فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ١٣٨

الانْتِخَابيّ

انْتَبَر

انْتَبَر - انْتِبَاراً - انْتِبَاراً [ نبر ] الجرحُ : زخم ورم سخت كرد ، - الخَطيبُ : سخنران بر روى منبر رفت ، - الجسدُ : جسم و رم كرد ، - تْ يَدُهُ : دست از كار بسيار پينه بست .

انْتَبَشَ

انْتَبَشَ - انْتِبَاشاً [ نبش ] الشيءَ من الارض : آن چيز را از زمين استخراج كرد ، بيرون آورد .

انْتَبَطَ

انْتَبَطَ - انْتِبَاطاً [ نبط ] الكلامَ : سخن را به اجتهاد خود گفت .

انْتَبقَ

انْتَبقَ - انْتِبَاقاً [ نبق ] الكلامَ : سخن را از ته دل گفت .

انْتَبَلَ

انْتَبَلَ - انْتِبَالًا [ نبل ] : مرد و بوى بد گرفت ، - فلاناً : فلانى را كشت ، - الخَطْبُ : بلا و مصيبت سخت شد ، - الشيءَ : آن چيز را يكباره و با شتاب برداشت ، - لِلأَمْرِ : براى آن كار هشيار و آماده شد .

انْتَبَه

انْتَبَه - انْتِبَاهاً [ نبه ] الرجُلُ : آن مرد بزرگوار شد ، - مِنَ النّوم : از خواب بيدار شد ، - لِلأَمْرِ : در آن كار زيرك و آگاه شد .

انْتَتَأَ

انْتَتَأَ - انْتِتَاءً [ نتأ ] الشيءُ : آن چيز تراشيده و باريك شد .

انْتَتَجَ

انْتَتَجَ - انْتِتَاجاً [ نتج ] تِ الإِبلُ : شتران بچه‌دار شدند ، - تِ النّاقة : ماده شتر راه خود را گرفت و رفت و زائيد و جاى آن شناخته نشد .

انْتَتَح

انْتَتَح - انْتِتَاحاً [ نتح ] الشيءَ : آن چيز را بركند .

انْتَتَر

انْتَتَر - انْتِتَاراً [ نتر ] : اين واژه مطاوع ( نَتَر ) است ، - فى مشيَتِهِ : در راه رفتن استوار شد .

انْتَتَفَ

انْتَتَفَ - انْتِتَافاً [ نتف ] الريشَ أو الشعَرَ و نحوَهُ : پر يا موى و مانند آن را كند ، - الشَّعَرُ او الرِّيشُ : موى يا پر كنده شد .

انْتَتَقَ

انْتَتَقَ - انْتِتَاقاً [ نتق ] الشيءُ : آن چيز چسبيد و منجذب شد ، - آنچه در مشك بود ريخت و خالى شد .

انْتَتَلَ

انْتَتَلَ - انْتِتَالًا [ نتل ] : سبقت گرفت ، به پيش رفت .

انْتَثَرَ

انْتَثَرَ - انْتِثَاراً [ نثر ] الشيءُ : آن چيز پراكنده شد ، - الرّجُلُ : آن مرد آب استنشاق كرد .

انْتَثَل

انْتَثَل - انْتِثَالًا [ نثل ] البئْرَ و الجراب و الكنانَة :

به معناى ( نَثَلَ ) است ، - الدّرعَ عنه : زره را از تن بدر كرد و به يكسو انداخت ، - على فلانٍ دِرْعَه : فلانى را زره پوشانيد ، - اللَّحْمَ فى القِدرِ : گوشت را بريد و در ديگ انداخت .

أَنْتَجَ

أَنْتَجَ - إنْتَاجاً [ نتج ] القومُ : شتران و گوسفندان آن قوم زائيدند و بچه‌دار شدند ، - تِ البَهِيمَةُ :

هنگام زائيدن جانوران فرا رسيد ، - تِ الرِّيحُ السّحابَ : باد ابر را به بارش در آورد ، - الشيءَ من الشيءِ : چيزى را از چيزى توليد كرد يا بدست آورد ، - تِ البهيمةُ وَلَداً : آن جانور بچه‌ى نر زائيد .

انْتَجَى

انْتَجَى - انْتِجَاءً [ نجو ] القومُ : آن قوم با يكديگر راز گفتند ، - الرجُلَ : آن مرد را رازدار خود كرد ، او را همراز خود كرد .

انْتَجَأَ

انْتَجَأَ - انْتِجَاءً [ نجا ] هُ : او را چشم زد .

انْتَجَبَ

انْتَجَبَ - انْتِجَاباً [ نجب ] الشيءَ : آن چيز را برگزيد ، - الشَّجَرَةَ : پوست درخت را كند .

انْتَجَعَ

انْتَجَعَ - انْتِجاعاً [ نجع ] فلاناً : خواستار بخشندگى فلان شد ، - القومُ الكَلأَ : آن قوم در جستجوى گياه و بدست آوردن آن رفتند .

انْتَجَفَ

انْتَجَفَ - انْتِجَافاً [ نجف ] الشيءَ : آن چيز را بدر آورد ، استخراج كرد ، - الشاةَ : گوسفند را دوشيد ، - تِ الربحُ السحابَ : باد ابر را از باران تهى كرد .

انْتَجَلَ

انْتَجَلَ - انْتِجَالًا [ نجل ] الأمرُ : آن امر آشكار شد ، - فلانٌ النَّزَّ : آب بيرون آمده از زمين را كشيد .

انْتَجَمَ

انْتَجَمَ - انْتِجَاماً [ نجم ] البَرْدُ أو الشتاءُ : سرما يا زمستان رفت .

انْتَحَى

انْتَحَى - انْتِحَاءً [ نحو ] الشيءَ أو الرجُلَ : به سوى آن چيز يا آن مرد رفت ، - نَاحيَةً : به يكسو رفت ، به تنهايى نشست ، - لهُ : به او اعتماد كرد و گرايش نمود ، - البَعِيرُ على شِقّهِ الأَيْسَر :

شتر به سمت چپ خود تكيه كرد .

انْتَحَى

انْتَحَى - انْتِحَاءً [ نحي ] في الشيء : بر آن چيز اعتماد كرد ، - فى الأمر : در آن كار كوشيد .

انْتَحَبَ

انْتَحَبَ - انْتِحَاباً [ نحب ] : گريه‌اى سخت كرد ، نفس سخت كشيد .

انْتَحَتَ

انْتَحَتَ - انْتِحَاتاً [ نحت ] من الخَشَبة ما يجعلهُ في النار : با تيشه زيادى چوب را بريد تا از آن براى آتش افروختن استفاده كند ، - تِ الخشبةُ : مطاوع ( نَحَتَها ) است به معناى چوب را اره كرد .

انْتَحَرَ

انْتَحَرَ - انْتِحَاراً [ نحر ] الرجُلُ : آن مرد خودكشى كرد ، - السّحابُ : ابر باران بسيار باريد ، - القومُ على الأمر : آن قوم با يكديگر بر سر آن كار كشمكش داشتند ، - هُ بِالْعَصَا : او را با عصا زد .

انْتَحَسَ

انْتَحَسَ - انْتِحَاساً [ نحس ] فلانٌ : فلانى بد بخت و بد حال شد .

انْتَحَضَ

انْتَحَضَ - انْتِحَاضاً [ نحض ] الشيءُ : به معناى ( نَحَضَهُ ) است ، آن چيز را تراشيد يا پوست آن را كند .

انْتُحِضَ

انْتُحِضَ - [ نحض ] : آن چيز لاغر و گوشت آن كم شد .

انْتَحَلَ

انْتَحَلَ - انْتِحَالًا [ نحل ] مذهبَ كذا أو قبيلةَ كذا : به مذهب يا قبيله‌اى گرويد و خود را به آن نسبت داد ، - الشِّعْرَ او الْقَولَ : سخن يا شعرى را به خود نسبت داد در حالى كه از ديگرى بوده است .

انْتَحَمَ

انْتَحَمَ - انْتِحَاماً [ نحم ] على كذا او لكذا : در باره‌ى كارى تصميم گرفت .

انْتَخَى

انْتَخَى - انْتِخَاءً [ نحْو ] علينا : بر ما فخر و بزرگى كرد ، - مِنْ كَذَا : از كار يا چيزى امتناع كرد و روى گردان شد .

الانْتِخَاب

الانْتِخَاب - [ نخب ] : مص ، - ج انْتخَابَات :

روشى ديموكراسى است در گرفتن رأى انتخابى از مردم براى برگزيدن نمايندگان مجلس يا رياست جمهورى برابر با قوانين و مقررات ، روشى است در انتخاب نمايندگان صنفى در هيأتى يا مجلس يا كانونى يا سازمانى يا باشگاهى .

الانْتِخَابيّ

الانْتِخَابيّ - : منسوب به ( الانتخاب ) است ؛ « المَعْرَكَةُ الانْتِخَابِيّة » : فعاليتهاى انتخاباتى