فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢١١

تَحَبَّلَ

خاموش كردن روشنائى در شب و ممنوعيت رفت و آمد مردم در كوچه و خيابان بهنگام وضع غير عادى .

تَجَوَّهَ

تَجَوَّهَ - تَجَوُّهاً [ جوه ] : خود را بزرگ كرد ، بزرگى نشان داد در حالى كه به او نمىآمد .

التَّجْوِيد

التَّجْوِيد - [ جود ] : مص ، - فى القراءة : درست خواندن كلمات و حروف بمقتضاى قواعد زبان ، و در قرائت قرآن فن درست خواندن آيات و سوره‌هاى قرآن كريم است .

تَجَيَّش

تَجَيَّش - تَجَيُّشاً [ جيش ] تْ نفسُهُ : حال او بد و منقلب شد ، - القومُ : آن قوم گردهم آمدند .

تَجَيَّفَ

تَجَيَّفَ - تَجَيُّفاً [ جيف ] تِ الجُثَّةُ : لاشه بوى بد گرفت .

تَحَابَّ

تَحَابَّ - تَحَابّاً [ حبّ ] القومُ : آن قوم يكديگر را دوست داشتند .

تَحَاتَّ

تَحَاتَّ - تَحَاتّاً [ حتّ ] الورقُ من الشجر : برگ از درخت فرو ريخت ، - شَعْرُهُ عن رأسه : موى سر او ريخت ، - تِ الأسنانُ : دندانها كرم خوردگى پيدا كرد .

تَحَاثَّ

تَحَاثَّ - تَحَاثّاً [ حثّ ] القومُ : آن قوم برانگيخته شدند .

تَحَاجَّ

تَحَاجَّ - تَحَاجّاً [ حجّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم ستيز و دشمنى كردند .

تَحَاجَى

تَحَاجَى - تَحَاجِياً [ حجو ] القومُ : آن قوم در هوشيارى و زيركى بر هم چيره شدند .

تَحَاجَزَ

تَحَاجَزَ - تَحَاجُزاً [ حجز ] القومُ : آن قوم از يكديگر جدا شدند .

تَحَادَّ

تَحَادَّ - تَحَادّاً [ حدّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد بر يكديگر خشم كردند .

تَحَادَبَ

تَحَادَبَ - تَحَادُباً [ حدب ] : گوژ پشت شد .

تَحَادَثَ

تَحَادَثَ - تَحَادُثاً [ حدث ] القومُ : آن قوم با يكديگر سخن گفتند .

تَحَادَرَ

تَحَادَرَ - تَحَادُراً [ حدر ] : فرود آمد ؛ « رأيتُ الدّمعَ يتحادُر على لِحْيَتِهِ » : اشك را ديدم كه بر ريش او مىريزد .

تَحَادَقَ

تَحَادَقَ - تَحَادُقاً [ حدق ] القومُ : آن قوم يكديگر را نگريستند .

تَحَاذَى

تَحَاذَى - تَحَاذِياً [ حذو ] القومُ الماءَ : آن قوم آب را بطور مساوى ميان خود تقسيم كردند ، - الرجلان : آن دو مرد با هم روبرو شدند .

تَحَارَبَ

تَحَارَبَ - تَحَارُباً [ حرب ] القومُ : آن قوم آتش جنگ برافروختند .

تَحَارَضَ

تَحَارَضَ - تَحَارُضاً [ حرض ] القومُ على العمل : آن قوم بر كار كردن تشويق شدند .

تَحَارَفَ

تَحَارَفَ - تَحَارُفاً [ حرف ] عليهِ في البيع و غيرِهِ : در فروش و جز آن به او حيله زد .

تَحَازَنَ

تَحَازَنَ - تَحَازُناً [ حزن ] : اندوهگين شد .

تَحَاسَى

تَحَاسَى - تَحَاسِياً [ حسو ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم سوپ يا آش خوردند .

تَحَاسَبَ

تَحَاسَبَ - تَحَاسُباً [ حسب ] الرجُلانِ : آن دو مرد به حساب يكديگر رسيدگى كردند .

تَحَاسَدَ

تَحَاسَدَ - تَحَاسُداً [ حسد ] الرجُلانِ : هر يك از آن دو مرد بر ديگرى حسادت كردند .

التَّحَاسِير

التَّحَاسِير - [ حسر ] : مصيبتها و پيشامدها .

التَّحَاسِين

التَّحَاسِين - [ حسن ] : چيزهاى خوب و نيكو .

تَحَاشَى

تَحَاشَى - تَحَاشِياً [ حشي ] عن الشيءِ : از آن چيز منزه شد ، از او دور شد .

تَحَاشَدَ

تَحَاشَدَ - تَحَاشُداً [ حشد ] القومُ : آن قوم براى كارى گرد هم آمدند .

تَحَاصَّ

تَحَاصَّ - تَحَاصّاً [ حصّ ] القومُ الشيءَ : آن قوم آن چيز را بطور مساوى ميان خود تقسيم كردند .

تَحَاصَبَ

تَحَاصَبَ - تَحَاصُباً [ حصب ] القومُ : آن قوم بسوى يكديگر سنگريزه پرتاب كردند .

تَحَافَى

تَحَافَى - تَحَافِياً [ حفو ] الرجُلانِ الى السلطان : آن دو مرد از يكديگر نزد سلطان شكايت كردند .

تَحَاقَّ

تَحَاقَّ - تَحَاقّاً [ حقّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم نزاع و دشمنى كردند .

تَحَاقَدَ

تَحَاقَدَ - تَحَاقُداً [ حقد ] القومُ : برخى از آن قوم بر برخى ديگر كينه ورزيدند .

تَحَاقَرَ

تَحَاقَرَ - تَحَاقُراً [ حقر ] : خود را خوار و كوچك كرد .

تَحَاكَّ

تَحَاكَّ - تَحَاكَّاً [ حكّ ] الشيئانِ : آن دو چيز با هم برخورد كردند ، - الرَّجُلانِ : آن دو مرد با هم مسابقه دادند .

تَحَاكَمَ

تَحَاكَمَ - تَحَاكُماً [ حكم ] القومُ الى الحاكم : آن قوم از يكديگر نزد حاكم دادخواهى كردند .

تَحَالَفَ

تَحَالَفَ - تَحَالُفاً [ حلف ] القومُ : آن قوم با هم پيمان بستند .

تَحَالَمَ

تَحَالَمَ - تَحَالُماً [ حلم ] : خود را به شكيبائى زد .

تَحَامَى

تَحَامَى - تَحَامِياً [ حمي ] هُ : خود را از وى نگاهداشت و دورى كرد .

تَحَامَسَ

تَحَامَسَ - تَحَامُساً [ حمس ] القومُ : آن قوم بر يكديگر سخت گرفتند و جنگيدند .

تَحَامَقَ

تَحَامَقَ - تَحَامُقاً [ حمق ] : خود را به حماقت و نادانى زد .

تَحَامَلَ

تَحَامَلَ - تَحَامُلًا [ حمل ] في الأمر و بالأمر : آن كار را با سختى و مشقت تحمل كرد ، - على نفسِهِ : آن چيز را با زحمت و مشقت به عهده گرفت ، - على فلانٍ : فلانى را تكليف شاق كرد ، - الشَّيْخُ فى مَشْيِهِ : آن پيرمرد به سنگينى راه رفت ، - اليهِ : بسوى او آمد ، - عَنهُ : از وى روى گردانيد .

تَحَانَّ

تَحَانَّ - تَحَانّاً [ حنّ ] : مشتاق شد .

تَحَاوَرَ

تَحَاوَرَ - تَحَاوُراً [ حور ] القومُ : آن قوم با هم سخن و گفت و شنود كردند .

تَحَاوَشَ

تَحَاوَشَ - تَحَاوُشاً [ حوش ] القومُ عليهِ : آن قوم او را در ميان خود گرفتند .

تَحَايَدَ

تَحَايَدَ - تَحَايُداً [ حيد ] هُ : از او دورى كرد .

اين واژه در زبان متداول رايج است .

تَحَايَصَ

تَحَايَصَ - تَحَايُصاً [ حيص ] عن كذا : از چيزى عدول كرد و برگشت .

تَحَبَّبَ

تَحَبَّبَ - تَحَبُّباً [ حبّ ] اليهِ : با او مهربانى و محبت نمود ، دوست او شد .

تَحَبَّرَ

تَحَبَّرَ - تَحَبُّراً [ حبر ] : زيبا و آراسته شد ، - السحَابُ : ابر پديد آمد و پخش شد .

تَحَبَّسَ

تَحَبَّسَ - تَحَبُّساً [ حبس ] في الكلام : از سخن باز ايستاد ، - على كذا : خود را از آن چيز دور كرد .

تَحَبَّشَ

تَحَبَّشَ - تَحَبُّشاً [ حبش ] القومُ : آن قوم گردهم آمدند .

تَحَبَّكَ

تَحَبَّكَ - تَحَبُّكاً [ حبك ] : خود را در جامه‌اش پيچيد ، كمربند بست .

تَحَبَّلَ

تَحَبَّلَ - تَحَبُّلًا [ حبل ] الصيدُ : شكار در دام