فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ١٧٦
البِجَاد
بَئِسَ
بَئِسَ - - بُؤْساً و بَئِيساً و بُؤُوساً [ بأس ] : نيازمندى او سخت و بى چيز شد .
بِئْسَ
بِئْسَ - [ بأس ] : فعل ماضى و جامد است كه براى ( ذَمّ ) به كار برده مىشود ؛ اين واژه ضد ( نِعْمَ ) است ؛ « بِئْسَ المصيرُ مَصِيرَ الأَشْرارِ » چه بد است عاقبت كار اشرار .
البَأْس
البَأْس - دليرى ، توانائى ، نيرومندى ، عذاب ، ترس ؛ « لَا بَأْسَ بِهِ » : مانع و زيانى ندارد ؛ « لَا بَأْسَ فِيهِ » : بر او گناهى نيست ؛ « لَا بَأْسَ عَلَيْكَ » : ترسى ندارى ؛ « لَا بَأْسَ انْ تَعْرِفُوا » : سختى ندارد كه آن چيز را بشناسيد .
البُؤْس
البُؤْس - ج أَبْؤُس [ بأس ] : سختى و بى چيزى و بينوائى .
البِئْس
البِئْس - « بِئْسُ العذابِ » : عذابى سخت ؛ « بَنَاتُ بِئْسٍ » : سختيها و بلاها .
البَئِس
البَئِس - دلير ؛ « بَئِسُ الْعَذَابِ » : عذابى سخت .
البَأْسَاء
البَأْسَاء - [ بأس ] : مترادف ( البُؤْس ) است ، جنگ .
البَؤُوح
البَؤُوح - [ بوح ] : آنكه هر چه در سينه دارد آشكار كند .
البَئِيس
البَئِيس - [ بأس ] : قهرمان و دلير .
البَبْر
البَبْر - ج بُبُور ( ح ) : ببر كه تيره‌اى از جانوران درنده است .
البَبْغَاء
البَبْغَاء - للمذكَّر و المؤنّث ج بَبغَاوَات : طوطي .
البَبَغَاء
البَبَغَاء - للمذكَّر و المؤنّث ، ج بَبَغَاوَات :
مترادف ( البَبغَاء ) است .
البَبْغَاء
البَبْغَاء - للمذكَّر و المؤنّث ، ج بَبَّغَاوَات : مترادف ( البَبَغَاء ) است .
البَبَّغَائِيَّة
البَبَّغَائِيَّة - طوطي وار ، آنكه سخنى كه معنايش را نداند از ديگرى پيروى كند و بر زبان آورد .
بَتَّ
بَتَّ - - بَتّاً هُ : آن چيز را بريد ، - الأَمْرَ : آن كار را به انجام رسانيد ، - الشَّيْءَ : آن چيز را دسته بندى كرد ، - الرَّجُلَ : آن مرد را خسته گردانيد .
البَتّ
البَتّ - ج بُتُوت : جامه‌اى كلفت و ضخيم .
البَتَات
البَتَات - ج أَبِتَّة : زاد و توشه ، اسباب خانه ، آمادگى ؛ « هو عَلَى بَتَاتِ امرٍ » : او بر آن كار مشرف است ؛ « بَتَاتاً » : قطعاً ، بى برو و برگرد .
البَتَّات
البَتَّات - گليم باف ، فروشنده‌ى گليم .
البَتَار
البَتَار - ج بَوَاتِر : شمشير بُرَّنده .
البَتَّار
البَتَّار - ج بَوَاتِر : شمير بُرّنده .
بَتَّتَ
بَتَّتَ - تَبْتِيتاً [ بتّ ] الشيءَ : آن چيز را بريد ، - هُ : او را امداد كرد ، به او توشه داد ، - الوَعْدَ : در انجام عهد تأكيد كرد .
البَتَّة
البَتَّة - اسم مرّه از [ بَتَّ ] است ؛ « بَتَّةً » : بطور قطعى و بدون برگشت ؛ « لَا افْعَلُهُ البَتَّةَ » : آن كار را مطلقا نخواهم كرد . اين واژه مصدرى است منصوب به فعلى مقدّر و تاء براى مبالغه است .
بَتَرَ
بَتَرَ - - بَتْراً هُ : آن را بريد .
بَتِرَ
بَتِرَ - - بَتَراً : آن چيز بريده شد .
البَتْرَاء
البَتْرَاء - مؤنث ( الأَبْتر ) است ، - مِنَ الْخُطَبِ :
خطبه يا سخنرانى كه در آن نام خدا و سپاس بر او ذكر نشود .
البِتْرُول
البِتْرُول - نفت خام . اين واژه لاتينى است و معادل عربى آن ( النَّفْطِ ) است كه در زبان متداول آن را ( الْكَاز ) گويند .
بَتَلَ
بَتَلَ - - بَتْلًا الشيءَ : آن چيز را از چيزى ديگر بريد يا جدا كرد .
بَتَّلَ
بَتَّلَ - - تَبْتِيلًا هُ : مترادف ( بَتَلَهَ ) است .
البَتْلَاء
البَتْلَاء - ( ز ) : نهالى كه از بن نخل خرما بر آمده و جدا از مادر نخلى شده باشد .
البَتُول
البَتُول - زنى كه از مرد يا ازدواج بريده باشد ، بر حضرت مريم ( ع ) نيز اطلاق مىشود .
البَتُولا
البَتُولا - ( ن ) : درختى جنگلى است از رسته‌ى ( الحَرَجِيَّة ) كه داراى چوبهاى سفت و خوب است اين درخت در روسيه كشت مىشود و از آن عَفْص ( رنگ و مركَّب ) استخراج مىشود .
البُتُولَة
البُتُولَة - حالت ( البَتُول ) است به معناى عفت و پاكدامنى .
البُتُولِيَّة
البُتُولِيَّة - مترادف ( البُتُولَة ) است .
البَتُولُوجيا
البَتُولُوجيا - ( طب ) : دانش تشخيص بيماريها و نشانه‌ى آنها ، پاتوبيولوژى .
البَتِيلَة
البَتِيلَة - ( ز ) : مترادف ( البَتْلاء ) است .
بَثَّ
بَثَّ - - بَثا الشيءَ : آن چيز را پخش كرد ، پراكنده كرد ؛ « بَثَّ الخَبَر » : خبر را همه جا پخش كرد ؛ « بَثَّ العيونَ » : به اطراف خود نگاه كرد ؛ « بَثَّ الأَلْغَامَ » : مين كار گذاشت ، - فلاناً الخَبَرَ : خبر را به فلانى گفت ، با وى در ميان گذاشت ، - الغُبَارَ :
گرد و غبار برانگيخت .
البَثّ
البَثّ - پراكندگى ، اندوه سخت ، پخش خبر و صدا به وسيله‌ى راديو .
بَثَّث
بَثَّث - تَبْثِيثاً الشيءَ : آن چيز را پخش و پراكنده ساخت ، - الخَبَرَ : خبر را پخش و اعلام كرد ، - الغُبارَ : گرد و غبار را برانگيخت .
بَثَرَ
بَثَرَ - - بَثْراً و بَثَراً و بُثُوراً وجهُهُ : بر چهره‌ى او دانه و جوش در آمد .
بَثِرَ
بَثِرَ - - بَثْراً و بَثَراً و بُثُوراً وجهُهُ : مترادف ( بَثَرَ ) است .
بَثُرَ
بَثُرَ - - بَثراً و بَثَراً و بُثُوراً وجهُهُ : مترادف ( بَثَرَ ) است .
البَثْر
البَثْر - مص ، ج بُثُور : جوش ريزه‌ها كه بر پوست چهره و تن برآيد .
البَثِر
البَثِر - [ بثر ] : آنكه بر پوست بدنش جوش درآمده باشد ؛ « وَجْه بَثِر » : صورت پر جوش .
بَثَقَ
بَثَقَ - - بَثْقاً و بِثقاً و تَبْثَاقاً النهَر : سدّ رودخانه را شكست تا از آن آب روان شود ، - السَّيْلُ
المَوْضِعَ :
المَوْضِعَ :
سيل آن جاى را بركند .
بَثَّقَ
بَثَّقَ - تَبْثِيقاً [ بثق ] السيلُ الموضعَ : سيل آن جاى را بركند .
البَثْق
البَثْق - ج بُثُوق : جاى شكستن سد از رودخانه .
البِثْق
البِثْق - ج بُثُوق : مترادف ( البَثْق ) است .
البَثِير
البَثِير - مترادف ( البَثِر ) است ، بسيار ؛ « كثيرٌ بَثيرٌ » : بسيار فراوان .
بَجَّ
بَجَّ - - بَجّاً [ بجّ ] هُ : آن چيز را شكافت ، - هُ
بِالرُّمحِ :
بِالرُّمحِ :
با نيزه او را زد .
البُجّ
البُجّ - ( ح ) : جوجه‌ى پرنده .
البَجَّاح
البَجَّاح - بسيار فخر كننده و خود بزرگ بين .
البِجَاد
البِجَاد - ج بُجُد : جامه‌ى راه راه .