود .

تَسَافَهَ

تَسَافَهَ - تَسَافُهاً [ سفه ] علينا : بر ما تجاهل كرد ، خود را بنادانى زد .

تَسَاقَى

تَسَاقَى - تَسَاقِياً [ سقي ] الرجُلانِ : آن دو مرد يكديگر را نوشانيدند .

تَسَاقَطَ

تَسَاقَطَ - تَسَاقُطاً [ سقط ] الشيءُ : آن چيز