فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ١٩٦

البَوَّابَة

تهمتى زند كه آن كار را نكرده باشند .

البُهَار

البُهَار - بُت ، پرستو ، پنبه‌ى زده شده ، - ( ح ) : ماهى بزرگ و سفيد دريائى .

البَهَار

البَهَار - زيبائى ، - ( ن ) : گياهى است خوشبو كه به آن ( عَيْنُ الْبَقَر ) يا ( بَهَارُ البَرّ ) گويند .

البِهَام

البِهَام - مترادف ( الْبَهْم ) است . به معناى گوساله و بزغاله و برّه . . .

بَهَتَ

بَهَتَ - - بَهْتاً هُ : او را ناگهان گرفت ، - بَهْتاً وَبُهْتَاناً هُ : بر او تهمت دروغ وارد كرد .

بَهِتَ

بَهِتَ - - بَهْتاً و بَهَتاً : در شگفتى افتاد ، با سرگردانى خاموش شد ، - اللَّونُ : رنگ او پريد .

بَهُتَ

بَهُتَ - - بَهْتَاً و بَهَتاً : در شگفتى شد ، سرگردان خاموش شد .

بُهِتَ

بُهِتَ - مترادف ( بَهُتَ ) است .

بَهَّتَ

بَهَّتَ - تبْهِيتاً هُ : از تهمت و دروغى كه بر او بسته بود او را سرگردان و سرگشته كرد .

البُهْتَان

البُهْتَان - دروغ ، افترا .

بَهَجَ

بَهَجَ - - بَهْجاً هُ : او را شادمان كرد .

بَهِجَ

بَهِجَ - - بَهَجاً به : به آن چيز شادمان شد .

بَهُجَ

بَهُجَ - - بَهَاجَةً و بَهَجَاناً : زيبا شد .

بَهَّجَ

بَهَّجَ - تَبْهِيجاً هُ : او را زيبا كرد ؛ « بَهَّجَ اللَّهُ وَجْهَهُ » : خداوند چهره‌ى او را روشن و زيبا كند .

البَهِج

البَهِج - شادمان .

البَهْجَة

البَهْجَة - شادمانى ؛ « بَهْجَةُ الأَنْظارِ » :

شادمانى چهره‌ها ، نمايان شدن خورسندى ، زيبائى ، شادابى .

بَهْدَلَ

بَهْدَلَ - بَهْدَلَةً هُ : او را نكوهش و تنبيه كرد ، او را ناچيز و مهمل دانست . اين واژه در زبان متداول رايج است .

بَهَرَ

بَهَرَ - - بَهْراً و بُهُوراً تِ الشمسُ : خورشيد روشنائى داد ، - الْقَمَرُ : نور ماه بر نور ستارگان غلبه كرد ، - الرَّجُلُ : آن مرد بر ساير رقيبان خود برترى يافت ، - بَهْراً فُلاناً :

بر او غلبه و برترى يافت ، او را تهمت زد ، او را به شگفتى انداخت ، - تْ فُلَانَةُ النّسَاءَ : آن زن از ساير زنان زيباتر شد .

بُهِرَ

بُهِرَ - از زيادى كوشش نفسش بريد .

البُهْر

البُهْر - بريدن نفس از خستگى ، « بُهْراً لَهُ » نگون بختى باد او را .

الْبُهْرَة

الْبُهْرَة - من المكان و الزمان : وسط و ميان مكان يا زمان .

البَهْرَج

البَهْرَج - باطل ، بد ؛ « لُؤْلُؤ بَهْرَجٌ » : مرواريد تقلَّبى ، پول جعلى .

البَهْرَجَان

البَهْرَجَان - نخهاى فلزى برّاق ، پارچه‌اى كه با نخلهاى فلزى آراسته شده .

البَهْرَجَة

البَهْرَجَة - شكوه و شوكت باطل .

بَهَظَ

بَهَظَ - - بَهْظاً هُ الحِمْلُ أو الأمرُ : آن بار يا كار بر او سنگينى كرد و باعث سختى وى شد .

البَهَق

البَهَق - سفيدى در پوست بدن بجز پيسى ؛ « بَهَقُ الْحَجَرِ » ( ن ) : گياهى است كه بر سنگها مىرويد بسان خزه .

بَهَلَ

بَهَلَ - - بَهْلًا هُ : او را رها كرد ، - الْوَالِي رَعِيَّتَهُ : حاكم رعيت خود را رها كرد تا هر كارى كه بخواهند انجام دهند ، - هُ اللَّهُ :

خدا او را لعنت كند .

بَهِلَ

بَهِلَ - - بَهَلًا تِ الناقةُ : ريسمان پشت ماده شتر باز شد و بچه‌اش را شير داد .

البُهْلَة

البُهْلَة - لعنت ، نفرين .

البَهْلَة

البَهْلَة - لعنت ، نفرين .

البَهْلَوَان

البَهْلَوَان - بندباز ، پهلوان . - اين واژه فارسى است -

البَهْلَوانِيّ

البَهْلَوانِيّ - منسوب به ( البَهلْوَان ) است ؛ « الْحَركَات الْبَهْلَوَانيّة » : ورزش پهلواني ؛ « الطَّيَران الْبَهْلَوانِيّ » : پرواز پهلوانى .

البُهْلُول

البُهْلُول - ج بَهَالِيل : مرد جامع هرگونه خير و نيكى ، آنكه بسيار مىخندد .

البَهْم

البَهْم - گوساله و بزغاله و گوسفند و جز آنها .

البُهَم

البُهَم - سختيهاى امور .

البَهَم

البَهَم - مترادف ( الْبَهْم ) است .

البُهْمَة

البُهْمَة - ج بُهَم : نقشه‌ى سخت ، دليرى كه همگنان او به روى دست نيابند .

البَهْمَة

البَهْمَة - واحد ( الْبَهَم ) است .

البَهَمَة

البَهَمَة - واحد ( الْبَهَم ) است .

بَهُوَ

بَهُوَ - - بَهَاءً [ بهو ] : زيبا و نيكو شد .

البَهْو

البَهْو - ج أبْهَاء و بُهُوّ و بُهِيّ : خانه‌اى كه براى ميهمانان و مسافران بيگانه بر پا مىكردند ، سالن پذيرائى يا استقبال ميهمانان و دعوت شدگان .

البَهُوت

البَهُوت - ج بُهُت : دروغگو ، دروغگوئى كه از تهمت زدن به دروغ شنونده را حيران نمايد .

بَهِيَ

بَهِيَ - - بَهَاءً : زيبا و ظريف شد .

البَهِيّ

البَهِيّ - م بَهِيَّة ، ج أَبْهِيَاء [ بهو و بهي ] : نيكو و زيبا .

البَهِيتَة

البَهِيتَة - سرگردانى ، حيرت ، دروغ ، تهمت .

البَهِيج

البَهِيج - خورسند ، شادمان ، - م مبهاج : زيبا .

البَهِير

البَهِير - آنكه بر اثر كوشش يا دويدن بسيار نفسش بند آمده باشد .

البَهِيم

البَهِيم - ج بُهْم و بُهُم : سياه ؛ « فَرَسٌ بَهِيم » :

اسب يك رنگ ؛ « لَيْلٌ بَهِيم » : شبى كه تا بامداد تاريك و بىروشنائى باشد .

البَهِيمَة

البَهِيمَة - ج بَهَائِم : چهار پايان اعم از ستوران خشكى يا آبى بجز درندگان و پرندگان ، هر چيزى كه صامت بوده و نتواند سخن گويد و يا نطق كند .

البَهِيمِيَّة

البَهِيمِيَّة - وحشيگرى ، خوى و صفت حيوانى ، به غريزه‌ى حيوانى گرايش كردن .

البَوُّ

البَوُّ - بچه‌ى ناقه ( ماده شتر ) ، پوست بدن حُوار ( بچه‌ى ناقه ) كه آن را پر از كاه يا جز آن كنند و به ماده شتر نزديك كنند تا گول خورد و شير دهد ؛ « فُلَانٌ اخْدَعُ مِنَ الْبَوّ » :

فلانى فريبكارتر از بوّ است .

البُوَاء

البُوَاء - [ بوأ ] ( ح ) : مار بزرگ ( اژدها ) كه از تيره‌ى ( الأَصَلِيّات ) است - اين واژه لاتين است -

البَوَاء

البَوَاء - [ بوأ ] : برابر ، مساوى ؛ « دَمٌ بَوَاءُ دَمٍ » :

خونى در برابر خون .

البَوَّاب

البَوَّاب - [ بوب ] : پرده‌دار ، دربان .

البِوَابَة

البِوَابَة - [ بوب ] : شغل دربانى ، مزد دربان .

البَوَّابَة

البَوَّابَة - [ بوب ] : درب بزرگ ، دربان زن ، اطاق دربان .