فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ٢٠٨

تَجَاهَلَ

تَتَوَّجَ

تَتَوَّجَ - تَتَوُّجاً [ توج ] : تاجگذارى كرد .

تَتَوَّقَ

تَتَوَّقَ - تَتَوُّقاً [ توق ] الى الشيءِ : به آن چيز گرايش نمود ، مشتاق آن شد .

تَثَاءَبَ

تَثَاءَبَ - تَثَاؤُباً [ ثأب ] : خميازه كشيد .

تَثَاقَفَ

تَثَاقَفَ - تَثَاقُفاً [ ثقف ] الرجُلان : در مهارت و دانش بر يكديگر چيره شدند ، با يكديگر خصومت و مبارزه كردند .

تَثَاقَلَ

تَثَاقَلَ - تَثَاقُلًا [ ثقل ] : سنگينى را بر خود هموار كرد ، - عنهُ : از او عقب افتاد و پس ماند ، - القومُ : آن قُوم بهنگام يارى خواستن از ايشان سنگينى كردند و يارى ندادند .

تَثَانَى

تَثَانَى - تَثَانِياً [ ثني ] القومُ عليه : آن قوم مهربانى و الطاف او را آشكار كردند .

تَثَألَلَ

تَثَألَلَ - تَثَالَلًا [ ثأل ] : بر پوست بدن او دانه و زگيل برآمد .

تَثَبَّتَ

تَثَبَّتَ - تَثَبُّتاً [ ثبت ] : استوار شد ، متين شد ، - فى الأَمْرِ و الرَّأْي : در آن كار يا امر انديشيد و تأمل كرد ، مشورت و بررسى كرد .

تثَبَّجَ

تثَبَّجَ - تَثَبُّجاً [ ثبج ] الراعي بالعصا : چوپان عصا را بر پشت گردن نهاد و با دو دست خود دو طرف آن را گرفت .

تَثَبَّطَ

تَثَبَّطَ - تَثَبُّطاً [ ثبط ] عن الأمر : از كار باز ايستاد .

تَثَبَّنَ

تَثَبَّنَ - تَثَبُّناً [ ثبن ] الشيءَ : آن چيز را در دامن خود نهاد و با دستهاى خود حمل كرد .

التَّثْبِيت

التَّثْبِيت - [ ثبت ] : مص ، يكى از اسرار هفتگانه‌ى مسيحيت است ، مُتمّم معموديه .

تَثَعْلَبَ

تَثَعْلَبَ - تَثَعْلُباً [ ثعلب ] : در نيرنگ بسان روباه شد .

تَثَقَّفَ

تَثَقَّفَ - تَثَقُّفاً [ ثقف ] الولدُ : آن جوان دانش و فرهنگ آموخت .

تَثَلَّلَ

تَثَلَّلَ - تَثَلُّلًا [ ثلّ ] البيتُ : آن خانه اندك اندك و بتدريج ويران شد .

تَثَلَّمَ

تَثَلَّمَ - تَثَلُّماً [ ثلم ] الإناءُ : لب جام شكست .

التَّثْلِيث

التَّثْلِيث - [ ثلث ] : مص ؛ « سِرُّ التثْليث » : به واژه‌ى ( سِرّ ) رجوع شود .

تَثَنَّى

تَثَنَّى - تَثَنِّياً [ ثني ] الشيءُ : آن چيز خم شد ، - في مَشْيِهِ : در راه رفتن به سمت راست و چپ مايل شد ، - فى صدري كذا : در سينه‌ام چيزى خطور و تردد كرد .

التَّثْنِيَة

التَّثْنِيَة - [ ثني ] : يك چيز را دو چيز كردن ، و در علم صرف مُثنّى شدن مفرد است . و علامت آن در اسم « انِ » در حال رفع و « ينِ » در حال نصب و جرّ است ؛ « تَثْنِيَةُ الإشتراعِ » : سِفْر پنجم از اسفار حضرت موسى است .

تَجَابَّ

تَجَابَّ - تَجَابّاً [ جبّ ] الرجُلانِ : آن دو مرد با خواهران يكديگر ازدواج كردند .

تَجَاحَفَ

تَجَاحَفَ - تَجَحُفاً [ جحف ] القومُ : آن قوم با چوب و شمشير به جان هم افتادند ، - القَومُ بِالكرةِ : آن قوم چوگان بازى كردند .

تَجَادَعَ

تَجَادَعَ - تَجَادُعاً [ جدع ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم ستيز كردند و به يكديگر ناسزا گرفتند .

تَجَادَلَ

تَجَادَلَ - تَجَادُلًا [ جدل ] الرجُلانِ : آن دو مرد با هم ستيز و دشمنى كردند .

تَجَاذَبَ

تَجَاذَبَ - تَجَاذُباً [ جذب ] الرجُلانِ الشيءَ : آن دو مرد چيزى را در كشيدند ، - القومُ اطرافَ الحَدِيثِ :

آن قوم با هم به سخن و گفتگو پرداختند .

تَجَارَى

تَجَارَى - تَجَارِياً [ جري ] الرجُلانِ أو الشيئان :

آن دو مرد با هم به راه افتادند يا آن دو چيز با هم روانه شدند ؛ « الدَّيْنُ و الرَّهْنُ يَتَجَارَيَان » بدهكارى و رهن با هم در يك مسيراند ، - الرجلان فى الامر :

آن دو مرد با هم در آن كار توافق كردند .

التِّجارَة

التِّجارَة - [ تجر ] : تجارت ، بازرگانى ، خريد و فروش كالا براى بدست آوردن سود ، آنچه كه با آن تجارت كنند .

التِّجَارِيّ

التِّجَارِيّ - نسبت به ( التّجارة ) است ؛ « المَحَلّ التجاريّ » : تجارتخانه ؛ « الاتّفاق التّجارى » : پيمان اقتصادى ؛ « الحركة التجاريّة » : رواج داد و ستد بازرگانى ؛ « الشّركة التجاريّة » : شركت بازرگانى .

تَجَارَزَ

تَجَارَزَ - تَجَارُزاً [ جرز ] القومُ : آن قوم به يكديگر دشنام دادند .

تَجَازَى

تَجَازَى - تَجَازِياً [ جزي ] دَيْنَهُ و بدَيْنِه على فلانِ : از فلانى خواست تا طلب وى را بپردازد .

تَجَازَرَ

تَجَازَرَ - تَجَازُراً [ جزر ] الرجُلانِ : آن دو مرد به يكديگر دشنام دادند .

تَجَاسَرَ

تَجَاسَرَ - تَجَاسُراً [ جسر ] : گستاخى كرد ، دليرى كرد .

تَجَاعَلَ

تَجَاعَلَ - تجاعُلًا [ جعل ] القومُ الشيءَ : آن قوم آن چيز را در ميان خود گرفتند .

التْجَاعِيد

التْجَاعِيد - [ جعد ] : چين و چروك صورت .

تَجَافَى

تَجَافَى - تَجَافياً [ جفو ] عن مكانه : از مكان خود اطمينان و آرامش نداشت .

تَجَالَّ

تَجَالَّ - تَجَالَّا [ جلّ ] عن كذا : از آن چيز دور و برتر شد ، - عليه : بر او بزرگى كرد .

تَجَالَى

تَجَالَى - تَجَالِياً [ جلو ] القومُ : حال هر يك از آن قوم بر دوست خود آشكار شد .

تَجَالَدَ

تَجَالَدَ - تَجَالُداً [ جلد ] القومُ بالسيوف : آن قوم با شمشيرها بجان هم افتادند .

تَجَالَسَ

تَجَالَسَ - تَجَالُساً [ جلس ] القومُ في المحاكم : آن قوم با هم در دادگاه حاضر و محاكمه شدند .

تَجَانَّ

تَجَانَّ - تَجَانّاً [ جنّ ] : خود را ديوانه نشان داد .

تَجَانَبَ

تَجَانَبَ - تَجَانُباً [ جنب ] هُ : از او فاصله گرفت و دور شد .

تَجَانَسَ

تَجَانَسَ - تَجَانُساً [ جنس ] الرجُلانِ أو الشيئانِ : آن دو مرد يا آن دو چيز با هم از نظر جنس يكسان شدند .

التجَانُس

التجَانُس - [ جنس ] : مص ؛ « مع التَّجَانُس التَّآنُس » : همجنسى و همانندى انس و الفت مىآورد .

تَجَانَفَ

تَجَانَفَ - تَجَانُفاً [ جنف ] عن الطريق : از آن راه برگشت ، - لِلإثْم : ميل به گناه كرد .

التَّجَانُف

التَّجَانُف - [ جنف ] ( ف . ج ) : تمايل اجزاى عكس يا جز آن از يكديگر در نظام مجموعه‌ى آن . ضد اين كلمه ( التَّراصُف ) است .

تَجَانَنَ

تَجَانَنَ - تَجَانُناً [ جنّ ] : خود را ديوانه وانمود كرد .

تَجَاهَدَ

تَجَاهَدَ - تَجَاهُداً [ جهد ] فى الامر : در آن كار هر چه توانست كوشيد .

تَجَاهَرَ

تَجَاهَرَ - تَجاهُراً [ جهر ] بالأمر : به آن كار تظاهر كرد .

تَجَاهَلَ

تَجَاهَلَ - تَجَاهُلًا [ جهل ] : خود را نادان وانمود كرد . خود را به نادانى زد .