فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ١٥١

أَنْفَذَ

روزى و نعمت رسانيد ، - اللَّهُ بكَ عينا :

خداوند چشم آنكه را كه دوست دارى به تو روشن كند ، - الرَّجُلُ : بخشيد و افزود ، به ناز و نعمت درآمد ، - لهُ : به او ( نَعَمْ ) بله گفت ، - القَوْمَ : با پاى برهنه نزد آن قوم آمد ، - صَديقَهُ : دوست خود را با پاى برهنه بدرقه كرد .

انْعَمَدَ

انْعَمَدَ - انْعِمَاداً [ عمد ] الشيءُ : ايستاد و بر ستونى تكيه داد .

أَنْغَى

أَنْغَى - إنْغَاءً [ نغو ] اليه : با او سخنى قابل فهم گفت .

انْغَاضَ

انْغَاضَ - انْغِيَاضاً [ غيض ] الماءُ : آب كم شد يا به زمين فرو رفت ، - الثَّمَنُ : بها كاهش يافت .

انْغَاطَ

انْغَاطَ - انْغِيَاطاً [ غوط ] العودُ : آن چوب دو نيم شد .

انْغَرَسَ

انْغَرَسَ - انْغِرَاساً [ غرس ] : مطاوع ( غَرَسَ ) است .

انْغَرَضَ

انْغَرَضَ - انْغِرِاضاً [ غرض ] الغصنُ : شاخه‌ى درخت شكست و دو نيم شد ولى جدا نگرديد .

انْغَرَفَ

انْغَرَفَ - انْغِرَافاً [ غرف ] الشيءُ : آن چيز بريده شد ، دو نيم شد ، - العَظْمُ : استخوان شكست ، - فُلانٌ : بدرود زندگى گفت .

انْغَسَلَ

انْغَسَلَ - انْغِسَالًا [ غسل ] : مطاوع ( غَسَلَ ) است ، - الشيءُ : آن چيز روان شد .

أَنْغَصَ

أَنْغَصَ - إنْغَاصاً [ نغص ] اللَّهُ عليه العيشَ : خداوند زندگى را بر او تيره كند ، - فلاناً رعيَهُ : سهم گياه شتران او را نداد و مانع چراى شتران او شد .

أَنْغَضَ

أَنْغَضَ - إنْغَاضاً [ نغض ] الشيءُ : آن چيز تكان خورد و لرزان شد ، - رَأسَهُ : سر خود را با تعجب و ريشخند تكان داد .

انْغَضَّ

انْغَضَّ - انْغِضَاضاً [ غضّ ] الطرْفُ : چشم فروهشته شد .

أَنْغَلَ

أَنْغَلَ - إنْغَالًا [ نغل ] الجلدَ : پوست را در دباغى از ميان برد .

انْغَلَّ

انْغَلَّ - انْغِلَالًا [ غلّ ] في الشيءِ : به آن چيز درآمد .

انْغَلَقَ

انْغَلَقَ - انْغِلَاقاً [ غلق ] البابُ : درب بسته شد .

اين واژه ضد ( انْفَتَحَ ) است ، باز شدن درب سخت شد .

انْغَمَّ

انْغَمَّ - انْغِمَاماً [ غمّ ] : اندوهگين شد ، خود را پوشانيد ، پوشيده شد .

انْغَمَرَ

انْغَمَرَ - انْغِمَاراً [ غمر ] : در آب فرو رفت .

انْغَمَسَ

انْغَمَسَ - انْغِمَاساً [ غمس ] في الماء : به زير آب رفت ، - فِى الشّيءِ : داخل آن چيز شد .

انْغَمَضَ

انْغَمَضَ - انْغِمَاضاً [ غمض ] طَرْفُهُ : چشم او بسته شد .

انْغَوَى

انْغَوَى - انْغِوَاءً [ غوي ] الرجُلُ : آن مرد افتاد و خم شد .

أَنَفَ

أَنَفَ - - أَنْفَاً هُ : بر بينى او زد .

أَنِفَ

أَنِفَ - - أَنْفاً من العار : از ننگ و عار منزه شد و آن را نپذيرفت .

الأَنْف

الأَنْف - ج آنَاف و أُنوف ( ع ا ) : بينى ، - مَجَازاً :

بزرگمنشى و عزت نفس ، - ( مو ) : قطعه‌اى نازك از عاج كه در انتهاى دسته‌ى عود يا در زير سيمهاى آن قرار دهند ؛ « انفُ الشّيءِ » : آغاز هر چيزى ؛ « انْفُ الجَبَل » :

دماغه‌ى كوه ؛ « انْفُ العجل » ( ن ) : گياهى است زينتى ؛ « رَغِمَ انْفُهُ » : خوار شد ؛ « رَغْمَ انْفِهِ » : بر خلاف ميل او ؛ « حَمِيَ انْفُهُ » نيرومند و چيره شد ؛ « شَامِخ أَلأَنْفِ » خود بزرگ بين ؛ « مَاتَ حَتْفَ أَنْفِهِ » : به مرگ طبيعى مرد .

الأَنْف

الأَنْف - جمع ( الأَنُوف ) است ، - من الرّيَاضِ : گياه تازه برآمده و چرا نشده ؛ « غَابَةٌ انُفٌ : جنگلى دست نخورده ؛ » كأسٌ انُفٌ « :

جامى كه با آن چيزى ننوشيده باشند .

الإنْفَاض

الإنْفَاض - [ نفض ] : مص ، گرسنگى و نيازمندى .

انْفَتَّ

انْفَتَّ - انْفِتَاتاً [ فتّ ] الشيءُ : آن چيز شكسته شد .

الأَنَفَة

الأَنَفَة - عزت نفس ، بزرگوارى .

انْفَتَحَ

انْفَتَحَ - انْفِتَاحاً [ فتح ] : مطاوع ( فَتَحَ ) است ، - عن الشّيءِ : از آن چيز آشكار شد .

انْفَتَقَ

انْفَتَقَ - انْفِتَاقاً [ فتق ] : دو شقه شد ، - تِ الماشيةٌ : ستوران فربه شدند .

انْفَتَلَ

انْفَتَلَ - انْفِتَالًا [ فتل ] : مطاوع ( فَتَلَ ) و ( فَتَّلَ ) است .

انْفَثَأَ

انْفَثَأَ - انْفِثَاءً [ فثأ ] الحرُّ : گرما كاسته شد .

أَنْفَجَ

أَنْفَجَ - إنْفَاجاً [ نفج ] الأَرنبَ : خرگوش را از لانه‌اش برانگيخت .

انْفَجَى

انْفَجَى - انْفجَاءً [ فجو ] البابُ : درب باز شد ، - الْقَومُ عن فُلانٍ : آن قوم از اطراف فلانى پراكنده شدند .

الانْفِجَار

الانْفِجَار - [ فجر ] : مص ، إنفجار ، تركيدن كه معمولا با صداى سخت صورت مىپذيرد ؛ « مَوَادُّ الانْفِجَار » : مواد انفجارى

انْفَجَرَ

انْفَجَرَ - انْفِجَاراً [ فجر ] الماءُ : آب روان شد ، - تِ الْقُنبُلَةُ : بمب منفجر و ذرات آن پراكنده شد ، - الصُّبحُ : بامداد برآمد ، - عَنهُ اللَّيلُ : شب از او رخت بر بست ، - عليهم العَدُوُّ : دشمن از هر سو بر آنها تاخت ، - بِالْعَطَاءِ : كريم و بخشنده شد .

انْفَجَعَ

انْفَجَعَ - انْفِجَاعاً [ فجع ] : ميل بسيار به غذا كرد . اين واژه در زبان متداول رايج است .

الإنْفَحَة

الإنْفَحَة - [ نفح ] : ماده‌ى پنير كه از شكم بزغاله درآورند . اين واژه را در زبان متداول ( الْمجبَنَة ) گويند .

الإنْفِحَة

الإنْفِحَة - [ نفح ] : مترادف ( الإنْفَحَة ) است .

الإنْفَحَّة

الإنْفَحَّة - [ نفح ] : مترادف ( الإنْفَحَة ) است .

انْفَحَجَ

انْفَحَجَ - انْفِحَاجاً [ فحج ] تْ ساقاهُ : دو ساق پايش از هم باز و فاصله گرفتند .

انْفَخَتَ

انْفَخَتَ - انْفِخَاتاً [ فخت ] السقفُ : سقف سوراخ شد .

أَنْفَدَ

أَنْفَدَ - إنْفَاداً [ نفد ] القومَ : ميان آن قوم را شكافت و گذر كرد ، - القَومُ : دارائى آنها نابود شد يا توشه‌ى آنها تمام شد ، - تِ البِئْرُ :

آب چاه تمام شد ، - الشيءَ : آن چيز را نابود كرد .

انْفَدَى

انْفَدَى - انْفِدَاءً [ فدي ] : فدائى شد .

انْفَدَغَ

انْفَدَغَ - انْفِدَاغاً [ فدغ ] : آن چيز شكست .

أَنْفَذَ

أَنْفَذَ - إنْفَاذاً [ نفذ ] السهمَ الرميَّةَ : تير را از شكار گذراند ، - الكِتَابَ الى فُلان : نامه را به سوى فلان فرستاد ، الحَاكِمُ الأَمرَ : حاكم آن دستور را اجرا كرد ، - الرّجُلُ القومَ : آن مرد از ميان آن قوم گذشت ، - عَهْدَهُ : عهد و پيمان خود را امضا كرد .