فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ١٥٢

انْفكَّ

أَنْفَرَ

أَنْفَرَ - إنْفَاراً [ نفر ] هُ : او را راند ، - القَومُ :

شتران آن قوم دور شدند ، - القومُ فلاناً : آن قوم فلانى را يارى و كمك كردند ، - الحَاكِمُ فُلاناً على فلانٍ : حاكم بر غلبه‌ى فلان بر فلانى حكم كرد .

انْفَرَى

انْفَرَى - انْفِرَاءً [ فري ] الشيءُ : آن چيز پاره شد .

الانْفِرَاد

الانْفِرَاد - [ فرد ] : مص ؛ « على انفِرَاد » : به تنهائى ؛ « الانْفِرادُ بِالسُّلْطَةِ » : ديكتاتورى ، حكومت فردى .

الانْفِرَاغ

الانْفِرَاغ - [ فرغ ] : « انْفِرَاغُ جسمٍ مكهربٍ أو مِرْكم » ( ف ) : خالى شدن نيروى برق از جسمى ، جريان برق در گازى سبك .

انْفَرَجَ

انْفَرَجَ - انْفِرَاجاً [ فرج ] : باز شد ، - الغَمُّ :

اندوه رفت ، - ما بينَ الشَّيئَين : ميان آن دو چيز فراخ شد ، - الرَّجُلُ من ضِيقةٍ : آن مرد از گرفتگى رهائى يافت .

انْفَرَدَ

انْفَرَدَ - انْفِرَاداً [ فرد ] : تنها شد ، - بِالأَمْرِ : در آن كار به تنهائى اقدام كرد ، بىهمتا بود ، - بهِ : با او خلوت كرد .

انْفَرَطَ

انْفَرَطَ - انْفِرَاطاً [ فرط ] : گسيخته شد ، - عَقْدُهُم : آنها پراكنده شدند .

انْفَرَقَ

انْفَرَقَ - انْفِرَاقاً [ فرق ] عنهم : از آنها جدا شد ، - لهُ الطريقُ : راه آشكار شد .

انْفَرَكَ

انْفَرَكَ - انْفِرَاكاً [ فرك ] : مطاوع ( فَرَكَ ) و ( فَرَّكَ ) است .

أَنْفَزَ

أَنْفَزَ - إنْفَازاً [ نفز ] السهمَ : تير را بر روى ناخن خود چرخانيد تا كجى و راستى آن را معلوم كند .

انْفَزَزَ

انْفَزَزَ - انْفِزَاراً [ فزر ] الشيءُ : آن چيز پاره شد ، - الثَوبُ : جامه كهنه شد .

أَنْفَسَ

أَنْفَسَ - إنْفَاساً [ نفس ] الشيءُ : آن چيز نفيس و گرانبها شد ، - فُلاناً فى الشّيءِ : فلانى را در آن چيز تشويق كرد .

الأَنْفَسَ

الأَنْفَسَ - [ نفس ] : اسم تفضيل است از ( النَّفَاسَة ) .

انْفَسَحَ

انْفَسَحَ - انْفِسَاحاً [ فسح ] صدرُهُ : سينه‌ى او باز و شادمان شد . اين واژه ضد ( ضَاق ) است ، - المَكَانُ : آن جاى فراخ شد ، - طَرْفُهُ : چشم او نگاه دور دست كرد .

انْفَسَخَ

انْفَسَخَ - انْفِسَاخاً [ فسخ ] العزمُ أو العقدُ : قصد يا پيمان فسخ شد .

أَنْفَشَ

أَنْفَشَ - إنْفَاشاً [ نفش ] الراعي الإبلَ : شتربان شتران را شب هنگام براى چرا فرستاد .

انْفَشَّ

انْفَشَّ - انْفِشَاشاً [ فشّ ] الجرحُ : ورم زخم فرو رفت ، - الرَّجُلُ عَن الأَمْرِ : آن مرد در آن كار سست و تنبل شد ، - تْ عِلَّةُ فُلانٍ : بيمارى فلان بر طرف شد ، - اللَّبَنُ : شير روان شد ، - تِ الريحُ : باد از مشك و مانند آن بهنگام فشار بر آن خارج شد .

انْفَشَل

انْفَشَل - انْفِشَالًا [ فشل ] : از چيزى كه ناگهان برايش رخ داد ترسيد . اين واژه در زبان متداول رايج است ، - عَلَيْهِ : از او با نگرانى ترسيد . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الانْفِصَالِيّ

الانْفِصَالِيّ - [ فصل ] : آنكه خواهان جدائى از دين يا دولت خود است ، آنكه خواهان جدا شدن از گروه يا دسته ايست .

الانْفِصَالِيَّة

الانْفِصَالِيَّة - [ فصل ] : حالت و نحوه‌ى جدائى ، جدائى طلبى ، تجزيه طلبى .

انْفَصَعَ

انْفَصَعَ - انْفِصَاعاً [ فصع ] الشيءُ عن كذا : آن چيز از فلان چيز خارج شد .

انْفَصَلَ

انْفَصَلَ - انْفِصَالًا [ فصل ] : اين واژه ضد ( اتَّصَلَ ) است ، - عنه : از او فاصله گرفت و جدا شد .

انْفَصَمَ

انْفَصَمَ - انْفِصَاماً [ فصم ] الشيءُ : آن چيز بريده شد ؛ « انْفَصَمَتْ عُرَى الصّدَاقَةِ » : رابطه‌ى دوستى قطع شد ، پراكنده شد ، بدون علت شكست .

أَنْفَضَ

أَنْفَضَ - إنْفَاضاً [ نفض ] فلاناً عنهُ : او را از خود دور و دوستى با ويرا فراموش كرد ، - القَومُ زادَهُم : آن قوم زاد و توشه‌ى خود را تمام كردند ، - القَومُ : توشه و مال آن قوم از دست رفت و نابود شد و بينوا شدند .

انْفَضَّ

انْفَضَّ - انْفِضَاضَاً [ فضّ ] : شكسته شد ، پراكنده شد ، - تِ الدُّموعُ : اشكها از چشم سرازير و ريخته شدند .

انْفَضَخَ

انْفَضَخَ - انْفِضَاخاً [ فضخ ] : مطاوع ( فَضَخَ ) است ، فراخ شد ، - تِ القرحةُ : قرحه‌ى زخم باز و چركى و خونابه از آن بيرون آمد ، - تِ الدلْوُ : دلو آب خود را فرو ريخت ، - زَبدٌ :

زيد به سختى گريست .

انْفَطَرَ

انْفَطَرَ - انْفِطَاراً [ فطر ] : آن چيز شكافته شد ، - تِ الأَرضُ بِالنَّبَات : زمين گياه رويانيد ، - القضيبُ : چوب درخت برگدار شد .

انْفَطَمَ

انْفَطَمَ - انْفِطَاماً [ فطم ] : مطاوع ( فَطَمَ ) است ، - عَنْهُ : از او باز ايستاد .

أَنْفَعَ

أَنْفَعَ - إنْفَاعاً [ نفع ] الرجُلُ : آن مرد تجارت عصا كرد .

الانْفِعَال

الانْفِعَال - [ فعل ] : مص ، پريشانى و نگراني موقت است كه از ترس يا اندوه يا خشم پديد مىآيد .

انْفَعَلَ

انْفَعَلَ - انْفِعَالًا [ فعل ] : مطاوع ( فَعَلَ ) است ، دلخور شد .

انْفَغَرَ

انْفَغَرَ - انْفِغَاراً [ فغر ] فوهُ : دهان او باز شد ، - النَّوْرُ : شكوفه باز شد .

انْفَغَمَ

انْفَغَمَ - انْفِغَاماً [ فغم ] المكانُ : بوى خوش در آن مكان پخش شد ، - الزُّكَام : زكام و سرما خوردگى افزون شد .

أَنْفَقَ

أَنْفَقَ - إنْفَاقاً [ نفق ] : بى نوا شد ، زاد و توشه‌ى او تمام شد ، براى توشه‌ى خود خريدار يافت ، - المالَ : همه‌ى مال را مصرف كرد ، - السَّلْعَةَ : كالاى خود را ترويج كرد ، - القَومُ : بازار آن قوم رواج و بازرگانى آنها ترويج شد .

انْفَقَأَ

انْفَقَأَ - انْفِقَاءً [ فقأ ] : مطاوع ( فَقَأَ ) و ( فَقَّأَ ) است ، شكافته شد .

انْفَقَسَ

انْفَقَسَ - انْفِقَاساً [ فقس ] الشيءُ : آن چيز وارونه شد .

انْفَقَصَ

انْفَقَصَ - انْفِقَاصاً [ فقص ] تِ البيضةُ عن الفرخ :

تخم از جوجه جدا شد و جوجه درآمد .

انْفَقَعَ

انْفَقَعَ - انْفِقَاعاً [ فقع ] : شكافته شد .

انْفكَّ

انْفكَّ - انْفِكَاكاً [ فكّ ] : جدا شد ، رها شد ، باز شد ، - العَظْمُ : استخوان از جاى خود بيرون شد ، - العَبْدُ : بنده آزاد شد ؛ « ما انْفَكَّ يَفْعَلُ كَذَا » : پيوسته آن كار را انجام