فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ١٩٢

البَلَدِيّ

برخاست ؛ « أمَا قَامَ زَيْدٌ ؟ » : كه در اينجا نيز جواب بَلَى است يعنى آرى برخاست .

البَلَاء

البَلَاء - [ بلي ] : امتحان به خير يا شر است ، اندوه كه جسم را مىفرسايد ، ايستادگى و مقاومت ؛ « الْبَلَاءُ الحَسَن » : آزمايش خوب .

البلَاتِين

البلَاتِين - پلاتين ، طلاى سفيد .

البُلاخ

البُلاخ - ( ن ) : درخت بلوط .

البِلَاد

البِلَاد - جمع ( بَلَد ) و ( بَلْدَة ) است ، اين واژه به معناى كشور يا وطن مىباشد ؛ « بِلَادُ الْعَالم » : كشورهاى جهان ؛ « يَا بِلَادِي » :

اى وطنم .

البَلَاذُر

البَلَاذُر - ( ن ) : درختى است از رسته‌ى ( البُطْمِيَّات ) . چوب اين درخت سرخ و قهوه‌اى رنگ و ارزشمند است . از ساقه‌ى اين درخت گونه‌هائى صمغ استخراج مىشود ، درخت بلادر .

البَلَاس

البَلَاس - ج بُلُس : بساط ، پلاس كه از موى بافته شود - اين واژه فارسى است -

البَلَّاس

البَلَّاس - پلاس فروش . اين واژه فارسى است .

البلَاسْتِيك

البلَاسْتِيك - ( ف ج ) : فن آرايش اشخاص يا اشياء با تصوير يا ساختن مجسمه‌هاى كوچك از سفال يا چوب يا سنگ يا فلز ، - ( ك ) : ماده‌ايست ساده يا مركب كه در آن با تاثير دماى حرارت يا فشار تغيير شكل مىدهد و از اين ماده ادوات و ابزار مختلفى ساخته مىشود . پلاستيك . - اين واژه يونانى است -

البَلَاط

البَلَاط - تخته‌هاى سنگ كه با آن زمين را فرش كنند ، زمين هموار و نرم ؛ « بَلَاطُ الْمَلِك » : كاخ شاهى يا مجلس و محفل شاه ، دربار . - اين واژه لاتينى است -

البَلَاطَة

البَلَاطَة - واحد ( البَلَاط ) به معناى يك تخته سنگ يا موزائيك است .

البَلَّاعَة

البَلَّاعَة - ج بَوَالِيع وَبلالِيع مترادف ( الْبَالُوعَة ) است به معناى چاهك فاضلاب است .

البَلَاغ

البَلَاغ - ج بَلَاغَات : اسم است از ( الإبْلَاغ و التَّبْلِين ) رسانيدن پيام ، رسيدن به خواسته‌ها ، آگهى ، اعلام ، اعلان ، اطلاعيه ، بيانيّه ، كتابى كه در آن حكمى از مسأله‌اى بيان شده باشد ، كفايت و بسندگى .

البُلَاغَى

البُلَاغَى - مرد بليغ و فصيح كه با سخن خود حق مطلب را ادا كند .

البَلَاغَى

البَلَاغَى - مترادف ( البُلَاغَى ) است .

البَلَاغَات

البَلَاغَات - سخن چينىها و بدگوئيها ؛ « لَا يَفْلَحُ اهْلُ البَلَاغَات » : سخن چينان رستگار نمىشوند .

البَلَاغَة

البَلَاغَة - فصاحت ، هنر نويسندگى ، علم بيان ، سخنورى .

البُلَال

البُلَال - ترى و خيسى ، آب ، آنچه كه با آن گلو را تر كنند از آب و شير .

البَلَال

البَلَال - مترادف ( البُلال ) است .

البِلَال

البِلَال - مترادف ( البُلال ) است .

البُلَالَة

البُلَالَة - نمناكى ، به اندازه‌ى تر شدن چيزى ، چيزى اندك .

البَلَّان

البَلَّان - [ بلّ ] : گرمابه ، ج بَلَّانات : شست و شو كننده‌ى در حمام ، - ( ن ) : گياهى است خاردار ، برگهاى آن ريز و ميوه‌هاى آن گرد كه در زمين پخش مىشود و زمين را غير قابل كشت مىنمايد .

البَلَّانة

البَلَّانة - واحد ( البلَّان ) براى گياه است .

البَلَاهَة

البَلَاهَة - سستى خرد و ناتوانى در انديشه ، ساده لوحي ؛ « البَلَاهَة المُبْكِرَة » : حماقت و نادانى .

البَلْبَال

البَلْبَال - سختى اندوه ، نگرانى و سرگردانى .

بَلْبَلَ

بَلْبَلَ - بَلْبَلَةً و بِلْبَالًا القومَ : آن قوم را برانگيخت ، آنها را در اندوه انداخت ، - الألْسِنَةَ : زبانها را درهم آميخت ، - الآرَاء : رأيها را فاسد كرد ، - الأَمْتِعَةَ : متاعها را پخش و پراكنده كرد .

البُلْبُل

البُلْبُل - ج بَلَابِل ( ح ) : بُلبل ، پرنده‌ى معروف و خوش آواز ؛ « بُلْبُلُ الإِبْرِيق » : لوله‌ى آفتابه . و در زبان متداول نوعى بازى كودكان است كه فصيح آن ( الدَّوّامَة ) است .

البَلْبَلَة

البَلْبَلَة - مص ، نابسامانى ، پريشانى .

البَلَّة

البَلَّة - شادابى جوانى ، - مِنَ الرَّيَاح : باد نمناك ؛ « زَادَ الطِّينَ بَلَّةً » و « زادَ فى الطين بَلَّةً » : آن كار را بُغرنج و پيچيده كرد .

البِلَّة

البِلَّة - نمناكى ، رزق و روزى و خوبى .

بَلَجَ

بَلَجَ - - بُلُوجاً الصبحُ : بامداد بر آمد و روشن شد .

بَلِجَ

بَلِجَ - - بَلَجاً الحقُّ : نمايان و آشكار شد ، - صَدْرُهُ : سينه‌ى او باز و گشاده شد ، - الرَّجُلُ : گشاده‌روى شد .

البَلْج

البَلْج - گشاده‌رويى .

البَلج

البَلج - گشادگى ميان دو ابرو .

البَلِج

البَلِج - مترادف ( البَلج ) است .

البُلْجَة

البُلْجَة - سپيده دم ، مترادف ( الْبَلَج ) است .

البَلْجَة

البَلْجَة - مترادف ( الْبُلْجَة ) است .

البُلَح

البُلَح - ج بِلْحَان ( ح ) : پرنده‌ايست درشتتر از كركس .

البَلَح

البَلَح - خرماى نارس .

البَلْخ

البَلْخ - ( ن ) : درخت بلوط .

بَلَدَ

بَلَدَ - - بُلُوداً بالمكان : در آن مكان اقامت كرد ، آن جاى را وطن خود برگزيد .

بَلِدَ

بَلِدَ - - بَلَداً : گسسته ابرو شد .

بَلُدَ

بَلُدَ - - بَلَادَةً : خِرِفْت و كودن شد . اين واژه ضد ( ذَكِيَ و فَطِنَ ) است .

بَلَّدَ

بَلَّدَ - تَبْلِيداً هُ : او را با هواى شهرى كه در آنست عادت داد ، - الرّجُلُ : آن مرد بخيل شد ، سست رأى و بى همّت شد ، - الفرسُ :

اسب سبقت نگرفت ، - تِ السَّحَابَةُ : ابر نباريد .

البَلَد

البَلَد - ج بَلَاد و بُلْدان : شهر ، هر جائى كه آباد باشد يا نباشد ، قبر .

البُلْدَان

البُلْدَان - مفردها بَلَد و بَلْدَة : شهرها ، كشورها ؛ « بُلْدانُ العَالَمِ » : كشورهاى جهان .

البَلَدَانِ

البَلَدَانِ - دو شهر بصره و كوفه .

البَلْدَة

البَلْدَة - ج بِلَاد و بُلْدَان : هر جائى از زمين كه آباد باشد يا نباشد ، شهرى كه وسعت آن در حد متوسط باشد ، گوشه‌اى يا منطقه‌اى از شهر ؛ « فى الْبَلْدَة » : شهرى كه در آن مقيم باشى . اين تعبير را بر روى پاكت نامه‌ها مىنويسند .

البَلَدِيّ

البَلَدِيّ - منسوب به ( الْبَلَد يا الْبَلْدَة ) است ؛ « الإنْتَاجُ الْبَلَدِي » : صنايع شهرى ؛ « الْمَجْلِسُ