فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ١٤٧

أَنْشَأَ

روى زمين .

انْسَحَبَ

انْسَحَبَ - انْسِحَاباً [ سحب ] : رويگردان شد ، كنار رفت ، بر روى زمين كشيده شد .

انْسَحَقَ

انْسَحَقَ - انْسِحَاقاً [ سحق ] : كوبيده شد ، - الْقَلْبُ : دل شكسته و خوار شد ، - الثَّوْبُ : با اينكه جامه نواست ، كرك و پرز آن ريخت ، - تِ الدَّلْوُ : آنچه در سطل يا دلو بود ريخته شد ، - الشّيءُ : آن چيز دور شد ، فراخ و پهن شد .

انْسَدَّ

انْسَدَّ - انْسِدَاداً [ سدّ ] : بسته شد ، مسدود شد .

انْسَدَحَ

انْسَدَحَ - انْسِدَاحاً [ سدح ] : طاقباز خوابيد و ميان دو پاى خود را فراخ كرد .

انْسَدَرَ

انْسَدَرَ - انْسِدَاراً [ سدر ] الشعَرُ : موى سر فروهشته شد ، - يَعْدُو : به راه افتاد و آن را ادامه داد . تا اندازه‌اى در راه شتافت .

انْسَرَى

انْسَرَى - انْسِرَاءً [ سرو ] عنهُ الهمُّ : اندوه از او بر طرف و شادمان شد .

انْسَرَبَ

انْسَرَبَ - انْسِرَاباً [ سرب ] الماءُ مِنَ الإناء : آب از ظرف روان شد ، - الوَحْشِيُّ : آن جانور وحشى به سوراخ خود درآمد .

انْسَرَحَ

انْسَرَحَ - انْسِرَاحاً [ سرح ] تِ الدابَّةُ : آن ستور با شتاب و سبكبال رفت ، - الرّجُلُ : آن مرد بر قفا يا طاقباز خوابيد و ميان دو پاى خود را فراخ كرد .

انْسَرَطَ

انْسَرَطَ - انْسِرَاطاً [ سرط ] الشرابُ فى حلقه : شراب به آسانى در گلوى او فرو رفت .

انْسَرَقَ

انْسَرَقَ - انْسِرَاقاً [ سرق ] عنهُ : از او خود را كنار گرفت ، - تْ مَفَاصِلُهُ : بندهاى تن او سست شد .

انْسَطَحَ

انْسَطَحَ - انْسِطَاحاً [ سطح ] : پهن و گسترده شد ، بر پشت خوابيد و حركت نكرد .

انْسَطَلَ

انْسَطَلَ - انْسِطَالًا [ سطل ] : حيران و مبهوت شد . اين واژه در زبان متداول رايج است .

أَنْسَعَ

أَنْسَعَ - إِنْسَاعاً [ نسع ] الرجُلُ : به باد شمال درآمد ، آزار او نسبت به همسايگانش بسيار شد .

أَنْسَغَ

أَنْسَغَ - إنْسَاغاً [ نسغ ] هُ : او را با نيزه زد ، - هُ بالسَّوْطِ : او را با تازيانه زد ، - تِ الشجَرَةُ :

درخت پس از بريده شدن روئيد و سبز شد ، - تِ الفَسِيلةُ : مغز نهال جدا شده از درخت آشكار شد .

أَنْسَفَ

أَنْسَفَ - إِنْسَافاً [ نسف ] تِ الريحُ الترابَ : باد خاك برانگيخت .

انْسَفَرَ

انْسَفَرَ - انْسِفَاراً [ سفر ] شَعُرهُ عن رأْسهِ : موى سر او ريخته شد ، ابر پراكنده شد .

انْسَفَكَ

انْسَفَكَ - انْسِفَاكاً [ سفك ] : ريخته شد .

أَنْسَقَ

أَنْسَقَ - إِنْسَاقاً [ نسق ] الرجُلُ : فلانى با سجع سخن گفت .

انْسَكَبَ

انْسَكَبَ - انْسِكَاباً [ سكب ] الماءُ : آب ريخته شد .

أَنْسَلَ

أَنْسَلَ - إِنْسَالًا [ نسل ] الوالدُ الولدَ : پدر فرزند آورد ، - الصُّوفَ او الرّيشَ : پشم يا پر را انداخت ، - الصُّوفُ : پشم ريخته شد ، - تِ الدّابَّةُ : هنگام چيدن كرك دام رسيد ، - القَوْمَ : پيشاپيش آن قوم شد ، - فى عدوِهِ : در دويدن خود شتاب كرد .

انْسَلَّ

انْسَلَّ - انْسِلَالًا [ سلّ ] من الزحام : از ميان جمعيت بطور پنهانى خارج شد ، - السَّيْفُ من غِمْدِهِ : شمشير از غلاف بيرون شد ؛ « سَلَلْتُ السَّيْفَ من الغمدِ فَانْسَلَّ » : شمشير از غلاف بيرون كشيدم پس شمشير كشيده شد .

انْسَلَى

انْسَلَى - انْسِلَاءً [ سلو ] الهمُّ : غم و اندوه بر طرف شد .

انْسَلَبَ

انْسَلَبَ - انْسِلَاباً [ سلب ] : در راهپيمايى خود بسيار شتاب كرد . اين واژه بيشتر در مورد ماده شتر به كار برده مىشود .

انْسَلَتَ

انْسَلَتَ - انْسِلَاتاً [ سلت ] : بى آنكه كسى بداند از آن جاى بيرون شد .

انْسَلَخَ

انْسَلَخَ - انْسِلَاخاً [ سلخ ] الجلدُ : پوست كنده شد ، - من ثِيَابِهِ : جامه‌ى خود را از تن بدر آورد ، - تِ الحَيَّةُ من قِشْرِهَا : مار پوست خود را افكند ، - النَّهَارُ مِن اللَّيل : شب رفت و روز بدرآمد ، - الشَّهْرُ من سَنَتهِ : آن ماه از سال خود گذشت .

انْسَلَعَ

انْسَلَعَ - انْسِلَاعاً [ سلع ] : آن چيز دو نيم شد ، پاره شد ، شكاف برداشت .

انْسَلَقَ

انْسَلَقَ - انْسِلَاقاً [ سلق ] اللسانُ بر روى زبان پوسته درآمد .

انْسَلَكَ

انْسَلَكَ - انْسِلَاكاً [ سلك ] في الشيء : به آن چيز يا مسلك درآمد .

الإِنْسُولين

الإِنْسُولين - ( طب ) : داروئى است كه براى درمان قند خون به كار مىرود .

الأنْسِيّ

الأنْسِيّ - [ أنس ] : مترادف ( الإِنْسِيّ ) است .

الإنْسِيّ

الإنْسِيّ - [ انْس ] : واحد ( الإنْسْ ) است .

الإنْشَاء

الإنْشَاء - [ نشأ ] : مص روش تعبير در نويسندگى و كيفيت آن نزد نويسنده است ؛ « علمُ الإنْشَاء » : علم انشاء ، فن نويسندگى .

الإنْشَاءَات

الإنْشَاءَات - [ نشأ ] : اشياء يا ابزارها يا ساختمانهاى بنا شده براى كارهاى معين .

الإِنْشَائيّ

الإِنْشَائيّ - [ نشأ ] : منسوب به ( الإنشَاء ) است ؛ « مَوْضُوع انْشَائي » : پديدهء كارى نوين ؛ « المَشَارِيعُ الإنْشَائِيَّة » : عمليات و كارهاى ويژه براى آبادى كشور مانند آب رسانى و برق رسانى و خيابان كشى در شهرها .

إِنْشَابَ

إِنْشَابَ - انْشِيَاباً [ شوب ] : آميخته شد .

الأَنْشَاط

الأَنْشَاط - [ نشط ] : « بِئرٌ أَنْشاطٌ » : چاهى كه عميق نباشد و قَعْرِ آن ديده شود .

الإنْشَاط

الإنْشَاط - [ نشط ] : مص ؛ « بِئْرٌ انْشَاط » :

مترادف بِئرٌ أَنْشَاط است .

إِنْشَالَ

إِنْشَالَ - انْشِيَالًا [ شول ] : بلند و مرتفع شد .

إِنْشَامَ

إِنْشَامَ - انْشِيَاماً [ شيم ] في الشيء أو الامرِ :

در آن چيز داخل شد .

أَنْشَأَ

أَنْشَأَ - إِنْشَاءً [ نشأ ] هُ : او را پرورانيد ، تربيت كرد ، - اللَّهُ الشَّيءَ : خداوند آن چيز را آفريد ، - الشيءَ : آن چيز را ساخت ، - فلانٌ داراً : فلانى آغاز به ساختن خانه‌اى كرد ، - الحَدِيثَ أو الْكَلَامَ : سخن را آغاز كرد ، - فلانٌ يَضْربُ : فلانى آغاز به زدن كرد . در اينجا از افعال شروع بشمار مىآيد ، - زيدٌ : زيد شعرى گفت يا