فرهنگ ابجدى ( عربى - فارسي ) ( ترجمهء المنجد الأبجدى ) — الصفحة ١٠٨

الأَقَاقِيا

أَفْقَهَ

أَفْقَهَ - إفْقَاهاً [ فقه ] فلاناً : فلانى را علم آموخت و ياد داد .

الأُفُقِىّ

الأُفُقِىّ - [ أفق ] : منسوب به ( الأفُق ) است ؛ « الخطَّ الأُفُقِىّ » ( ه ) : خط افقى ، خطى كه بر روى آن خط عمودى قرار مىگيرد .

أَفَكَ

أَفَكَ - - أَفْكاً و أُفُوكاً : دروغ گفت ، - افْكاً هُ عَن رَأيِه : رأى و نظر او را برگردانيد .

أَفِكَ

أَفِكَ - أَفكاً : دروغ گفت .

أُفِكَ

أُفِكَ - المكانُ : در آن مكان باران نيامد ، - الرّجُلُ : آن مرد سُست خرد شد .

أَفَّكَ

أَفَّكَ - تَأْفِيكاً : دروغ گفت .

أَفَكَّ

أَفَكَّ - إفْكَاكاً [ فكّ ] الظبيُ من الحبالة : آهو بدام افتاد و سپس رها شد .

الإفْك

الإفْك - دروغ .

الأَفَكُّ

الأَفَكُّ - م فَكَّاء ، ج فُكّ [ فكّ ] : آنكه استخوانى ازو جابجا شده باشد .

الإفْكَة

الإفْكَة - دروغ .

أَفْكَرَ

أَفْكَرَ - إفْكَاراً [ فكر ] في الأمر : در آن باره انديشيد و تأمل كرد .

الأَفْكَه

الأَفْكَه - [ فكه ] : افعل تفضيل است ؛ « فلانٌ مِن افْكَهِ النّاس » : فلانى از افراد بسيار شوخ طبع است ، بسيار بذله گو .

الأُفْكُوهَة

الأُفْكُوهَة - ج أَفَاكِيه [ فكه ] : لطيفه گوئى ، بذله گوئى .

أَفَلَ

أَفَلَ - - أُفُولًا القمرُ : ماه غروب كرد ، - افَلًا تِ المرضِعُ : شير در پستان زن شيرده خشك شد .

أَفَلَّ

أَفَلَّ - إفْلَالًا [ فلّ ] الرجلُ : دارائى آن مرد از دست رفت .

الأَفَلّ

الأَفَلّ - [ فلّ ] من السيوف : شمشير كند يا لبه شكسته .

أَفْلَى

أَفْلَى - إفْلَاءً [ فلو ] الرجلُ : آن مرد به سوى بيابان رفت يا وارد بيابان شد ، - الصَّبيَّ او المهرَ : آن كودك يا كره اسب را از شير گرفت و از مادرش جدا كرد ، - الغُلامَ : آن جوان را پرورش داد ، - تِ الفرسُ : كره‌ى اسب بهنگام از شير گرفتن رسيد ، هنگام شير گرفتن كره‌ى اسب رسيد ، - القومَ : به ميان آن قوم رفت .

أَفْلَاذُ

أَفْلَاذُ - [ فلذ ] الأرضِ : گنجها و معادن زمين .

أَفْلَتَ

أَفْلَتَ - إفْلَاتاً [ فلت ] : رها شد ، - هُ : او را رهائى داد ، - الى الشيءِ : دربارهء آن چيز كشمكش كرد .

الأَفْلَج

الأَفْلَج - [ فلج ] : آنكه ميان گامها و يا دستها و يا دندانهايش فاصله داشته و از هم دور باشند .

أَفْلَحَ

أَفْلَحَ - إفْلَاحاً [ فلح ] الرجُلُ : بر آنچه كه ميخواست دست يافت و پيروز شد ، آن مرد در كوشش خود پيروز و در كارهايش توفيق يافت .

الأَفْلَح

الأَفْلَح - م فَلْحَاء ، ج فُلْح [ فلح ] : آنكه لب پايين وى شكافته شده باشد .

أَفْلَسَ

أَفْلَسَ - إفْلَاساً [ فلس ] : آن مرد ورشكسته شد و مالى برايش نماند بگونه‌اى كه گويند :

« ليس مَعَهُ فَلْس » : يك دانه پول خرد ندارد .

أَفْلَصَ

أَفْلَصَ - إفْلَاصاً [ فلص ] : رهائى يافت .

أَفْلَقَ

أَفْلَقَ - إفْلَاقاً [ فلق ] الشاعرُ : شاعر شعر شگفت آور سرود ، - بِالأَمرِ : در آن كار ماهر شد .

الإفْلِيْكانِ

الإفْلِيْكانِ - [ فلك ] ( ع ا ) : لوزتين كه چسبيده به زبان كوچك باشند .

أَفْنَى

أَفْنَى - إفْنَاءً [ فني ] الشيءَ : آن چيز را نابود كرد ، آن چيز را فنا كرد .

أَفْنادُ

أَفْنادُ - [ فند ] الليلِ : پاره‌هائي از شب .

أَفْنَدَ

أَفْنَدَ - إفْنَاداً [ فند ] : دروغ گفت ، كول و سست رأى شد ، - في الرَّأي أَو القَول : در رأى و گفتار خود اشتباه و خطا رفت ، - هُ الكِبَرُ :

پيرى خرد آن مرد را فاسد كرد يا او را در تباهگوئى انداخت .

الأَفَنْدِي

الأَفَنْدِي - مهتر ، آقا ، اين واژه تركى است و براى مجامله به كار مىرود .

الأَفْنُون

الأَفْنُون - ج أَفَانِين [ فنّ ] : گونه يا رسته از چيزى است ، شاخه‌ى در هم پيچيده‌ى درخت ، آغاز جوانى يا آغاز ابر ، سخن نگران كننده .

أَفْهَقَ

أَفْهَقَ - إفْهَاقاً [ فهق ] الإناءَ : ظرف را پر كرد ، - البرقُ و غيرُهُ : درخشندگى و جز آن فراخ شد .

أَفْهَمَ

أَفْهَمَ - إفْهَاماً [ فهم ] هُ الأمرَ : آن كار را به او فهمانيد .

الأَفْوَاه

الأَفْوَاه - [ فوه ] : جمع ( الفَمُ و الفُوهُ ) است و به معناى دهان مىباشد ، - ج أَفَاوِيه : ادويه كه غذا را خوشمزه كند ، بوى خوش عطر ، انواع و اصناف و رسته‌هاى چيزى .

الأَفُوك

الأَفُوك - ج أُفُك [ أفك ] : دروغگو ، بسيار دروغگو .

الأَفُوكَاتو

الأَفُوكَاتو - وكيل دادگسترى . عربى اين واژه ( الْمُحامِي ) است ، - ( ن ) : درخت ميوه‌اى از رستهء ( الغاريّات ) است كه داراى ميوه‌اى خوشمزه بسان گلابى است در حجمى بزرگتر و در سرزمينهاى گرمسيرى كِشت مىشود .

الأَفْوَه

الأَفْوَه - م فَوْهَاء ، ج فُوه [ فوه ] : آنكه دهانش فراخ و گشاده باشد .

الأَفْيَح

الأَفْيَح - م فَيْحَاء ، ج فِيح [ فيح ] : فراخ و گشاد .

الأَفِيك

الأَفِيك - الكذَّاب ، ج أَفَكَاء : آنكه در او خيرى نباشد ، سُسْت رأى و ناتوان .

الأَفِيكة

الأَفِيكة - ج أَفَائِك : دروغ .

الأَفْيُون

الأَفْيُون - ( ن ) : ترياك ، چكيده‌ى خشخاش كه داراى مواد مخدر است . - اين كلمه فارسى است -

أَقَاءَ

أَقَاءَ - إقَاءَةً [ قيأ ] فلاناً ما أَكَلَهُ : او را به قي كردن آنچه را كه خورده بود وادار كرد .

أَقَاتَ

أَقَاتَ - إقَاتَةً [ قوت ] فلاناً و على فلانٍ : قوت و روزى فلان را داد ، بر آن چيز توانا شد ، آن را نگهدارى كرد .

أَقَاحَ

أَقَاحَ - إقَاحَةً [ قيح ] الجرحُ ( طب ) : زخم چرك كرد يا چرك از آن روان شد .

أَقَادَ

أَقَادَ - إقَادَةً [ قود ] هُ خَيْلًا : گروه اسبان را به او سپرد تا آنها را راه برد ، - القاتِلَ بِالقَتِيل :

كشنده را قصاص و اعدام كرد .

أَقَاسَ

أَقَاسَ - إقَاسَةً [ قيس ] الشيءَ بغيره و عليه و اليهِ :

چيزى را با چيزى ديگر مقايسه و اندازه گيرى كرد .

الأَقَاقِيا

الأَقَاقِيا - نام ديگر آن « الشوكةُ المصْرِيّة » ( ن ) :

درخت گلى است از رسته‌ى ( القَطَّانيات ) كه در سرزمينهاى گرم كشت مىشود . اين گياه معمولًا داراى گلهاى زرد رنگ و