فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ١٤٤

انْدَحَضَ

يا اندوه او را لاغر و ناتوان كرد ، - هُ مالًا :

چيزى از مال را به وى اختصاص داد ، - فلاناً ماءً : به فلانى آب داد .

انْحَلَّ

انْحَلَّ - انْحِلَالًا [ حلّ ] : گسسته شد ، باز شد ؛ « انْحَلَّتِ العُقْدَةُ » : گره باز شد .

انْحَلَبَ

انْحَلَبَ - انْحِلَاباً [ حلب ] العَرقُ أو الدمعُ أو الماءُ أو الندى : عرق يا اشك يا آب يا نم روان شد ، - تْ عينُهُ : چشم او اشك ريخت ، - فمُهُ : آب دهانش روان شد .

انْحَلَمَ

انْحَلَمَ - انْحِلَاماً [ حلم ] في نومِه : در خواب رؤيا ديد .

انْحَمَصَ

انْحَمَصَ - انْحِمَاصاً [ حمَص ] الورمُ : ورم فروكش كرد ، - منهُ : از آن چيز ترنجيده و درهم شد .

انْحَمَقَ

انْحَمَقَ - انْحِمَاقاً [ حمق ] : احمق شد ، - تِ السوقُ : بازار كساد شد ، راكد شد ، - الثوبُ :

جامه كهنه شد .

انْحَنَى

انْحَنَى - انْحِنَاءً [ حنو ] : خم شد ، كج شد ؛ « انّ ضُلُوعِي لَا تَنْحَنِى على ضِغْنٍ » : من بر كسى حقد و كينه نمىورزم .

الانْحِيَاز

الانْحِيَاز - [ حوز ] : مص ، مايل شدن ، گرايش كردن ؛ « سِيَاسَةُ عَدَمِ الانْحِيَاز » : سياست بىطرفى ، گرايش نداشتن به يكى از طرفهاى دعوى يا جنگ ؛ عدم برابرى و مساوات .

أَنْخَى

أَنْخَى - إِنْخَاءً [ نخو ] : ناز و تكبر او زياد شد .

أَنْخَبَ

أَنْخَبَ - إنْخَاباً : فرزند دليرى آورد ، فرزند جبان و ترسوئى آورد - اين كلمه از اضداد است -

انْخَبَزَ

انْخَبَزَ - انْخِبَازاً [ خبز ] المكانُ : آن مكان فرو رفته و آرام شد .

انْخَدَعَ

انْخَدَعَ - انْخِدَاعاً [ خدع ] : اين واژه مطاوع ( خَدَعَ ) است به معناى فريفته شد ، به نيرنگ و خدعه رضايت داد ، - به : به آن چيز گول خورد و سرگردان شد ، - تِ السوقُ : بازار راكد و كساد شد .

انْخَذَلَ

انْخَذَلَ - انْخِذَالًا [ خذل ] : مطاوع ( خَذَلَ ) است .

انْخَرطَ

انْخَرطَ - انْخِزَاطاً [ خرط ] تِ الخريزةُ في السلْك :

دانه‌ى ريز سنگ قيمتى به رشته كشيده شد ؛ « انْخَرَطَ فى سِلْكِ الجُنْدِيّة » : به خدمت سربازى درآمد ، - فى المَكَان : با شتاب به آن مكان درآمد ، - مِن المَكَانِ : از آن مكان خارج شد ، - فى الأَمْر : از راه نادانى در آن كار دخالت كرد ، - الجسْمُ : جسم لاغر شد و گوشت آن نيز كاسته شد ، - الصَّقْرُ : باز با شتاب بر چيزى فرود آمد .

انْخَرَقَ

انْخَرَقَ - انْخِرَاقاً [ خرق ] : آن چيز پاره شد ، - تِ الرِّيحُ : وزش باد سخت شد .

انْخَرَمَ

انْخَرَمَ - انْخِرَاماً [ خرم ] أَنْفُهُ : درون بينى او شكافته شد .

انْخَزَلَ

انْخَزَلَ - انْخِزَالا [ خزل ] : به سنگينى راه رفت ، - فى كلامِهِ : از سخن گفتن بازماند ، - من المكان : در آن مكان تنها شد ، - عن الجواب : از پاسخ دادن باكى نداشت .

انْخَسَأَ

انْخَسَأَ - انْخِسَاءً [ خسأ ] الكلبُ : سگ با زجر و خوارى دور شد .

انْخَسَفَ

انْخَسَفَ - انْخِسَافاً [ خسف ] : مترادف ( اخْسَفَ ) به تمام معانى مىباشد .

انْخَشَّ

انْخَشَّ - انْخِشَاشاً [ خشّ ] بين القوم : به ميان آن قوم درآمد و پنهان شد .

أَنْخَصَ

أَنْخَصَ - إنْخَاصاً [ نخص ] هُ الكِبَرُ أو المرضُ :

پيرى يا بيمارى او را خسته و فرسوده كرد .

انْخَضَدَ

انْخَضَدَ - انْخِضَاداً [ خضد ] العودُ : چوب شكسته شد ، - تِ الثِّمارُ : ميوه‌ها خراش برداشته و از هم گسيخته و پاره شدند .

الأَنْخَع

الأَنْخَع - [ نخع ] : اسم تفضيل است به معناى خوارتر و زبونتر و بيچاره‌تر .

انْخَفَضَ

انْخَفَضَ - انْخِفَاضاً [ خفض ] : پس از بالا رفتن افت كرد و به عقب برگشت ، - الصّوتُ :

صدا پائين آمد و كم شد .

انْخَلَى

انْخَلَى - انْخِلاءَ [ خلي ] الخَلَى : گياه تازه بريده شد .

انْخَلَعَ

انْخَلَعَ - انْخِلَاعاً [ خلع ] : آن چيز بر كنده و از جاى خود بدور شد .

انْخَنَثَ

انْخَنَثَ - انْخِنَاثاً [ خنث ] : مترادف ( خَنِثَ ) است به معناى نرم شد .

انْخَنَس

انْخَنَس - انْخِنَاساً [ خنس ] عنهُ : از آن كار عقب افتاد و دير كرد و متخلَّف شد .

انْخَنَقَ

انْخَنَقَ - انْخِنَاقاً [ خَنَق ] : خفه شد .

أندَّ

أندَّ - إنْدَاداً [ ندّ ] الإبلَ : شتران را پراكنده كرد .

أنْدَى

أنْدَى - إنْدَاءً [ ندو ] الشيءَ : آن چيز را تر و تازه كرد ، - الرّجُلُ : آن مرد بسيار بخشنده شد ، سخاوت و مرحمت كرد ، - الكلامُ : آن سخن گوينده و يا شنونده را به عرق انداخت .

الأَنْدَى

الأَنْدَى - [ ندو ] اسم تفضيل است .

انْداحَ

انْداحَ - انْدِيَاحاً [ دوح ] الشيءُ : آن چيز گسترده و فراخ شد ، - البَطْنُ : شكم باد كرد .

انْدَاسَ

انْدَاسَ - انْدِيَاساً [ دوس ] الشيءُ : آن چيز پايمال شد ، - فلانٌ : فلانى خوار و زبون شد ، - السّيفُ : شمشير صيقلى و تيز شد .

انْدَالَ

انْدَالَ - انْدِيَالًا [ دول ] بطنُهُ : شكم وى فراخ و به زمين نزديك شد ، - ما فى بَطْنِهِ : آنچه كه در شكم او بود بيرون ريخته شد ، - الشّيءُ :

آن چيز آويخته شد ، - القَومُ : آن قوم از مكانى به مكان ديگر رفتند و جاى گرفتند .

أَنْدَبَ

أَنْدَبَ - إنْدَاباً [ ندب ] فلانٌ نفسَهُ و بنفسهِ : خود را به خطر انداخت ، - الجَرحُ فلاناً : زخم در او اثر كرد ، - الجرحُ : اثر زخم بر بدنش سخت شد ، - بِظَهْرِهِ و في ظَهْرِه : آثار زخم در پشت خود را رها كرد .

انْدَبَغَ

انْدَبَغَ - انْدِبَاغاً [ دبغ ] الجلدُ : پوست يا چرم دباغى شد و بوى بد آن رفت .

انْدَثَرَ

انْدَثَرَ - انْدِثَاراً [ دثر ] الرسمُ : اثر و علامت يا نشانه پاك شد .

انْدَحَى

انْدَحَى - انْدِحَاءً [ دحي ] البطنُ : شكم فراخ شد .

الانْدِحَار

الانْدِحَار - ج انْدِحَارات - [ دحر ] : شكست ، گريختن .

انْدَحَرَ

انْدَحَرَ - انْدِحَاراً [ دحر ] : شكست خورد و گريخت .

انْدَحَضَ

انْدَحَضَ - اندِحَاضاً [ دحض ] البُرهانُ : دليل و